Ancient Aliens

‏ سرزمینی با زیبایی خیره‌کننده است

‏ و بعضی از بزرگ‌ترین معماهای جهان را در خود دارد.

‏ حدود چهار هزار و پانصد

‏ویرانهٔ دایرهٔ سنگی

‏ در آفریقا وجود دارد که انرژی تولید می‌کنند.

‏ روایت‌های نیاکان از فناوری‌های باورنکردنی می‌گویند.

‏ اسطوره‌های باستانی آفریقا

‏وسایل نقلیهٔ پرغرشی را توصیف می‌کنند که از آن‌ها شعله بیرون می‌آمد.

‏ و مردمان بومی

‏ از خاستگاهی فرازمینی سخن می‌گویند.

‏ پیوندی نیاکانی

‏با «آماکوسی» وجود دارد؛ پادشاهان و ملکه‌های ستارگان.

‏ آیا ممکن است آفریقا

‏ راز نهایی

‏ گذشتهٔ فرازمینی ما را در خود داشته باشد؟

‏ آدم ناچار از خودش می‌پرسد شاید

‏نخستین تماس همین‌جا رخ داده باشد.

FILAMINGO-INTRO

‏حرفه‌ای‌ترین اپلیکیشن پخش آنلاین ایرانی ‏«فیلامینگو» ‏تقدیم می‌کند

‏ دومین قارهٔ بزرگ زمین

‏ به چشم‌اندازهای خیره‌کننده،

‏ سازه‌های مرموز باستانی

‏ و سنت‌های فرهنگی زنده‌ای مشهور است

‏ که هزاران سال قدمت دارند.

‏ آفریقا واقعاً جای شگفت‌انگیزی است.

‏بلافاصله تصویر جانوران باشکوهی مثل

‏شیرها و فیل‌ها به ذهن می‌آید.

‏ چشم‌اندازهای چشمگیر، درهٔ بزرگ ریفت،

‏ کنگو، صحرا و رود نیل را به یاد می‌آورید.

‏ آفریقا زادگاه مصر باستان بود؛

‏ یکی از بزرگ‌ترین و نمادین‌ترین تمدن‌های تاریخ.

‏ و امروز کلان‌شهرهای پررونقی مثل قاهره

‏و ژوهانسبورگ دارد.

‏ آفریقا همچنین

‏ زادگاه بشریت به شمار می‌رود

‏ و از نظر ژنتیکی

‏ و فرهنگی متنوع‌ترین قارهٔ زمین است.

‏ اما چیزی که برای نظریه‌پردازان فضانوردان باستانی جذابش می‌کند

‏ این است که در سراسر این قارهٔ پهناور،

‏ مردمان بومی سنت‌های مشابهی دربارهٔ

‏ بازدیدکنندگانی از ستارگان دارند.

‏ گروه‌های قومی مختلف

‏در آفریقا باورهای مشترکی دارند.

‏و نگاهشان به خدا تقریباً مشابه است.

‏ باورهایشان از این نظر مشترک است که

‏ به موجودی برتر و والا باور دارند،

‏ اما همچنین باور دارند مردمانی پیش از آن‌ها

‏ از سیاره‌ای دیگر به آفریقا فرود آمده‌اند.

‏ تمام این فرهنگ‌ها

‏ و قبایل مختلف روایت‌هایی دارند

‏از موجوداتی که از آسمان فرود می‌آیند

‏و با انسان‌ها تعامل می‌کنند.

‏ بعضی واسطه‌اند و بعضی پیام‌رسان.

‏ ادیان سنتی آفریقا،

‏ مثل باورهای ایگبو،

‏ آکان، شونا و زولو، روایت‌های مشترکی

‏ از آموزگاران آسمانی دارند.

‏ چیزی که می‌بینیم

‏مجموعه‌های کاملی از خدایان،

‏موجودات آسمانی

‏ و نیاکان بزرگی است که

‏ هر گروه قبیله‌ای آن‌ها را گرامی می‌دارد.

‏ گسترهٔ بسیار متنوعی از دانش

‏ و خرد دربارهٔ این موضوع وجود دارد.

‏ و این چیزی است که

‏تا امروز حفظ شده است.

‏ هزاران سال است

‏ فرهنگ‌های سراسر آفریقا

‏ این اسطوره‌ها را با سنت شفاهی زنده نگه داشته‌اند،

‏ با آیین‌های مفصل و حک‌کردنشان روی سنگ.

‏ در مصر، هیروگلیف‌های معبد ادفو

‏ فرودآمدن خدای هوروس از آسمان را توصیف می‌کنند.

‏ هوروس خدایی آسمانی بود.

‏ هوروس منشأ زمینی نداشت

‏ و مصریان باستان بسیار صریح

‏می‌گفتند او موجودی فیزیکی بوده که از ستارگان آمده است.

‏ یوروباها،

‏ یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های قومی غرب آفریقا،

‏ موجودات برتری به نام «اوریشا» را می‌پرستند.

‏ مردم یوروبا از موجوداتی

‏ به نام اوریشا سخن می‌گفتند؛

‏ موجوداتی که به زمین فرود آمدند

‏و حتی امروز هم در

‏آنچه روی این سیاره رخ می‌دهد نقش دارند.

‏و تا همین امروز از این باورها

‏برای توضیح جهانی که در آن زندگی می‌کنند استفاده می‌کنند.

‏ طبق باور یوروبا،

‏ این خدایان از آسمان فرود آمدند

‏ و میان قلمرو انسانی و الهی رفت‌وآمد می‌کردند.

‏ یکی از برجسته‌ترینشان شخصیتی به نام «اِشو» است.

‏ نکتهٔ جالب دربارهٔ اِشو این است که

‏ از آسمان فرود آمد و اوست که تعیین می‌کند

‏چه کسی اجازه دارد با قلمرو دیگر ارتباط برقرار کند.

‏ در میان خدایان فراوان آفریقایی،

‏ اِشو برجسته است؛ خدایی مهربان اما

‏شیطان و بازیگوش،

‏که مردم را خوشحال می‌کرد

‏اما عمداً هم سردرگمی به وجود می‌آورد.

‏ بازنمایی‌های هنری اِشو اغلب او را

‏ با سری کشیده نشان می‌دهند.

‏ گاهی حدود یک‌سوم اندامش را سر تشکیل می‌دهد.

‏ ظاهر جالبی دارد؛

‏ با سری کشیده و چشم‌هایی بسیار بزرگ.

‏از دید امروزی،

‏شبیه چیزی است که ما به‌عنوان یک فرازمینی تصویر می‌کنیم.

‏ آیا بازنمایی‌های

‏ اِشو می‌تواند نشان دهد خدایان آسمانیِ توصیف‌شده

‏ در سنت‌های متعدد آفریقایی در واقع

‏ بازدیدکنندگانی فرازمینی بودند

‏ که مردم باستان با آن‌ها روبه‌رو شده‌اند؟

‏ برای نظریه‌پردازان فضانوردان باستانی،

‏ این احتمال جذابی است

‏ و می‌گویند سرنخ‌های قانع‌کننده‌تری

‏ در حاشیهٔ صحرای بزرگ آفریقا وجود دارد.

‏ مرکز مالی، ۱۹۳۱.

‏ مارسل گریول، انسان‌شناس فرانسوی،

‏ از پرتگاه ناهموار باندیاگارا عبور می‌کند

‏ تا قبیلهٔ اسرارآمیز دوگون را پیدا کند.

‏ وقتی پیدایشان می‌کند، شیفتهٔ

‏ فرهنگ و سنت‌هایشان می‌شود.

‏ از جمله روایت آموزگاران مرموزی به نام «نومو».

‏ دوگون‌ها ادعا می‌کنند این

‏نوموها به‌شکل فیزیکی از آسمان فرود آمدند

‏و دانش با خود آوردند.

‏ اول به مردم محلی

‏ کشاورزی، ریاضیات، ساختمان‌سازی و ستاره‌شناسی آموختند.

‏ هر ۶۰ سال یک‌بار، دوگون‌ها

‏ با جشنی به نام

‏ «آیین سیگی» ورود نوموها را گرامی می‌دارند.

‏ مردم دوگونِ مالی

‏روایت‌های باورنکردنی از آموزگارانی دارند

‏ که با وسایل چرخانی روی زمین فرود آمدند

‏ و هنگام فرود صدای رعدآسایی ایجاد می‌کردند.

‏ وقتی وسیله فرود می‌آمد،

‏ حوضچه‌ای از آب دور آن تشکیل می‌شد.

‏ این نوموها

‏نه‌فقط به‌شکل فیزیکی فرود می‌آمدند،

‏بلکه گفته می‌شود لباس‌هایی داشتند

‏ که ظاهرشان را شبیه ماهی می‌کرد

‏ و شب را واقعاً داخل آب می‌گذراندند.

‏ برای نظریه‌پردازان فضانوردان باستانی جالب است

‏ که دوگون‌ها موجوداتی دوزیست را توصیف می‌کنند،

‏ چون مردم یوروبای نزدیک آن‌ها هم

‏ ظاهراً خدایانشان را با ویژگی‌های دوزیستی نشان می‌دهند.

‏ چیزی که اینجا می‌بینیم آثار هنری‌ای است

‏ که دقیقاً با روایت‌های باستانی

‏ از مواجهه با گونه‌ای دوزیست و غیرانسان مطابقت دارد.

‏اما یکی از جالب‌ترین جزئیاتی که دوگون‌ها

‏برای ما به جا گذاشته‌اند این ادعاست که نوموها

‏از منظومهٔ ستاره‌ای سیریوس آمده‌اند.

‏ طبق باور دوگون‌ها،

‏ خدایانشان از «سیریوس اِی» نیامدند؛

‏ ستاره‌ای که در آسمان شب به‌وضوح دیده می‌شود؛

‏ بلکه از همدم کوچک آن،

‏ ستاره‌ای رو به مرگ به نام «سیریوس بی» آمدند

‏ که با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شود.

‏ دوگون‌ها مشخصاً ستاره‌ای را معرفی کردند

‏ که علم و ستاره‌شناسی مدرن

‏تا سال ۱۸۶۲ حتی از وجودش خبر نداشت.

‏ وقتی انسان‌شناسان پرسیدند:

‏ «خب، چه کسی این را به شما یاد داده؟»

‏گفتند: «خدایان آموزگارمان»،

‏و آن‌ها از سیریوس بی آمده بودند.

‏ آیا ممکن است موجودات فرازمینی‌ای که هزاران سال پیش به آفریقا آمدند

‏ دانش سیریوس بی را به دوگون‌ها داده باشند؟

‏ نظریه‌پردازان فضانوردان باستانی می‌گویند بله

‏ و برای شاهد بیشتر

‏ به ماسک‌های چوبی دوگون‌ها اشاره می‌کنند

‏ که در جشن سیگی برای نمایش نوموها می‌پوشند.

‏ قدمت این ماسک‌ها با روش کربن‌سنجی تعیین شده است.

‏ پس می‌دانیم

‏بعضی از آن‌ها دست‌کم ۶۰۰ سال قدمت دارند.

‏ یعنی دوگون‌ها

‏ ۶۰۰ سال پیش از سیریوس بی خبر داشتند.

‏ و تنها راهی که کسی می‌تواند

‏ دربارهٔ یک ستارهٔ نامرئی بداند

‏ این است که کسی به او بگوید

‏ چیزی آنجا وجود دارد.

‏در مورد دوگون‌ها، خودشان خیلی روشن

‏می‌گویند نوموها،

‏موجودات آسمانیِ بازدیدکننده، این دانش را به آن‌ها دادند.

‏ جالب است که در آفریقا

‏ این همه روایت

‏ از موجودات فرازمینی داریم؛

‏ آموزگارانی که از آسمان فرود می‌آیند

‏ و دانش را به انسان‌های نخستین منتقل می‌کنند.

‏ و آدم ناچار از خودش می‌پرسد

‏شاید نخستین تماس همین‌جا رخ داده باشد.

‏ آیا سنت‌های

‏ مردمان بومی مثل دوگون‌ها،

‏ یوروباها و مصریان باستان

‏ نشان می‌دهد آفریقا در گذشتهٔ دور محل

‏ بازدید فرازمینی‌ها بوده است؟

‏ شاید سرنخ‌های بیشتری را بتوان

‏ با بررسی آموزه‌های زولو پیدا کرد که از نیاکانی

‏ از جهان‌های دیگر می‌گویند.

‏ ژوهانسبورگ، آفریقای جنوبی، ۱۹۶۴.

‏ کردو موتوا، نویسندهٔ زولو،

‏ کتاب پیشگامانهٔ «ایندابا، فرزندانم» را منتشر می‌کند؛

‏ کتابی که تاریخ قبیله‌ای، افسانه‌ها،