Ancient Aliens

‏در سراسر جهان باستان، روایت‌هایی از فانیان وجود داشت.

‏روایت‌هایی از فانیان وجود داشت.

‏و موجودات جاودان. در سنت‌های مسیحی،

‏در سنت مسیحی،

‏در سنت‌های اسلامی

‏و هندو،

‏موجوداتی الهی داریم که تا ابد زندگی می‌کنند.

‏آیا ممکن است این روایت‌ها شرح دیدار با فرازمینی‌هایی باشند

‏که از هزاران سال نوری دورتر به زمین آمده‌اند؟

‏تمدنی پیشرفته را تصور کنید

‏که توان سفر میان‌ستاره‌ای دارد.

‏اگر بتوانند میان ستاره‌ها سفر کنند، شاید بتوانند

‏عمرشان را حتی تا چند قرن افزایش دهند.

‏و اگر روزی قرار باشد انسان‌ها

‏سیاره‌های دیگر را مستعمره کنند، آیا ما هم باید

‏آیا ما هم باید کلید جاودانگی را پیدا کنیم؟

‏کلید جاودانگی؟

‏آنچه نیاکان فرازمینی ما

‏می‌خواسته‌اند انجام بدهیم

‏این بوده که شبیه خودشان شویم.

‏می‌خواهند نژادی فضانورد باشیم و به ستارگان برویم

‏و چنان عمرهای طولانی‌ای داشته باشیم

‏که عملاً جاودانه شویم.

‏در جهان دری وجود دارد.

‏دری در کیهان.

‏آن‌سویش وعدهٔ حقیقت است.

‏و از ما می‌خواهد هر چیزی را

‏که تا امروز آموخته‌ایم، زیر سؤال ببریم.

‏شواهد همه‌جا دوروبر ما هستند.

‏آینده درست جلوی چشممان است.

‏ما تنها نیستیم. هیچ‌وقت تنها نبوده‌ایم.

‏هیچ‌وقت تنها نبوده‌ایم.

FILAMINGO-INTRO

‏حرفه‌ای‌ترین اپلیکیشن پخش آنلاین ایرانی ‏«فیلامینگو» ‏تقدیم می‌کند

‏موزهٔ هنر و باستان‌شناسی اشمولین.

‏در میان صدها اثر تاریخیِ به‌نمایش‌درآمده

‏یک متن خط میخی باستانی سومری قرار دارد.

‏قدمتش دست‌کم به...

‏این سند چهاروجهیِ گِلی فهرستی از پادشاهان است

‏که بسیار بیشتر از میانگین عمر انسان زندگی کرده‌اند.

‏در موزهٔ اشمولین آکسفورد

‏یک اثر حیرت‌انگیز وجود دارد.

‏به آن ⁦WB44⁩ می‌گویند؛

‏فهرست پادشاهان سومری.

‏در یکی از وجه‌هایش از هشت پادشاه می‌گوید

‏که بر پنج شهر حکومت کردند و نکتهٔ حیرت‌انگیز

‏مدت سلطنت آن‌هاست.

‏گفته می‌شود یکی از پادشاهان ۴۳٬۲۰۰ سال حکومت کرد.

‏پادشاه دیگری ۲۸ هزار سال سلطنت کرد.

‏واقعاً حیرت‌انگیز است.

‏جالب اینکه فهرست پادشاهان سومری تنها سند باستانی دربارهٔ فرمانروایان نیست

‏از فرمانروایانی نیست

‏که قرن‌ها زندگی کرده‌اند.

‏سندی عجیب در مقبره‌ای

‏در اقصر پیدا شد

‏که به آن «فهرست پادشاهان تورین» می‌گویند.

‏فقط بخش‌هایی از این سند باقی مانده،

‏اما در آن آمده است

‏که بسیاری از نخستین

‏فرعون‌های مصر

‏صدها سال عمر کرده‌اند

‏و بعضی از آن‌ها ۷۰۰، ۸۰۰ یا ۹۰۰ سال زیسته‌اند.

‏۷۰۰، ۸۰۰، ۹۰۰ سال.

‏در کتاب مقدس هم داستان مشابهی دربارهٔ متوشالح داریم و گفته می‌شود او

‏که گفته می‌شود

‏۹۶۹ سال عمر کرده است.

‏پس چطور ممکن بوده آدم‌ها

‏تا چنین سن‌وسالی زندگی کنند؟

‏آیا صرفاً تصادفی است

‏که در سه سنت باستانی متفاوت

‏اسنادی از نخستین رهبرانشان داریم

‏که عمری ناممکن و بسیار طولانی داشته‌اند؟

‏جالب اینکه در هر سه فرهنگ ثبت شده

‏که در همان دورانی که مردم

‏تا چنین سن‌های حیرت‌انگیزی زندگی می‌کردند، انسان‌ها زمین را

‏با موجوداتی شریک بودند که از آسمان فرود آمده بودند.

‏مصریان باستان از

‏دوره‌ای به نام «زمان نخستین» سخن می‌گفتند؛

‏زمانی که خدایان میان انسان‌ها راه می‌رفتند.

‏اسطوره‌شناسی آفرینش مصر باستان می‌گوید

‏این موجودات خداییِ نخستین از ستارگان آمده بودند.

‏این بسیار شبیه ورود آنوناکی‌هاست؛

‏اربابان الهیِ نور در سنت سومری که بر فراز کوه کرزوک فرود آمدند.

‏بر فراز کوه کرزوک فرود آمدند.

‏و تقریباً با ورود «نگهبانان» هم یکسان است.

‏نگهبانان همان فرشتگان

‏عهد عتیق‌اند.

‏همان فرشتگان سقوط‌کرده‌ای

‏که به زمین آمدند

‏و با انسان‌ها درآمیختند.

‏نگهبانان، مثل موجودات الهی

‏در بسیاری از فرهنگ‌های باستانی دیگر،

‏جاودانه نامیده می‌شدند، اما اغلب

‏ویژگی‌هایی بسیار انسانی برایشان توصیف شده است.

‏۲۰۰ نگهبان وجود داشت

‏و رهبری‌شان با

‏فردی به نام سمیازا بود.

‏می‌درخشیدند.

‏نوعی شفافیت داشتند.

‏هاله‌ای دورشان بود که مثل خورشید می‌درخشید.

‏اما در امیالشان خیلی انسانی‌تر بودند

‏از چیزی که شاید دوست داشته باشیم باور کنیم.

‏گرسنه می‌شوند، غذا می‌خورند، محبت می‌خواهند و شهوت دارند.

‏محبت می‌خواهند و شهوت دارند.

‏من فکر می‌کنم نگهبانان قطعاً

‏فرازمینی‌هایی بودند که به زمین آمدند.

‏فرهنگ‌های اصیل و باستانی بی‌شماری

‏از دوره‌ای می‌گویند که خدایان

‏از آسمان فرود آمدند

‏و با مردم درآمیختند تا دانششان را منتقل کنند.

‏مصر باستان،

‏چین باستان،

‏سومر باستان،

‏ژاپن باستان،

‏یونان باستان.

‏پس به نظر من فرهنگ‌های مختلف

‏همگی میزبان همان آموزگاران بودند؛

‏آموزگارانی که فرازمینی بودند.

‏آیا ممکن است

‏نخستین تمدن‌های انسانی

‏زمین را با بازدیدکنندگانی از جهانی دیگر شریک بوده باشند؟

‏و اگر چنین است،

‏آیا این به‌نوعی با اسناد باستانی

‏از انسان‌هایی که عمرهای فوق‌العاده طولانی داشتند مرتبط است؟

‏نظریه‌پردازان فضانوردان باستانی می‌گویند سرنخ مهمی

‏در یکی از آیات مشهور

‏کتاب مقدس وجود دارد که اغلب بد ترجمه شده است.

‏در بسیاری از نسخه‌های انگلیسیِ سفر پیدایش،

‏باب یک، آیهٔ ۲۷ می‌گوید

‏«خدا انسان را به صورت خویش آفرید.»

‏اما در متن اصلی عبری،

‏به‌جای «صورت او»، گفته شده «صورت ما».

‏خدا در سفر پیدایش می‌گوید: «انسان را به صورت خودمان بسازیم.»

‏خب، باید پرسید: «این «ما» کیست؟

‏بقیهٔ افراد آنجا چه کسانی‌اند؟»

‏واژهٔ «خدا» در عبری «الوهیم» است و صورت جمع دارد.

‏صورت جمع دارد.

‏اگر به متن اصلی عبری

‏که این جمله در آن نوشته شده نگاه کنید،

‏ناگهان حقیقت را می‌بینید؛

‏چون طبق نظریهٔ فضانوردان باستانی،

‏کسی آمد و دی‌ان‌ای ما را دست‌کاری کرد

‏تا

‏به انسان تبدیل شویم

‏و عملاً هوش بیشتری به ما بدهد.

‏تقریباً هر فرهنگی،

‏از جمله کتاب مقدس ما، می‌گوید: «در آغاز،

‏خدایان، به صورت جمع،

‏انسان‌ها را به صورت خود آفریدند.»

‏من عمیقاً به خدا ایمان دارم،

‏اما خدا چیزی عظیم

‏و روحانی است که نمی‌توان توضیحش داد.

‏به نظر من، وقتی کتاب مقدس را می‌خوانید،

‏تمامش دربارهٔ فرازمینی‌هاست.

‏بخشی از نظریهٔ فضانوردان باستانی

‏این است که نیاکان فرازمینی ما

‏می‌خواسته‌اند

‏شبیه خودشان شویم.

‏می‌خواهند به

‏همان چیزهایی برسیم که آن‌ها رسیده‌اند.

‏هدف این بوده که هزاران سال

‏در آیندهٔ دور،

‏بشر بتواند سفینه بسازد

‏و دوباره در سراسر کیهان پراکنده شود.

‏اگر «هومو ساپینس» به‌طور ژنتیکی

‏توسط مسافران فضایی فرازمینی مهندسی شده باشد

‏تا روزی شبیه آن‌ها شود

‏و در سیاره‌های دیگر بذر حیات بکارد،

‏این برای آیندهٔ نژاد بشر چه معنایی دارد؟

‏بعضی کارشناسان گفته‌اند سفر میان‌ستاره‌ای

‏فقط زمانی ممکن می‌شود که علم راهی

‏برای افزایش چشمگیر عمر انسان پیدا کند.

‏شاید نسل ما

‏با پیشرفت فناوری‌های تازه

‏تا اواسط صدسالگی، ۱۵۰ سال

‏و شاید حتی در چند دههٔ آینده تا ۲۰۰ سال عمر کند.

‏پس تمدنی پیشرفته را تصور کنید

‏که سفر میان‌ستاره‌ای دارد.

‏مسلماً اگر بتوانند میان ستاره‌ها سفر کنند،

‏می‌توانند طول عمرشان را

‏حتی تا چند قرن افزایش دهند.

‏آیا ممکن است مردم باستان

‏خدایان را «جاودانگان» می‌نامیدند

‏چون با مسافران فضایی‌ای روبه‌رو شده بودند که هزاران سال عمر می‌کردند؟

‏که هزاران سال عمر می‌کردند؟

‏و اگر چنین باشد،

‏آیا ممکن است اسناد

‏دربارهٔ فرمانروایانی که قرن‌ها عمر کردند

‏به این دلیل باشد که آن بازدیدکنندگان به‌نحوی عمرشان را افزایش دادند؟

‏برای مردم

‏آن روزگار طبیعی بود

‏نزدیک به هزار سال عمر کنند،

‏اما داریم دربارهٔ کسانی حرف می‌زنیم

‏که با این موجودات ستاره‌ای تعامل داشتند. آیا این دو موضوع به هم مرتبط‌اند؟

‏آیا این دو موضوع به هم مرتبط‌اند؟

‏از دوره‌ای حرف می‌زنیم که موجودات فرازمینی به بشر کمک می‌کردند تا تبدیل شود

‏به بشر کمک می‌کردند

‏تا بسیار شبیه خدایان شود.

‏اما اگر نیاکان بسیار دور ما

‏تا این حد به شبیه‌شدن به آفرینندگان فرازمینی‌شان نزدیک بودند،