Ancient Aliens

‏ این یکی از ناشناخته‌ترین نقاط روی زمین است.

‏بخش عمدهٔ آمازون

‏ هنوز از نظر باستان‌شناسی کاملاً دست‌نخورده مانده است.

‏ اما حالا رازهایی که مدت‌ها

‏ در آمازون پنهان مانده بودند، سرانجام آشکار می‌شوند.

‏ سکوهای هرمی داریم،

‏ میدان‌هایی که از وجود فرهنگی

‏ فوق‌العاده پیشرفته خبر می‌دهند که کاملاً ناپدید شده است.

‏پس همهٔ این‌ها دقیقاً از کجا آمده‌اند؟

‏ در سراسر آمازون

‏ از موجوداتی آسمانی می‌گویند

‏ که به زمین فرود آمدند

‏و دانش تمدن‌سازی را با انسان‌ها در میان گذاشتند.

‏ آیا پوشش انبوه جنگلی آمازون

‏ می‌تواند حضور فرازمینی‌ها را پنهان کرده باشد؟

‏ شاید اینجا بتواند

‏ بزرگ‌ترین سرنخ‌ها دربارهٔ تماس فرازمینی

‏در سراسر جهان را در اختیارمان بگذارد.

FILAMINGO-INTRO

‏حرفه‌ای‌ترین اپلیکیشن پخش آنلاین ایرانی ‏«فیلامینگو» ‏تقدیم می‌کند

‏ در گستره‌ای بیش از دو میلیون مایل مربع

‏ در آمریکای جنوبی، منطقهٔ آمازونیا قرار دارد؛

‏ سرزمینی با جنگل‌های انبوه،

‏ رودهای عظیم

‏ و پدیده‌های اسرارآمیز.

‏ این منطقه که بیشتر با نام سادهٔ «آمازون» شناخته می‌شود،

‏ جنگل بارانی پهناوری است که در نه کشور گسترده شده

‏ و بیش از ۳۰ میلیون نفر در آن زندگی می‌کنند.

‏آمازون بسیار عظیم است.

‏در واقع مساحتش از

‏کل ایالات متحده هم بیشتر است.

‏ از نظر درختان،

‏ ۱۶ هزار گونهٔ مختلف در آن وجود دارد.

‏ و حدود ۲٫۵ میلیون گونهٔ حشره.

‏ تنوع گیاهی و جانوری آن

‏ از هر جنگل دیگری روی سیاره بیشتر است.

‏تقریباً غیرممکن است بتوانید تصور کنید

‏چقدر پهناور و شگفت‌انگیز است.

‏ بسیار انبوه است و بسیار خطرناک.

‏ آب‌های خروشانی دارد که پر از ماهی‌های خطرناک‌اند.

‏ آبشارهای سهمگین دارد

‏ و درختانی چنان بلند

‏ که بالا رفتن از آن‌ها برای دیدن اطراف دشوار است.

‏ شرایط سخت آمازون

‏ باعث شده دسترسی زمینی به بخش بزرگی از آن تقریباً ناممکن باشد.

‏ در نتیجه، کمتر از ۱۵ درصد

‏ این سرزمین اسرارآمیز کاوش

‏ و نقشه‌برداری شده یا به‌طور گسترده بررسی علمی شده است.

‏ اما با وجود دسترسی دشوار،

‏ صدها قبیلهٔ بومی در آمازون زندگی می‌کنند

‏ و بسیاری از آن‌ها هرگز با جهان بیرون تماس نداشته‌اند.

‏فقط در خود آمازون

‏ بیش از ۴۰۰ قبیلهٔ بومی وجود دارد

‏ و می‌دانیم دست‌کم ۳۰۰ زبان متمایز میانشان رایج است.

‏این مردم شاید هزاران سال است آنجا زندگی می‌کنند،

‏پس منبعی فوق‌العاده در اختیار داریم؛

‏پنجره‌ای رو به جهان باستان.

‏ بسیاری از مردمان بومی آمازون

‏ می‌گویند نیاکانشان

‏ قرن‌ها در همین مناطق زندگی کرده‌اند.

‏ مثل آشانینکاها،

‏ یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های بومی پرو.

‏ طبق روایت آشانینکاها،

‏ بازدیدکنندگانی آسمانی که از آسمان فرود آمدند

‏ به نیاکانشان آموختند چطور در هماهنگی با جنگل بارانی

‏ زندگی کنند.

‏آشانینکاها می‌گویند بخشی از روایت آفرینششان

‏به موجوداتی ستاره‌ای مربوط است

‏که فرود آمدند و چیزهای ضروری را به انسان‌ها آموختند؛

‏ مثلاً کشاورزی.

‏ این گروه به‌خصوص

‏ کشاورزی پایدار را بسیار خوب انجام می‌دهد

‏و می‌گوید این موجودات ستاره‌ای آن را به آن‌ها آموخته‌اند.

‏ به همین شکل، قوم تیکونا در برزیل،

‏ کلمبیا و پرو

‏ هر سال مراسمی برای بزرگداشت «مردمان آسمان» برگزار می‌کنند؛

‏ کسانی که دانش لازم

‏ برای ساختن تمدن را به فرهنگشان دادند.

‏ تیکوناها تا امروز هم آن ارواح را گرامی می‌دارند

‏ و در مراسمشان

‏ نقاشی‌های بسیار مفصلی روی بدن دارند که داستان مردمان نخستین را روایت می‌کند؛

‏ کسانی که پایین آمدند و بعد دوباره به آسمان بازگشتند.

‏در سراسر آمازون روایت‌های شگفت‌انگیزی

‏از خدایان آسمانی و موجودات ستاره‌ای می‌بینیم

‏ که به این منطقه آمدند تا دانش بیاورند

‏ و سرانجام رفتند؛

‏ شاید با وعدهٔ بازگشت.

‏فکر می‌کنم یکی از دلایلی که بسیاری از این فرهنگ‌ها

‏هر سال چنین جشن‌هایی دارند این است

‏ که این اتفاقات را به یاد بیاورند؛

‏ به‌عنوان یادبود رویدادی واقعی و فیزیکی

‏که صدها، شاید هزاران سال پیش رخ داده است.

‏ از دید نظریه‌پردازان فضانوردان باستانی،

‏ دلیلش این است که

‏ مردمان بومی سراسر آمازون

‏ روایت‌های مشابهی دارند چون نیاکانشان

‏ با همان بازدیدکنندگان فرازمینی روبه‌رو شده‌اند.

‏ اما آیا مدرک فیزیکی‌ای هم وجود دارد

‏ که نشان دهد چنین چیزی ممکن است؟

‏ باستان‌شناسان دهه‌ها معتقد بودند

‏ در جنگل آمازون فقط سکونتگاه‌های کوچک

‏ و جداافتاده وجود داشته‌اند.

‏ اما در قرن بیست‌ویکم، فناوری‌های تازه

‏ نشان داده‌اند این تصور کاملاً اشتباه بوده است.

‏ مؤسسهٔ ملی میراث فرهنگی هزینهٔ

‏ بررسی گسترده‌ای در درهٔ باستانی اوپانو را تأمین می‌کند؛

‏ با استفاده از لیدار برای عبور از پوشش جنگلی

‏ و تهیهٔ نقشهٔ سه‌بعدی دقیق از کف جنگل.

‏ نه سال بعد، در سال ۲۰۲۴،

‏ باستان‌شناسان نتایج حیرت‌انگیز را منتشر کردند؛

‏ نتایجی که گستره‌ای حیرت‌انگیز به وسعت ۱۱۵ مایل مربع

‏ سکونتگاه پیشرفته را آشکار می‌کرد

‏ که شاید بخشی از یک تمدن گمشدهٔ کامل بوده‌اند.

‏در مجموع دست‌کم ۶۰۰۰ سازهٔ مختلف

‏پیدا شده است.

‏ سازه‌های بسیار بزرگی داریم

‏ که از نظر اندازه با فلات جیزه قابل مقایسه‌اند.

‏ برآورد می‌شود حدود ۳۰ هزار نفر

‏ شاید از ۵۰۰ پیش از میلاد در این منطقه زندگی می‌کرده‌اند.

‏کشاورزی، سکونتگاه و شهرنشینی را می‌بینید

‏که نوعی رابطهٔ همزیستانه با هم داشته‌اند.

‏ در درهٔ اوپانو

‏ بیش از ۱۲۰ مایل مربع

‏ کانال، شبکه‌بندی و گذرگاه مرتفع هم داریم.

‏ این بخش از آمازون مستعد سیلاب است.

‏وقتی این سازه‌های خاکی را ساختند،

‏طوری طراحی‌شان کردند که شدت سیلاب را کم کنند.

‏یعنی مهندسی هیدرولیک.

‏ در گذشته تصور می‌شد

‏ از نظر فرهنگی امکان ندارد

‏ چنین چیزی در منطقهٔ آمازون شکل گرفته باشد،

‏ اما حالا می‌دانیم لیدار

‏ آرام‌آرام تمدن‌هایی را آشکار می‌کند

‏که تا همین ۲۰ سال پیش اصلاً نمی‌دانستیم وجود داشته‌اند،

‏و این واقعاً شگفت‌انگیز است.

‏ تقریباً هم‌زمان

‏ با این کشفیات حیرت‌انگیز

‏ در درهٔ اوپانوی اکوادور،

‏ بررسی‌های لیداری دیگری

‏ در سراسر منطقهٔ آمازون آغاز شد

‏ و شواهد بیشتری از تمدن‌های گمشده را آشکار کرد.

‏ در بخش آمازونی پرو،

‏ حالا به کمک لیدار

‏ بیش از ۴۱۵ محوطهٔ مجزا پیدا کرده‌اند

‏ و این‌ها محوطه‌های بزرگی هستند.

‏فقط چند اردوگاه کوچک نیستند.

‏معماری و جاده دارند.

‏ «یانوس دِ موخوس» منطقه‌ای در آمازون بولیوی است

‏ که بررسی‌های تازهٔ لیداری در آن

‏ سکوهای هرمی،

‏میدان‌ها و سازه‌های خاکی،

‏ و مناطق کشاورزی‌ای را آشکار کرده که نشان می‌دهند

‏ جامعه‌ای سازمان‌یافته در آنجا وجود داشته که کاملاً ناپدید شده است.

‏برآورد می‌کنند هشت تا ده میلیون نفر

‏در آن منطقه، در حوضهٔ آمازون، زندگی می‌کرده‌اند.

‏ دانش فنی آن‌ها بسیار فراتر

‏ از همهٔ انتظارات بوده و صادقانه بگویم، حتی بسیار فراتر

‏ از چیزی است که در مردمان بومی معاصر یا دوره‌های اخیر می‌بینیم.

‏ این کشفیات

‏ تصور قبلی ما از مردمان آمازون را کاملاً درهم شکسته‌اند.

‏پس باید بپرسیم این مردم

‏این دانش خارق‌العاده را از کجا آورده بودند؟

‏ ما تقریباً هیچ چیز دربارهٔ این مردم نمی‌دانیم،

‏ اما افسانه‌ها و روایت‌های سراسر منطقه

‏ از موجوداتی آسمانی می‌گویند که آمازونی‌های باستان

‏ می‌گفتند از آسمان پایین آمدند

‏ و این دانش را برایشان آوردند.

‏ آیا کشف تازهٔ

‏ وجود شهرهای عظیم

‏ در جنگل آمازون، آن هم قرن‌ها پیش،

‏ می‌تواند نشان دهد روایت‌های بومیان حقیقت داشته‌اند؟

‏ آیا نیاکانشان توانستند در این محیط سخت پیشرفت کنند

‏ نه فقط به اتکای نبوغ خودشان، بلکه چون

‏ از بازدیدکنندگانی فرازمینی کمک گرفتند؟

‏ شاید سرنخ‌های بیشتری را بتوان

‏ در مراسمی اسرارآمیز پیدا کرد

‏ که در برزیل برگزار می‌شود و محور آن شخصیتی است که

‏ طبق سنت محلی، از وسیله‌ای پرنده بیرون آمد

‏ درحالی‌که لباس فضایی به تن داشت.

‏ در امتداد رود شینگو

‏ قبیله‌ای بومی زندگی می‌کند که قرن‌هاست

‏ در این منطقه ساکن است

‏ و هیچ تماسی با جهان بیرون نداشتند

‏ تا دههٔ ۱۹۵۰.

‏ این قوم که «کایاپو» نام دارد، همچنان

‏ سنت‌های باستانی نسل‌به‌نسل منتقل‌شده‌اش را حفظ کرده است.

‏مردم کایاپو سنت‌های بسیار جالبی دارند

‏که به کیهان‌شناسی‌شان مربوط است.

‏ مردانشان اغلب سربندهای رنگارنگ و پرزرق‌وبرقی می‌پوشند

‏ که با پر پوشیده شده و نماد جهان است.

‏ و طناب‌های بلندی به موهایشان می‌بندند که نماد

‏ طناب‌هایی است که نیاکانشان هنگام آمدن از آسمان استفاده کردند.

‏ افسانهٔ کایاپو می‌گوید در گذشته‌ای دور، نیاکانشان

‏ در جایی دوردست، در سرزمینی که خورشید طلوع می‌کند، زندگی می‌کردند

‏ تا اینکه روزی با طناب

‏ از سوراخی در آسمان به زمین پایین آمدند.

‏ پس از رسیدن به آمازون، مردمان باستان

‏ موجودی فرازمینی را دیدند که از آسمان فرود آمد

‏ و او را «بِپ‌کُروروتی» نامیدند.

‏ تا امروز هم مردم کایاپو