Ancient Aliens

‏ روایت‌های باستانی از جنگی در آسمان...

‏در سراسر قاره‌ها و هزاره‌ها،

‏ تمدن‌ها از نبردهای کیهانی گفته‌اند

‏ که در آسمان زمین رخ داده.

‏ ...خدایانی که سلاح‌هایی خارق‌العاده در دست داشتند.

‏در متون ودایی،

‏ سلاحی توصیف می‌شود که می‌تواند

‏ هر چیزی را در مسیرش نابود کند.

‏ ...و شواهد باستان‌شناختی

‏ از ویرانی شدید.

‏ اجساد انسان‌هایی پیدا شد

‏ که به نظر می‌رسید

‏خیلی ناگهانی کشته شده‌اند.

‏ آیا ممکن است ویرانه‌های باستانی زخم‌های

‏ نبردهای ویرانگری را بر خود داشته باشند

‏ که فرازمینی‌ها به راه انداخته‌اند؟

‏ چیزی که شواهد باستان‌شناختی

‏ نشان می‌دهد و چیزی که متون باستانی

‏ از آن حرف می‌زنند، موجوداتی قدرتمندند

‏که در این جنگ‌های هولناک با هم می‌جنگند.

FILAMINGO-INTRO

‏حرفه‌ای‌ترین اپلیکیشن پخش آنلاین ایرانی ‏«فیلامینگو» ‏تقدیم می‌کند

‏ هشت مایل شمال دریای مرده،

‏ تپه‌ای مصنوعی از دل چشم‌انداز سر برآورده.

‏ این تپه در مرکز ویرانه‌های شهری باستانی قرار دارد

‏ که بیش از ۳۵۰۰ سال پیش رونق داشت

‏ و امروز «تل‌الحمام» نامیده می‌شود.

‏فرهنگ عصر برنزِ تل‌الحمام

‏ به حدود ۱۶۵۰ پیش از میلاد برمی‌گردد

‏ و زمانی هزاران نفر در آن زندگی می‌کردند.

‏ باستان‌شناسان معتقدند تل‌الحمام

‏ زمانی شهری پررونق با ۵۰ هزار سکنه بوده.

‏ نام واقعی آن و اینکه چه کسانی آنجا زندگی می‌کردند،

‏ در گذر تاریخ فراموش شده.

‏ اما در سال‌های اخیر، بعضی باستان‌شناسان

‏ پیشنهاد کرده‌اند که تل‌الحمام

‏ شاید ویرانه‌های شهر سدوم در کتاب مقدس باشد.

‏این شهرها را داریم، سدوم و عموره؛

‏پر از فساد و بی‌اخلاقی‌اند

‏ و خدا می‌خواهد این شهرها را نابود کند.

‏ در مسیحیت ارتدوکس،

‏ شهرهای سدوم و عموره

‏نمونه‌ای هستند از اینکه چه اتفاقی می‌افتد

‏وقتی هیچ اخلاقی باقی نماند.

‏ شهرهایی بی‌خدا بودند

‏ و به همین دلیل باید نابود می‌شدند.

‏خدا به مردم سدوم می‌گوید:

‏«درست زندگی نمی‌کنید.»

‏فرشتگان پایین می‌آیند

‏ و به ساکنان، از جمله لوط، برادرزادهٔ ابراهیم، می‌گویند:

‏ «باید همین حالا بروید.»

‏ و همان‌طور که انتظار می‌رود، کل آن تمدن

‏ کاملاً نابود می‌شود.

‏ خدا از آسمان آتش و گوگرد فرو می‌باراند؛

‏آتش و گوگرد،

‏تا همه‌چیز را نابود کند.

‏ تا همین اواخر، بسیاری از پژوهشگران فکر می‌کردند

‏ نابودی سدوم و عموره فقط یک افسانه است.

‏ پس چرا حالا بعضی متخصصان معتقدند

‏ تل‌الحمام ممکن است همان ویرانه‌های سدوم باشد؟

‏ اوایل دههٔ ۲۰۰۰، پژوهش‌های باستان‌شناسی

‏ چیزی بسیار بسیار عجیب آشکار کرد.

‏ شواهدی پیدا شد

‏ که نشان می‌داد این شهر باستانی

‏ احتمالاً با یک شهاب‌سنگ بسیار بسیار بزرگ برخورد کرده

‏حدود سال ۱۶۵۰ پیش از میلاد.

‏و شاهد این اتفاق

‏ لایه‌ای از خاکستر بود که

‏ کوارتز شکسته و ذرات کروی‌شکل در آن وجود داشت؛

‏ قطراتی از شیشهٔ ذوب‌شده

‏ که فقط در دماهایی

‏ بالاتر از حدود ۱۵۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد شکل می‌گیرند.

‏ واقعاً چیزی شبیه شیشهٔ مذاب پیدا کرده‌اند

‏ و آثار مختلفی

‏ تا حد بسیار زیادی ذوب شده‌اند.

‏ آجرهای تاول‌زده و شواهد دیگری هم هست

‏که نشان می‌دهد گرمایی شدید در محل ایجاد شده.

‏ در کنار شواهد فیزیکی،

‏ باستان‌شناسان مکان تل‌الحمام را هم

‏ با توصیف‌های سدوم در کتاب مقدس تطبیق دادند.

‏ و این تطبیق وجود داشت.

‏در سال ۲۰۲۱ مقاله‌ای باستان‌شناسی منتشر شد که پیشنهاد می‌کرد

‏ تل‌الحمام در واقع محل

‏ سدومِ کتاب مقدس بوده.

‏ آیا ویرانه‌های تل‌الحمام

‏ می‌توانند نشان دهند داستان سدوم و عموره

‏ بر رویدادی واقعی بنا شده؟

‏ یکی از نخستین کسانی که چنین فرض جسورانه‌ای مطرح کرد،

‏ نویسندهٔ سوئیسی اریش فون دنیکن بود

‏ در کتاب سال ۱۹۶۸ خود، «ارابه‌های خدایان؟»

‏ این اثر جنجالی که

‏ نظریهٔ فضانوردان باستانی را مشهور کرد،

‏ پیشنهاد می‌کرد داستان سدوم و عموره

‏ و بسیاری رخدادهای دیگرِ توصیف‌شده در کتاب مقدس

‏ ممکن است توضیحی فرازمینی داشته باشند.

‏ من با آموزش‌های مسیحی بزرگ شدم

‏و وقتی بچه بودم، به من می‌گفتند:

‏«اگر درست زندگی کنیم،

‏ بعد از مرگ به بهشت می‌رویم.»

‏ به من می‌گفتند بهشت جای شادی مطلق است.

‏ بهشت جای صلح است.

‏ اما بعد فهمیدم در بهشت جنگی رخ داده.

‏ و فرشتگان آدم می‌کشتند.

‏ در کتاب دوم پادشاهان

‏ ۱۸۵ هزار آشوری را نابود کردند.

‏ پس این‌ها چه جور فرشته‌ای هستند؟

‏واژهٔ «فرشته» را با «فرازمینی» عوض کنید.

‏ آیا داستان‌های کتاب مقدس دربارهٔ جنگ و ویرانی

‏ ممکن است بر برخوردهایی بنا شده باشند که نه الهی،

‏ بلکه فرازمینی بوده‌اند؟

‏ اگر چنین است، آیا این می‌تواند توضیح دهد چه بر سر سدوم آمد؟

‏ شاید بتوان سرنخ‌های بیشتری با بررسی دقیق‌تر

‏ داستان نابودی شهر پیدا کرد.

‏ داستان سدوم و عموره

‏در باب ۱۹ سفر پیدایش ادامه پیدا می‌کند؛

‏جایی که دو فرشته شبیه مردان هستند

‏ و پایین می‌آیند تا به دیدن لوط بروند که در سدوم زندگی می‌کند.

‏ آن‌ها می‌خواهند لوط و خانواده‌اش را از سدوم نجات دهند.

‏ پس فرشتگان لوط و خانواده‌اش را می‌گیرند و می‌گویند: «باید برویم.

‏ همین حالا.

‏ باید برویم، چون خدا می‌خواهد این شهر را نابود کند.»

‏ و وقتی در حال رفتن‌اند، به آن‌ها دستور می‌دهد:

‏ «حتی پشت سرتان را نگاه نکنید.

‏ «دیگر هیچ کاری با این شهر نداشته باشید.

‏ فقط بروید.»

‏ اما همسر لوط برمی‌گردد و به شهر نگاه می‌کند

‏و به ستونی از نمک تبدیل می‌شود.

‏ از دید نظریه‌پردازان فضانوردان باستانی،

‏ این روایت شبیه توصیف

‏ فناوری پیشرفته است.

‏کافی است کتاب‌های قدیمی را

‏با نگاه و دانش امروزی‌مان بخوانیم.

‏ پیش از نابودی سدوم و عموره،

‏ انگار یک شمارش معکوس در جریان بوده،

‏ چون بدون آن شمارش معکوس،

‏ آن دو فرشته نمی‌گفتند:

‏ «اگر همین حالا از شهر نروید، ما هیچ کاری نمی‌توانیم بکنیم.»

‏ کسی شمارش معکوس را شروع کرده بود

‏ و آن دو فرشته دیگر کاری از دست‌شان برنمی‌آمد.

‏ پس قطعاً پای فناوری در میان بوده.

‏ با دانش امروز، می‌فهمیم منظورشان چه بوده.

‏تردیدی نیست که هزاران سال پیش

‏فرازمینی‌ها از ما دیدن کرده‌اند.

‏ آیا یافته‌های باستان‌شناختی

‏ تل‌الحمام می‌توانند مدرک فیزیکی باشند

‏ که داستان سدوم و عموره

‏ روایتی واقعی از شهری است که

‏ با فناوری پیشرفتهٔ فرازمینی نابود شده؟

‏ و اگر چنین است، آیا شواهد درگیری‌های فرازمینی

‏ در ویرانه‌های باستانی دیگر جهان هم پیدا می‌شود؟

‏ در ویرانه‌های باستانی دیگر جهان هم پیدا می‌شود؟

‏ نظریه‌پردازان فضانوردان باستانی می‌گویند بله

‏ و به محوطه‌ای در هند اشاره می‌کنند که نشانه‌های ویرانی در آن

‏ شاید روایت‌های سلاحی قدرتمند را تأیید کند...

‏ ...سلاحی که خدایان به کار بردند.

‏ امروز این منطقه،

‏ در مرز هند و پاکستان،

‏ بیشتر بیابانی خالی از سکنه است

‏ و یکی از نامساعدترین نقاط زمین به شمار می‌رود.

‏ اما قرن‌ها این چشم‌انداز خشک

‏ فصلی خارق‌العاده از تاریخ بشر را پنهان کرده بود.

‏ در سال ۱۹۲۲، باستان‌شناسان

‏ ویرانه‌های عظیم و ۴۵۰۰ سالهٔ موهنجودارو را کشف کردند؛

‏ شهری باستانی که

‏ با طراحی شهری به‌شکلی چشمگیر مدرن ساخته شده بود.

‏ وقتی موهنجودارو رسماً

‏در دههٔ ۱۹۲۰ کشف شد،

‏سروصدای زیادی به پا کرد، چون نشان می‌داد

‏ سطحی از پیشرفت وجود داشته

‏ هم‌تراز مصر و بین‌النهرین باستان.

‏ فرهنگی بسیار پیشرفته و پیچیده

‏ در منطقه‌ای وجود داشته که مردم اصلاً تصور نمی‌کردند

‏ چنین چیزی آنجا بوده باشد.

‏ موهنجودارو شبکه‌بندی شهری شگفت‌انگیزی داشت.

‏ معماری‌اش فوق‌العاده پیشرفته بود.

‏ سامانه‌های آب و زهکشی زیرزمینی داشت.

‏ در فلزکاری

‏ و همین‌طور هنر و طراحی بسیار پیشرفته بودند.

‏ با این حال، این تمدن

‏نابود شد؛

‏به‌طرز عجیبی، احتمالاً حدود ۱۹۰۰ پیش از میلاد.

‏ هنگام حفاری موهنجودارو،

‏ باستان‌شناسان فقط شهری پیشرفته پیدا نکردند،

‏ بلکه شواهد نابودی آن را هم یافتند.

‏ در میان ویرانه‌ها بقایای افرادی پراکنده بود

‏ که ظاهراً با وحشت در حال فرار

‏ از رخدادی هولناک بوده‌اند.

‏ اجساد انسان‌هایی پیدا شد

‏ در خیابان‌ها،

‏ یا در حال تلاش برای فرار به طبقات بالا،

‏ یا در گودال‌های دسته‌جمعی...

‏...که انگار خیلی ناگهانی کشته شده بودند.

‏ انگار بلایی ناگهانی بر سر این شهر آمده.

‏ و علاوه بر آن،

‏ آجرها و ظرف‌های سفالی هم ذوب شده بودند

‏و برای آن هم توضیحی نداشتند.

‏ چه چیزی می‌توانسته باعث این ویرانی ناگهانی

‏ در موهنجودارو شده باشد؟

‏ سؤالی که دهه‌هاست باستان‌شناسان را به اختلاف انداخته.

‏ اما در سال ۱۹۷۷،