Attack on Titan (進撃の巨人)

ไปดีมาดีนะ

เอเรน

เอ๊ะ

มิคาสะ

กลับบ้านกันเถอะ

ทำไมถึง... มาอยู่ที่นี่

นี่นายหลับลึกถึงขนาดจะสะลึมสะลือเลยเหรอ

เปล่า รู้สึกเหมือนฝันอะไรที่มันยาวนานมาก ๆ เลย

ฝันเรื่องอะไรกันนะ

นึกไม่ออกเลย

เอเรน

ร้องไห้ทำไมน่ะ

องก์ที่ 1

องก์ที่ 1 พสุธาร่ำร้อง

ฟังนะ ฮาลิล

คนที่รู้ที่ซ่อนเจ้านี่มีแค่ฉันกับนายเท่านั้น

เราจะค่อย ๆ เก็บออมจนเต็มถุงนี่เลย

หลังจากนั้นเราทุกคน

จะได้ไปอาศัยอยู่ในที่ดี ๆ แน่นอน

แต่ว่าแรมซี่

ขืนเรายังทำแบบนี้ต่อ

เดี๋ยวก็โดนตัดมือซ้ายเข้าสักวันไปด้วยหรอก

เลิกทำให้คุณปู่เสียใจเถอะนะ

แต่ว่า

ถ้าไม่มีใครทำแบบนี้

ทุกคนก็ไม่ได้ออกไปจากเต็นท์เน่า ๆ กันสักที

แถมหน้าหนาวก็มีคนตายทุกปีด้วย

เพราะงั้นนะ ฮาลิล

ถ้าฉันตายเมื่อไหร่ ก็เอาเงินนี่ไปให้ทุกคนนะ

แรมซี่

รีบซ่อนเร็ว

อะไรกันน่ะ

คนในเมืองกำลังหนีเหรอ

ทำไมกัน

ผ่าพิภพไททัน ไฟนอล ซีซั่น

ในอนาคต... ซึ่งไม่รู้ว่าอีกไกลแค่ไหน

ฉันจะมาฆ่าผู้คนเหล่านี้

อีกไม่นาน ทุกคนจะต้องตาย

ไม่สิ

ฉันเป็นคนฆ่าพวกเขาต่างหาก

มันถูกกำหนดไว้แล้ว

ไม่อย่างนั้น อีกไม่นานผู้คนบนเกาะพาราดี้

จะหมดหนทางที่จะได้มีชีวิตรอด

ทุกสิ่งทุกอย่างต้องสูญสิ้น

ทั้งบ้านเมือง

ผู้คน

สัตว์น้อยใหญ่ทั้งหลาย

ชีวิต

และความฝัน

แม่จะคิดยังไงบ้างนะ

คนที่ต้องตายคือพวกเราชาวเอลเดียไม่ใช่เหรอ

อย่างที่ราชาแห่งกำแพงเลือกทางตายของตัวเอง

ถ้าเทียบกันแล้วจำนวนคนที่ตายบนเกาะ กับนอกเกาะก็ต่างกันมาก

หากให้ชาวเอลเดียสูญพันธุ์ไปแทน

ปัญหาเรื่องไททันก็จะหายไปด้วย

แต่จุดจบแบบนั้น...

ฉันยอมรับไม่ได้หรอก

เด็กหนุ่มคนนั้น

เราเคยเห็นผ่านความทรงจำของอนาคต

เราคงต้อง...

ช่วยเด็กคนนั้น

เด็กนี่มันเป็นต่างด้าวแถมยังขี้ขโมยอีก

ในมุมมองคนค้าขายอย่างเราแล้ว

ก็แค่การดูแลความเรียบร้อยเท่านั้นแหละ

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก

ไสหัวไปซะ

อืม นั่นสินะ

นี่เราคิดอะไรอยู่

สักวันเด็กนั่นก็ต้องตายเพราะเรา

นี่ฉันคิดบ้าอะไรอยู่กันแน่

ฉันที่ตั้งใจจะก่อความรุนแรงครั้งใหญ่

จะมารับบทเป็นผู้ผดุงธรรมเพื่ออะไร

เหมือนว่า

อนาคตจะไม่เปลี่ยนไป

ขอบคุณครับ

ฉันก็ไม่ต่างจากนายหรอก ไรเนอร์

เป็นแค่ไอ้คนโลเลโสมม

ไม่สิ ไม่ใช่

ฉันมันแย่ยิ่งกว่านั้นอีก

ขอโทษนะ

ขอโทษนะ

ขอโทษ

ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ

แรมซี่ ฮาลิล

เร็วเข้า มาทางนี้เร็ว

แรมซี่

วิ่งเร็วเข้า วิ่งไป

ทำไมไททันถึงมานี่ได้

ขึ้นเขาไป

ไปที่สูงเร็ว

ไม่ได้หรอก ดูนั่นสิ

ไททันมันขึ้นเขาได้ด้วยเหรอ

ไม่จริง

หนีไม่รอดแล้ว

ไม่มีที่ให้หนีแล้ว

พวกมาร์เลย์หนีไปโดยไม่บอกอะไรเราเลยเหรอ

ทำได้แค่รอความตายเหรอ

แรมซี่

พวกเรา

ต้องถูกเหยียบจนตายเหรอ

ไม่มีทางหรอก อย่าเพิ่งหมดหวังสิ

เพื่อช่วยเกาะ...

เพื่อที่จะช่วยชาวเอลเดีย

แต่ไม่ใช่แค่นั้นหรอก

เงินพวกเรา

ฮาลิล

ความจริงของสิ่งที่อยู่นอกกำแพง

ไม่เหมือนที่ฉัน...

เคยวาดฝันไว้เลย

ฮาลิล

ไม่เหมือนโลกที่เห็นในหนังสือของอาร์มินเลย

ตอนที่รู้ว่ามีมนุษย์อาศัยอยู่นอกกำแพง

ฉันกลับ...

รู้สึกผิดหวัง

ฉัน

ปรารถนา

ให้ทุกสิ่งถูกกวาดล้างไปให้หมด

ขอโทษ

ขอโทษ

ขอโทษนะ

ขอโทษด้วยครับ

เปิดสิวะ เปิดสิ

ใครก็ได้ ไม่มีใครอยู่เลยเหรอ

ไม่มีเลยเหรอ

คุณคะ

มาถึงแล้วสินะ

วันแห่งการพิพากษาของพวกเรา

ตลอดเวลาตั้งแต่เกิดมา

ฉันก็เห็นแต่กำแพงอันน่าสังเวชนี้

น้ำแห่งเพลิง

แผ่นดินน้ำแข็ง

ทุ่งหิมะทราย

ผู้ที่ได้เห็นสิ่งเหล่านี้นั้น

คือผู้ที่มีอิสรภาพมากที่สุดในโลกใบนี้

นี่คือ

อิสรภาพ

ในที่สุด

ก็ได้มาเห็น

ทิวทัศน์นี้สักที

เนอะ อาร์มิน

เอเรน

แผลหายดีแล้วเหรอ

แอนนี่

อืม

เพราะมีเวลาให้ฟื้นตัวน่ะ

ไม่คิดเลยว่าจะได้ใช้เวลาสบาย ๆ ข้างนอกแบบนี้

มานั่งตรงนี้ไหม

ฉันยัง...

ไม่ได้ขอบคุณนายเลย

ที่คอยเข้ามาคุยกับฉันตั้งหลายปี

ขอบคุณนะ

อืม

มันเหงาจนแทบจะเป็นบ้าเลยละ

สิ่งเดียวที่ฉันรอคือเรื่องที่นายกับฮิจช์ เอามาเล่าให้ฟังนี่แหละ

แอนนี่

แต่ว่าทำไม

ถึงมาคุยกับคนที่โต้ตอบอะไรไม่ได้ เหมือนก้อนหินอย่างนั้นล่ะ

ข้างนอกนั่นต้องมีสาว ๆ ที่ร่าเริงกว่านี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

คือว่า

ไม่ใช่แบบนั้นหรอก

เพราะผมอยากเจอเธอไง

แอนนี่

ทำไมล่ะ

นี่เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอ

ฮิจช์หยอกผมตั้งขนาดนั้นแท้ ๆ

ก็ไม่รู้น่ะสิ

นี่เรา

กำลังทำอะไรอยู่กันแน่

ตอนนี้คนนับล้านทั่วโลก

กำลังถูกเหยียบตายกันอยู่แท้ ๆ

พวกเรากลับ...

ฉันเข้าใจแล้ว

เพราะนายเป็นคนดี ก็เลยเข้ามาคุยกับฉันแม้เป็นศัตรูใช่ไหม

เหมือนกับที่ไม่ยอมตัดใจเรื่องเกลี้ยกล่อมเอเรน

ที่มาคุยกับสัตว์ประหลาด ซึ่งไม่รู้จะตื่นขึ้นมาตอนไหน

ก็เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง

ใช่ไหม

นั่งก่อนสิ

แล้วก็ อย่างที่เคยบอก

ยังไงก็ไม่ชอบให้พูดว่าผมเป็นคนดี

ผมฆ่าคนไปมากมาย

คนที่ไม่ใช่ทหาร

รวมถึงเด็กด้วย

และตอนนี้ ผมเลือกที่จะทรยศคนบนเกาะที่ผมเกิดมา

ฆ่าพวกพ้องตนเอง

ผมเองก็ไม่ต่างจากสัตว์ประหลาดหรอก

ความทรงจำสักแห่งในสมองนี้

ยังคงจำสัญญาที่จะออกท่องไป ในแดนลับแลกับเอเรนในสักวันได้

ผมคิดว่าฝันนั้นอาจเป็นจริง

แต่แดนลับแลนั่นไม่ได้ดีอย่างที่คิดใช่ไหม

ใช่

แตกต่างจากโลกที่พวกเราฝันไว้มากเลยละ

แต่ว่า

ผมยังอยากเชื่อว่า ยังมีโลกที่พวกเราไม่เคยพบเจอ

อยู่อีกฟากของกำแพงจริง ๆ

เงียบสงบจังเลยนะคะ

ชาวโอดีฮาทุกคนคงหนีลงใต้ไปแล้วค่ะ

เรือเองก็ไม่มีเทียบท่าสักลำ

งั้นก็ฝากด้วยนะคะ

อาซึมะบิโตะทุกท่าน