Ancient Aliens

‏پیامی ریاضی

‏که در دو سوی مخالف کرهٔ زمین رمزگذاری شده.

‏دایره‌های پیچیدهٔ کشتزار

‏که برای انتقال فرکانس‌های صوتی طراحی شده‌اند.

‏و پیکره‌های غول‌آسایی

‏که فقط از آسمان دیده می‌شوند.

FILAMINGO-INTRO

‏حرفه‌ای‌ترین اپلیکیشن پخش آنلاین ایرانی ‏«فیلامینگو» ‏تقدیم می‌کند

‏وقتی نویسنده و نظریه‌پرداز فضانوردان باستانی،

‏اریش فون دنیکن،

‏نظریه‌ای انقلابی مطرح کرد.

‏او گفت فرازمینی‌ها

‏نه‌فقط در گذشته‌ای دور به زمین آمده‌اند،

‏بلکه پیام‌هایی پنهان برایمان گذاشته‌اند

‏تا وقتی فناوری لازم را پیدا کردیم، رمزگشایی‌شان کنیم.

‏یکی از نمونه‌های قابل‌توجه، ژئوگلیف‌ها هستند؛

‏شکل‌ها و پیکره‌های عظیمی که روی زمین ایجاد شده‌اند

‏و فقط از آسمان به‌طور کامل دیده می‌شوند.

‏عربستان سعودی، ۲۰۰۴.

‏هنگام بررسی میدان‌های گدازهٔ باستانی حَرَّة خیبر،

‏باستان‌شناس آماتور، دکتر عبدالله السعید،

‏با مجموعه‌ای از دیوارهای ظاهراً سنگی روبه‌رو می‌شود،

‏که هرکدام حدود یک متر ارتفاع دارند.

‏او از روی زمین به این نتیجه می‌رسد

‏که این سازه‌ها الگوی روشن یا هدف مشخصی ندارند.

‏اما چهار سال بعد،

‏وقتی تصاویر ماهواره‌ای همان منطقه را به دست می‌آورد،

‏چیزی که می‌بیند شگفت‌زده‌اش می‌کند.

‏از آسمان می‌شود

‏مجموعه‌ای عظیم از بیش از ۴۰۰ محوطهٔ سنگی را دید.

‏بادیه‌نشینان محلی آن‌ها را «آثار نیاکان» می‌نامند.

‏این سازه‌های مرموز به‌سرعت در حال بررسی‌اند

‏و معلوم شده صدها کیلومتر امتداد دارند.

‏در چیزی قرار دارند که به آن...

‏نوعی میدان گدازه می‌گویند.

‏و معمولاً آن‌ها را

‏شبیه بادبادک توصیف می‌کنند...

‏...یا «دروازه»،

‏که شکل‌هایی راست‌خط‌تر دارند.

‏و واقعاً صدها نمونه از آن‌ها هست.

‏در واقع تا عربستان سعودی امتداد دارند،

‏از آن‌سوی اردن

‏تا سوریه.

‏تقریباً شبیه هرم‌های زاویه‌دارند...

‏که در دوردست مثل باند از هم باز می‌شوند،

‏یک سرشان پهن و سر دیگرشان باریک است.

‏با اینکه هیچ سندی وجود ندارد

‏که نشان دهد این سازه‌ها چه زمانی ساخته شده‌اند،

‏چه کسی آن‌ها را ساخته یا چرا،

‏نظریهٔ رایج میان باستان‌شناسان جریان اصلی

‏این است که برای شکار ساخته شده‌اند،

‏هزاران سال پیش.

‏فکر می‌کنیم شکارگاه‌های ماقبل تاریخ بوده‌اند،

‏جایی که غزال‌ها و حیوانات دیگر

‏به داخل محوطه رانده می‌شدند

‏و بیرون محوطه

‏گودال‌هایی کنده بودند تا حیوان‌ها داخلشان بیفتند.

‏وقتی روی زمین سراغ این «بادبادک‌ها» می‌روید،

‏پیداکردنشان خیلی سخت است.

‏اما از هوا کل الگو را می‌بینید.

‏واقعاً هزاران نمونه وجود دارد.

‏و باید هزاران سال از آن‌ها استفاده شده باشد.

‏پس چرا دیگر استفاده نشدند؟

‏این سؤالی است که هنوز جوابش را نگرفته‌ام.

‏با اینکه نظریهٔ

‏استفاده از این سازه‌های سنگی

‏برای شکار قانع‌کننده است،

‏نظریه‌پردازان فضانوردان باستانی می‌گویند

‏اگر این سازه‌ها واقعاً

‏برای شکار غزال استفاده می‌شدند،

‏دیوارها باید بیش از یک متر ارتفاع می‌داشتند،

‏چون غزال می‌تواند بیش از سه متر بپرد.

‏در عوض، آن‌ها می‌گویند

‏چون این سازه‌ها فقط از هوا دیده می‌شوند،

‏باید ژئوگلیف در نظر گرفته شوند.

‏ژئوگلیف در اصل

‏نقشی روی چشم‌انداز طبیعی است،

‏معمولاً در مقیاسی بسیار بزرگ.

‏بیشتر ژئوگلیف‌ها در بیابان‌ها پیدا می‌شوند

‏و آنجا پدیده‌ای داریم

‏که به آن «لاک بیابانی» می‌گوییم؛

‏لایهٔ تیرهٔ طبیعی‌ای که روی سطح شکل می‌گیرد.

‏اگر بخش تیره را کنار بزنید

‏و خاک یا ماسهٔ روشن زیرش را نمایان کنید،

‏یکی از راه‌های ایجاد نقش همین است.

‏روش اصلی دوم

‏استفاده از سنگ‌های تیره

‏و کنار هم چیدن آن‌ها برای ساخت شکل‌هاست؛

‏شکل‌های هندسی، حیوانات یا هر چیز دیگر.

‏و روش اصلی سوم

‏ترکیبی از همین دو است.

‏بخشی را کنار می‌زنید تا زمینهٔ روشن نمایان شود

‏و از سنگ‌های تیره برای ساخت الگو استفاده می‌کنید.

‏در نتیجه ترکیب واضحی از هر دو به دست می‌آید.

‏در سال‌های اخیر، به لطف فناوری مدرن

‏و مخصوصاً تصاویر ماهواره‌ای،

‏کشف‌های تازه به‌طرز چشمگیری افزایش یافته،

‏از جمله ژئوگلیف‌هایی که قبلاً نمی‌شناختیم.

‏نکتهٔ جالب دربارهٔ همهٔ این‌ها

‏این است که رو به آسمان‌اند.

‏و این چه چیزی به ما می‌گوید؟

‏اول اینکه بسیاری از ژئوگلیف‌هایی

‏که امروز می‌شناسیم، تازه زمانی کشف شدند

‏که از حدود دههٔ ۱۹۲۰ بررسی‌های هوایی آغاز شد.

‏همه‌چیز واقعاً وقتی آشکار شد

‏که هواپیماها به آسمان رفتند.

‏و این نکتهٔ بسیار مهمی به ما می‌گوید.

‏بیشتر ژئوگلیف‌ها فقط از بالا معنا پیدا می‌کنند.

‏پس به نظر می‌رسد پیام‌هایی باشند

‏برای چیزی غیرانسانی، چیزی آن بالا.

‏وقتی خطوط افسانه‌ای نازکا

‏در پرو، نخستین بار در سال ۱۹۲۷ کشف شدند،

‏پدیده‌ای منحصربه‌فرد تلقی می‌شدند.

‏اما حالا با کمک تصاویر ماهواره‌ای،

‏هزاران ژئوگلیف باستانی

‏در سراسر جهان کشف شده‌اند:

‏در قزاقستان،

‏جنوب‌غرب ایالات متحده،

‏بیابان آتاکامای شیلی

‏و بولیوی.

‏تقریباً همه‌جای دنیا

‏چیزهایی داریم که ژئوگلیف نامیده می‌شوند؛

‏چه خطوط نازکای پرو،

‏چه ژئوگلیف‌های بریتانیا،

‏چه نمونه‌های خاورمیانه؛

‏عملاً پدیده‌ای جهانی‌اند

‏و در نقاط مختلف دنیا دیده می‌شوند،

‏و طی صدها سال پدید آمده‌اند.

‏اما چرا مردمان باستان

‏در این همه نقطهٔ مختلف جهان

‏نشانه‌هایی می‌ساختند که فقط از بالا دیده می‌شود؟

‏دقیق نمی‌دانیم

‏مردمان باستان می‌خواستند با ژئوگلیف‌ها چه چیزی منتقل کنند،

‏اما مهم‌ترین نکته

‏زمان و تلاشی است که صرف ساختشان شده.

‏این‌ها طرح‌هایی نیستند که سریع کشیده شده باشند.

‏خیلی‌هایشان پروژهٔ کل یک جامعه بوده‌اند.

‏و زمانی که صرف ساختشان می‌شود

‏زمانی است که صرف تهیهٔ غذا نمی‌شود،

‏صرف دفاع از سرزمین نمی‌شود

‏و صرف مراقبت از کودکان هم نمی‌شود.

‏پس اولین چیزی که نشان می‌دهند

‏برای خودِ جامعه است؛

‏اینکه چه چیزی برای آن جامعه اهمیت داشته.

‏اما آیا می‌تواند

‏توضیحی حتی شگفت‌انگیزتر وجود داشته باشد؟

‏آیا ممکن است این ژئوگلیف‌های باستانی

‏نه برای هدفی زمینی،

‏بلکه برای موجودات فرازمینی ساخته شده باشند؟

‏نظریه‌پردازان فضانوردان باستانی می‌گویند بله

‏و می‌گویند سرنخ‌های بیشتری را می‌توان

‏با بررسی شکل‌ها و نمادهای مشابهی یافت

‏که در مقیاسی بسیار کوچک‌تر ساخته شده‌اند.

‏ژئوگلیف‌ها نسخه‌های غول‌آسای

‏چیزی‌اند که «سنگ‌نگاره» می‌نامیم،

‏و واضح‌ترین نمونه‌شان هنر صخره‌ای است

‏که روی سطوح سنگی سراسر جهان می‌بینیم

‏و قدمتش به هزاران سال پیش می‌رسد.

‏سنگ‌نگاره‌ها تصاویری‌اند که روی سنگ حک شده‌اند؛

‏با خراشیدن یا کوبیدن.

‏در سراسر جهان دیده می‌شوند،

‏از استرالیا تا آسیا،

‏اروپا، آفریقا و سراسر قارهٔ آمریکا.

‏شاید حتی جالب‌تر

‏از خود سنگ‌نگاره‌ها

‏شباهت‌های عجیب میان آن‌ها

‏و ژئوگلیف‌ها باشد.

‏بعضی نمادها را بارها و بارها می‌بینیم.

‏شکل‌های هندسی زیادی هست؛

‏به شکل مارپیچ،

‏حلقه‌های هم‌مرکز

‏و طرح‌های راست‌خط یا انتزاعی دیگر.

‏این چیزی است که عملاً

‏در سراسر جهان مشترک است.

‏یکی از جالب‌ترین ژئوگلیف‌های نازکا

‏نقش «خورشید، ستاره، صلیب» است،

‏که واقعاً بسیار پیچیده است؛

‏ماندالایی عظیم از ستاره‌ها و مثلث‌های به‌هم‌پیوسته.

‏و چنین چیزی را در سراسر جهان می‌بینیم؛

‏در تبت و هند به شکل ماندالا و حتی یانترا.

‏پس چنین طرح‌هایی

‏که از نظر هندسی این‌قدر پیچیده‌اند

‏و در سراسر جهان پیدا می‌شوند،

‏به این اشاره دارند که نوعی

‏زبان نمادین جهانی وجود داشته

‏که یک هوش برتر آن را به اینجا آورده؛

‏احتمالاً فرازمینی‌ها.

‏در سال ۲۰۰۵، عارضه‌ای غیرعادی

‏در مرکز کانادا کشف شد

‏که بعضی معتقدند بهترین شاهد تاکنون

‏از پیامی پنهان به‌جا‌مانده از بازدیدکنندگان فرازمینی است.

‏ژئوگلیفی غول‌آساست که به نام

‏«نگهبان بدلندز» معروف شده است.

‏گراولبورگ، ساسکاچوان.

‏۲۰۰۵.

‏لین هیکاکس ۵۳ ساله، یک مادربزرگ،

‏در تصاویر ماهواره‌ای دنبال مسیر یک موزهٔ محلی می‌گردد

‏که چیزی توجهش را جلب می‌کند:

‏عارضه‌ای جغرافیایی با شباهتی چشمگیر

‏به چهرهٔ انسان.