Our Sticky Love (이런 엿같은 사랑)

รักติดหนึบ

ปีนี้เราบริจาคให้สมาคม เหมือนเดิมไหม

ครับเรียบร้อยแล้วครับ

รายชื่อตัวแทนนักกีฬาระดับมัธยมปลาย มหกรรมกีฬาแห่งชาติปี 2026

ทีมตัวแทนชุงนัม หัวหน้าโค้ช: ฮงโดยอบ / ผู้ช่วยโค้ช: จางแทฮา

ฮงโดยอบ

จางแทฮา

อยู่ด้วยกันงั้นเหรอ

อุตส่าห์เกลียดพวกชอบใช้กำลัง นอกสังเวียนซะขนาดนั้น

สงสัยการแข่งจะเริ่มแล้ว

แต่พอเป็นศิษย์ตัวเองก็ยอมรับ กลับมางั้นสิ

-ความภูมิใจของกูจินคิมพิลซึงสู้ๆ -สู้ๆ

-สู้ๆ -สู้ๆ

แหมๆๆๆ

สู้ๆสู้ๆ

ไม่ใช่เวลามาทำแบบนั้นสักหน่อย

คิมพิลซึง โรงเรียนมัธยมปลายกูจิน

อะ

บางทีก่อนความจำเสื่อม ฉันอาจจะเป็น

อัจฉริยะตัวแม่ก็ได้

-จริงด้วยอัจฉริยะสุดๆเลย -ฉลาดจริงๆฉลาดมากๆ

ความจำเสื่อมงั้นเหรอ

ชิ

พบพิกัด ที่อยู่แล้วครับ

เราทราบมาว่า…เธออยู่กับจางแทฮา ที่เมืองกูจิน

ฉันต้องไปดูให้เห็นกับตา

นี่ของคุณเหรอคะ

ขอบคุณนะครับ

ไม่เป็นไรค่ะ

แต่ว่านะ

มันเป็นของคุณจริงๆเหรอคะ

เหมือนนาฬิกาผู้หญิงเลย

หึ

อย่างงั้นเหรอสายตาแหลมคมดีนี่นา

ดูแว้บเดียวก็รู้แล้วว่าข้อมือคุณ ใหญ่ไป

มันเคยเป็นของผู้หญิง

แต่ตอนนี้เป็นของผมครับ

อ๋อ

ค่ะ

ไว้เจอกันใหม่

โอ๊ยโอ๊ย

เป็นไรเนี่ย

ไม่หนาวสักหน่อย ทำไมขนลุกกัน

คือว่านะ…ฉันก็เพิ่งเคยเห็น ผู้ชายคนนั้นในหมู่บ้านนี้เลยค่ะ

เขาใส่สูทดูดีราคาแพงหูฉี่เลย ส่วนผมก็ดกหนาเอาเรื่อง

-แถมแววตาก็ดุดันเบิกกว้างงี้เลย -เอ่อ

แต่ที่แปลกคือเขาดันพกนาฬิกา ผู้หญิงติดตัวไว้ด้วยนี่สิ

-พอจะรู้ไหมคะว่าใคร -รู้สิ

ใครเหรอคะ

ผู้ชายหน้าตาดุดัน ที่พกนาฬิกาผู้หญิง

เดินเพ่นพ่านไปทั่วจะเป็นใครได้ล่ะ

ก็ไอ้พวกโรคจิตไงอืม

อ๋อ

อ๋า

อ้าวมาแล้วเหรอพี่

อื้อ

หือ

นี่อะไรคะเนี่ย

เงินเดือนเหรอ

โอ้โหนี่ฉันได้เงินเดือน ด้วยเหรอเนี่ย

เย่ๆ

เงินเดือนฉันปุ๊กปิ๊กจัง

นี่ได้เงินเดือนมาทั้งที ก็ไปซื้อชุดใหม่ใส่ซะสิ

เห็นเธอชอบแต่งตัวสวยๆไม่ใช่หรือไง หือ

คือแบบว่า…ครับ

คุณก็คือเอ่อ…ท่านประธานแบคซังกิล แห่งมีแรอีเดนสินะครับ

ว่าแต่ทำไม…คุณถึง…มาหาผมล่ะครับ

ผมขอถะ ถามสักหน่อย

ไม่ทราบว่าคุณหมอไปพบกวักชีฮยอน ทำไมครับ

เอ่อ

อ่า อัยการโก เอ้ย โกจีวอนน่ะ เอ่อเธอเป็นคนไข้

ความจำเสื่อมที่แวะ มาหาผมเมื่อประมาณเดือนก่อน

แต่เธอ ไม่ค่อยไว้ใจแฟนคนปัจจุบัน

ละ-แล้ววันนึงเธอก็บอกว่า จำผู้ชายที่ชื่อกวักชีฮยอน

ขึ้นมาได้ครับ

ตะ-แต่พอดีเธออยากจะรู้ ความจริงเรื่องนี้ให้ได้

ตัวผมก็เลยลองสืบหาดู…จน…ได้ไปพบ กับเขานี่แหละครับ

แต่ว่า…ทำไมถึงไปบอกกวักชีฮยอนว่า ไม่รู้จักอัยการโกล่ะ

เอ่อ…อ่า ผะ ผมคะ คือผม ผมกลัวน่ะครับผมกลัว

เหมือนว่า…กำลังจะมีเรื่องใหญ่ เกิดขึ้นแล้วผมก็…เอ่อ

ไม่อยากจะเข้าไป มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยครับ

ผมเป็นแค่หมอธรรมดาๆ ที่เปิดคลินิกอยู่บ้านนอกแค่นั้นเอง

ผะ ผะ ผมไม่รู้อะไรเลยจริงๆ…ครับ

เพราะงั้นถะ ถ้าวันนี้คุณช่วย กลับไปก่อนผมจะขอบคุณมากครับ

คิดว่าความทรงจำของอัยการโกจะกลับมา ตอนไหนครับ

-เรื่องนั้นไม่มีใครรู้หรอกครับ -เป็นหมอของเธอไม่ใช่เหรอ

ผมเป็นหมอแต่ไม่ใช่หมอดู

ให้ตาย ครับขะ ขอโทษด้วยครับ ปากผมมัน

แต่มีทางฟื้นความทรงจำไวๆ

ใช่ไหมครับ

แทฮา

นายทำบ้าอะไร

ท่านประธานจะฆ่าผมทิ้งเลยก็ได้ครับ

ไม่ต้องปรานีผมเลยก็ได้

จนกว่าท่านประธานจะหายแค้นใจ จะทำยังไงกับผมก็ได้ครับ

แต่ว่า

ได้โปรดไว้ชีวิตอัยการโกเถอะนะครับ

ตอนนี้เธอสูญเสียความทรงจำไปครับ

เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า ตัวเองเป็นอัยการเธอไม่มีทาง

ทำอะไรท่านได้หรอกครับ

แทฮา

ครับ

เลิกเล่นบทโศกน้ำเน่าสักที

ปล่อยอัยการโกไปทำไม

เธอเคยมีบุญคุณกับผม เมื่อนานมาแล้วครับ

จางแทฮาที่ทำงานเหมือนเครื่องจักร ไม่เคยพลาดมา14ปี

กลับมาทรยศกัน…เพราะความผูกพัน งี่เง่างั้นเหรอ

มากับฉันสิ

ไม่เจอนานก็ทักทายเด็กๆหน่อย

ถ้าพวกมันดูแลนายดีๆละก็

นายคงไม่เลือกทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นหรอก

น่าเสียดายจริงๆเลย

โอ๊ยอึก

ท่านประธานอั่ก

อึก

-ท่านประธาน -หยุดเลย จางแทฮา

โอ๊ย

เป็นความผิดของเด็กๆนั่นแหละ

ได้โปรดหยุดเถอะครับ

-ท่านประธาน -โอ๊ย

เอามาลงที่ผมเถอะครับ

แหม่แบบนั้นไม่ได้สิห้ะ

ฉันอุตส่าห์เอ็นดูนายตั้งขนาดไหน

ฉันไม่ทำ…เรื่องเด็กๆแบบนั้นหรอก

ท่านประธาน

ไม่นะ อย่าทำผม…ไม่นะ

ลูกพี่แทฮาลูกพี่แทฮาลูกพี่แทฮา

แทฮา

ถ้าย้อนดูประวัติศาสตร์ไม่ว่าฝั่ง ตะวันออกหรือตะวันตก

เวลาที่ต้องทรมานพวกเลวสุดๆ เขาไม่ค่อยใช้ปืนหรือมีดกันหรอก

แต่จะ…ใช้ผ้าสีดำสนิทผืนนึงมาปิดตา เอาไว้แทน

ความกลัวที่ไม่รู้ว่าจะเจออะไร มันน่ากลัวกว่าปืนหรือมีด

ฉันรู้ว่านายกำลังคิดจะทำอะไร

อยากจะทำแค่ไหนก็เชิญทำไปเลย

แต่ว่า…นายจะต้องไปนึกภาพเอาเอง ทุกวัน

ว่าตัวนายเอง

รวมไปถึงอัยการโก

จะโดนฉันจัดการแบบไหนกันแน่

ช่วยพาหัวหน้าจางไปส่งให้ ถึงที่บ้านที

อย่างสุภาพล่ะ

หลักฐานอีกชิ้นที่กวักชีฮยอนบอก

จางแทฮาน่าจะยังไม่รู้เรื่องนะครับ

เพราะถ้ามีของนั่นอยู่ มันคงไม่ร้องขอชีวิต

แต่ต้องพยายามต่อรองแน่

ที่ซ่อนของหลักฐานนั่นดันอยู่ใน ความทรงจำอัยการโก

แต่มันกลับจำไม่ได้

-งั้นถ้าเราจัดการอัยการโกตอนนี้ -ไม่ได้

นังอัยการโกนั่น…ต้องเตรียมแผนบี เอาไว้แน่

ถ้ามันยังถูกซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง แล้วหลุดสู่โลกภายนอกละก็

ฉันกับนายกจูจบเห่แน่ต้องหาให้เจอ แล้วทำลายทิ้ง

และเพื่อการนั้น

เราต้องฟื้นความจำอัยการโก

นี่ๆแทฮา

เฮ้ยๆ

นี่ แทฮาหมายความว่ายังไงกันเนี่ยหา

-แบคซังกิลมาที่นี่อย่างงั้นเหรอ -เจอแบคซังกิลมาเหรอครับ

โธ่เอ๊ยแล้วคุณอึนแซ…ปลอดภัยไหมจ๊ะ

ตอนนี้ผมมีที่ที่ต้องรีบไปก่อน

ไว้กลับมาแล้วผมจะเล่ารายละเอียด ให้ฟังนะครับ

ระหว่างนี้…ฝากดูแลโกอึนแซด้วยครับ

-อืมจ้ะ -อืม ได้เลย

ห้องตรวจ

โอยใจหายใจคว่ำ

ว๊ายแม่งคว่ำอีกรอบ

นี่จางแทฮา

กีจุนนายช่วยฉันหน่อยเถอะ

โอ๊ย ไม่เอาๆๆฉันไม่รู้เรื่อง อะไรทั้งนั้นฉะฉันน่ะบอกแล้วไงว่า

ไม่อยาก จะเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ อีกแล้วจริงๆ

ตอนนี้โกอึนแซความจำเสื่อม

ทั้งที่นี่เป็นจังหวะเหมาะ จะเก็บเธอที่สุด

ก่อนที่เธอจะจำได้แท้ๆ

แต่แบคซังกิลกลับไว้ชีวิตโกอึนแซ

เพราะอะไรล่ะ

แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงเล่า

ที่ถามเพราะฉันมีลางสังหรณ์

เรื่องที่นายไปเจอกวักชีฮยอน

อ่าแล้วมันทำไม

ฉันตัดแขนตัดขากวักชีฮยอนหมดแล้ว

แต่หมอนั่นยังออกตามหา โกอึนแซอยู่อีก

แปลว่ากวักชีฮยอนยังมีประโยชน์ กับแบคซังกิลอยู่น่ะสิ

มันคงต้องการบางอย่างจาก โกอึนแซเพิ่มแน่

เราต้องรู้ให้ได้ว่ามันคืออะไร

นี่กะ กีจุน ขอร้องละ

ฉันพึ่งนายได้คนเดียว

โอ๊ยโอ๊ย ให้ตายสิ ฉันไม่อยากยุ่งเลย…นาย

นายไม่ค่อยสนิทกับฉัน ก็เลยไม่รู้สินะว่าที่จริงแล้ว

ฉันเป็นพวกปอดแหกสุดๆ

แค่รายการ'เจาะคดีโหด ฉันก็กลัวจนดูไม่ได้แล้ว

กับไอ้รายการอะไรนะ'เรื่องลี้ลับ ช่วง'เรื่องจริงหรือเรื่องหลอน

อะไรพวกนั้นฉันก็ดูไม่ได้ เพราะมันทำใจจะวายเหมือนกันนั่นแหละ

กะ-กีจุนช่วยฉัน ทีเถอะนะ

ก็บอกว่าไม่ไง ขอแค่

เฮ้ยๆอะไร

-อ้าว ซูจี -พอดีฉันลืมของทิ้งไว้น่ะ

โอ๊ย วันนี้ฉันต้องเป็นบ้าตายแน่ๆ

ว่าแต่จางแทฮามาขอให้นายช่วย อะไรเหรอ

ห้ะ

ก็ได้…เออ

ไหนลองว่ามาซิ ว่าเรื่องที่นายอยากจะ

ขอให้ฉันช่วยเนี่ย มันคือ เรื่องอะไรกันแน่