Love Story

.این داستان الهام‌گرفته از رویدادهای واقعی هست، اما شامل عناصر تخیلی هم می‌شود .هرگونه شباهت به افراد یا نهادهای واقعی صرفاً برای اهداف نمایشی هست

‫چه بانمکه.

‫این درختا رو ببین. ‫فقط محشرن. مگه نه؟

‫- خوبی؟ ‫- آره، خوبم.

‫خب، ما الان فقط داریم سعی می‌کنیم ‫سرمایه‌گذار پیدا کنیم،

‫که ناگفته نماند، ‫یه درس حسابی تو فروتنی بوده.

‫"مایکل" تقریبا منو با کاسه گدایی فرستاده ‫وسط میدون که برای نون شبم آواز بخونم.

‫خب، این مجله توئه. ‫انتظار چی داشتی؟

‫می‌دونم.

‫و خوشحالم که این کارو می‌کنم، ولی نمی‌خوام ‫مردم "جورج" رو ببینن و یاد من بیفتن.

‫می‌دونی، می‌خوام ‫هویت خودشو داشته باشه.

‫فکر می‌کنی پدرت کرسی کنگره‌ش رو ‫فقط با شایستگی به دست آورد؟ نه.

‫اون روی جذابیتش، جاذبه مغناطیسیش، ‫و ثروت پدرش سرمایه‌گذاری کرد،

‫و بعد از تریبونش استفاده کرد ‫تا کار خوب انجام بده و خودشو ثابت کنه.

‫می‌دونم برات مهمه ‫که روی پای خودت وایسی،

‫ولی عزیزم، ‫درهای زیادی به روت بازه.

‫لازم نیست خودت یه در بسازی و از توش ‫رد شی فقط برای اینکه بگی "خودم کردم".

‫میشه خواهشاً دوباره شروع نکنیم؟

‫من فقط میگم،

‫فامیلی تو لازم نیست مثل یه ‫طوق لعنت باشه که بخوای ازش فرار کنی.

‫واسه همینه که دلم می‌خواد بیشتر ‫از نصیحت‌های "موریس" استفاده کنی.

‫بله، ولی باهاش صحبت کردم.

‫اون همیشه هواتو داره.

‫چرا اینجوری می‌گی؟

‫خب، منظورم اینه که بهتره ‫از مشاوره‌هاش بهره ببری.

‫اوه!

‫بیا "کارولین" رو برداریم ‫و بریم خونه، باشه؟

‫آخرین چیزی که می‌خوام ‫اینکه یه عکس از من گیرشون بیاد

‫که دارم به هن و هن میفتم ‫یا دارم جون میدم.

‫گذشت اون روزایی که تیپ و استایل من ‫روزنامه‌ها رو می‌فروخت.

‫اوه، تو رو خدا. تو می‌تونی با لباس خرگوش ‫تو خیابون پنجم راه بری

‫و مردم بازم می‌گن،

‫"اوه، اون لباس رو از کجا گرفتی؟"

‫مدل‌ها روی سکوی نمایش راه می‌رن، ‫یعنی لی‌لی می‌کنن در واقع.

‫- اه، بس کن. ‫- با دم پنبه‌ای و همه تشکیلات.

‫خواهش می‌کنم نذار بخندم.

‫ببخشید. خوبی؟

‫آره، آره، خوبم. ‫این... یه دردِ خوبه.

‫مطمئنی نمی‌خوای به پیاده‌روی ادامه بدی؟

‫نه، نه، راستش خیلی گشنمه.

‫خوبه. خوبه. اشتها نشونه خوبیه.

‫ « داســـتـــان عـــاشـــقانــــه » جــان اف کــنــدی جــونــیــور و کــارولــیــن بــســت

‫ممنون، تونی.

‫اوه!

‫- انگار اینجا گلخونه‌ست. ‫- هوم.

‫می‌خواید براتون بیارمشون بالا؟

‫بله، لطفاً، تونی. ممنون.

‫"تو در بازتاب‌های منی. ‫مایکل جکسون"؟

‫- مامان قرارداد کتابشو جور کرد. ‫- اوه!

‫دریل؟ فکر می‌کردم ‫بعد از قضیه سگه همه‌مون طرد شدیم.

‫خیلی ازش بعیده.

‫همیشه حرفای قشنگی برای گفتن داری ‫بعد از اینکه میرن.

‫من فقط هنوز دارم سعی می‌کنم تصور کنم ‫که همه مسافرای اون پرواز

‫وقتی تو رو با اون خاکسترها دیدن ‫چی باید فکر کرده باشن.

‫فکر می‌کنی چرا ‫دارم سعی می‌کنم گواهینامه خلبانیم رو بگیرم؟

‫- خیلی خب، من باید برم. ‫- باشه.

‫- مطمئنی کمک نمی‌خوای با این؟ ‫- نه، حله. ممنون.

‫باشه.

‫فقط وقتی میری این لاشخورها ‫رو هم با خودت ببر، باشه؟

‫باشه.

‫می‌خواستید از ورودی ‫کارکنان برید، آقای کندی؟

‫نه، راحتم.

‫ممنون.

‫جان!

‫یالا، تندتر راه بیا، تقریباً رسیدیم.

‫دارم سعی می‌کنم. ‫مواظب باش به چیزی نخورم.

‫وای خدای من. آماده‌ای؟

‫آره، فکر کنم.

‫نیویورک، چشمت درآد.

‫یا ابوالفضل.

‫حس می‌کنم دارم توهم می‌زنم.

‫- یا خدا، واقعاً می‌تونی سایز دیکمو ببینی، نه؟ ‫- آره، بهتر از هیچیه.

‫باید یه کم وایسیم؟ ‫ببینیم کسی متوجهت میشه؟

‫باورم نمیشه ‫باعث شدی این اتفاق برام بیفته.

‫نه، من فقط عکس‌تو گذاشتم تو یه دسته کاغذ.

‫بیا یه عکس بگیریم.

‫بیا.

‫- اوه، صبر کن، می‌خوام تو هم با من باشی تو عکس. ‫- نه، نه، نه. این لحظه توئه. برو.

‫لبخند بزن.

‫بپر.

‫باید باقی غذا رو می‌گرفتیم ببریم؟

‫واسه چی؟ من بشقابمو لیس زدم.

‫من پرسیدم می‌تونم یه دونه سیب‌زمینی بردارم،

‫و تو بی‌برو برگرد گفتی، ‫می‌تونم هر چقدر دلم می‌خواد بخورم.

‫خب، اون واسه این بود که ‫لزوماً حق انتخابی بهم ندادی.

‫صورتحساب رو گرفتیم، درسته؟

‫جایی هست که ‫باید باشی؟

‫- آم، نه، فقط... ‫- سلام، جان.

‫پول نقد همراهم نیست، واسه همین...

‫آم...

‫چی؟

‫از بین تمام کافه‌های دنیا.

‫آم...

‫من عاشق منوی لمینت‌شده‌م.

‫آم، جان، ایشون دوستم، "مایکل" هستن.

‫- خوشبختم. ‫- خوشبختم.

‫می‌بینم یه دوچرخه جدید گرفتی.

‫گرفتم، آره.

‫گزارش سرقت قبلی رو دادم، ‫ولی فکر کنم پرونده‌ش مختومه شده.

‫اوه. و با این حال، هنوز قفل نداره.

‫خب، می‌دونی، قدم به قدم.

‫شاید با یه کلاه ایمنی شروع کنیم ‫و از اونجا بریم بالا؟

‫روی این خرمن مو؟ ‫نه، فکر نکنم.

‫- جان، سفارشت حاضره. ‫- ممنون، جو.

‫قربانت.

‫از دیدنت خوشحال شدم.

‫منم از دیدنت خوشحال شدم.

‫و، آم...

‫به فکر مادرت هستم.

‫ممنون. لطف داری.

‫- خوشبختم، مایک. ‫- همچنین.

‫- می‌بینمت. ‫- خداحافظ.

‫آم، خب چه خبر... ‫واسه بقیه روز برنامه‌ت چیه؟

‫یعنی قراره همین‌جوری نادیده بگیریم ‫اتفاقی که الان افتاد رو؟

‫سس کچاپ رو صورتته.

‫داری چیکار می‌کنی؟

‫من نیازی ندارم مکاتبات شخصیم ‫تو اسمیتسونین (موزه) به یادگار بمونه.

‫لازم نیست این کارو بکنی، مامان.

‫من می‌تونم کاری کنم که اون نامه‌ها ‫مهر و موم شده و قفل شده بمونن.

‫نمی‌خوام به صورت عمومی یا خصوصی ‫نگهداری بشن.

‫یه دلیلی داره که هیچ‌کس دوست نداره ‫نوشته‌های ریز (شرایط و ضوابط) رو بخونه.

‫تمام کیفش رو از بین می‌بره.

‫دلیلی داره که ‫الان داری این کارو می‌کنی؟

‫خب، برخلاف تو، من دوست ندارم ‫کارها رو تا دقیقه نود عقب بندازم.

‫حالا که حرفش شد، ‫زندگی عاشقانه‌ت چطوره؟

‫فضولی نمی‌کنم. ‫فقط واقعاً کنجکاوم.

‫فکر کنم بشه گفت ‫تو یه جور دوره گذارم.

‫یه جورایی تو تلاشم واسه اینکه کسی ‫رو ناراحت نکنم، همه رو ناراحت کردم.

‫یه نفر بخصوص که...

‫اون دختر خاصیه.

‫خب، رودررویی هیچ‌وقت ‫نقطه قوتت نبوده.

‫و آیا در مورد این فرد خاص چیزی خوندم؟

‫نه.

‫و راستش، همینش جذابه. ‫اصلاً تو این فازا نیست.

‫به نظر میاد خودشو خوب می‌شناسه.

‫و وقتی بهم نگاه می‌کنه، ‫می‌تونم بفهمم که می‌دونه... من نمی‌دونم...

‫نمی‌دونی کی هستی.

‫می‌دونی، یادمه اولین شبی که ‫من و پدرت تو کاخ سفید گذروندیم.

‫برگشت بهم و گفت:

‫«باورت میشه کجاییم؟»

‫و من گفتم: «معلومه که باورم میشه. ‫فکر کردی چطوری رسیدیم اینجا؟»

‫یه جورایی، زندگی مشترک ما بیشتر ‫تحقق رویای من بود تا اون.

‫نه اینکه هیچ‌وقت خودمو ‫تو کاخ سفید تصور کرده باشم،

‫ولی پدرت، خب، اون می‌تونست کل عمرشو ‫با قایق‌سواری یا اسب‌سواری خوش باشه،

‫ولی من، حالا به هر دلیلی...

‫خب، همیشه می‌دونستم که سرنوشتم ‫یه زندگی متفاوت از بقیه هست.

‫یه چیز فراتر.

‫داشتم یه سری از این ‫متن‌های یادبود رو می‌خوندم.

‫چرا اینجوری میگی؟

‫خب، اگه فعل‌های ماضی رو فاکتور بگیری، ‫اینا عملاً آگهی ترحیمن.

‫خب، بد نیست که هستی و می‌تونی بخونیشون؟

‫ببینی چقدر واسه مردم عزیزی؟

‫مسئله‌م اون تعریف و تمجیدا نیست.

‫مسئله اینه که ریشه‌ش کجاست، ‫چی شد که به اینجا رسید.

‫بعضی وقتا نمی‌تونم جلوی ‫خودمو بگیرم و فکر نکنم

‫که چطوری ازم یاد می‌شد اگه...

‫- اگه من... ‫- چی؟

‫«بیوه آمریکا» نبودم.

‫منظورم این نیست که از این‌همه ابراز محبت ‫تحت تأثیر قرار نمی‌گیرم، فقط اینکه...

‫خب، ترحم و به رسمیت شناخته شدن

‫دو تا چیز خیلی، خیلی، خیلی متفاوتن.

‫واقعاً باور داری که داستان همینه؟ ترحم؟

‫فقط اون نیست.

‫فکر کنم دنیا فکر می‌کنه که ‫ما یه چیزی رو با هم پشت سر گذاشتیم،

‫اینکه اتفاقی که تو دالاس افتاد

‫واسه همه‌مون افتاد.

‫یه بار بهم گفتی بعد از اون اتفاق ‫چاره‌ای نداشتی جز اینکه ادامه بدی،

‫که هر کی بود همین کارو می‌کرد.

‫ولی اشتباه می‌کنی. تو حق انتخاب داشتی.

‫ما تو اتاق نشیمن مردم بزرگ شدیم.

‫حس می‌کنن ما رو می‌شناسن، ‫انگار جزوی از خانواده‌شونیم.

‫واسه همینه که هر وقت ‫یه کاری می‌کنیم که ناشایسته به نظر میاد

‫یا با تصوری که ازمون دارن نمی‌خونه، ‫با شدت و حرارت بیشتری بهمون حمله می‌کنن.

‫چون تو ذهنشون، ‫ما بدون اونا وجود خارجی نداریم.

‫مردم همیشه تو یه دستشون گُله ‫و تو اون یکی دستشون سنگ.

‫اینو یادت نره.

‫مرسی که اومدی منو ببینی.

‫حس می‌کنم داریم اسناد ‫محرمانه رد و بدل می‌کنیم.

‫- می‌دونی، یه بار تو پارک خفتم کردن. ‫- چی؟

‫آره، مثلاً ۱۵ سالم بود، ‫داشتم با دوچرخه می‌رفتم کلاس تنیس.

‫یهو یه پسره زد تو گوشم، ‫دوچرخه‌مو بلند کرد و در رفت.

‫قضیه تو و دوچرخه چیه؟ ‫مگه بادیگارد نداشتی؟

‫داشتم، ولی مامانم همیشه اصرار داشت ‫که فاصله بگیرن.