The Legend of Vox Machina

พระเจ้า ไม่

ไพค์ นางทําอะไรลงไป

นางผ่านประตูมิติไป

และกร็อก เขา...

พวกเขาตายทั้งคู่เหรอ

ไม่ ไพค์ ใส่เหรียญตรา ที่ทําให้สมาชิกลัทธิผ่านไปได้

นางอาจจะรอด

แต่ไม่มีออร์บ ไม่มีประตูมิติ ไม่มีวิธีตามไป พวกเขา...

หายไปแล้ว หมดหวังแล้ว

เลิกตื่นตระหนกได้แล้ว

กร็อกอาจจะใช่...

แต่ยังเหลือหนทางไปหาไพค์

และมันอยู่ใต้ไวต์สโตน

ชัดเลยว่าเดไลลาห์ใช้ออร์บ เพื่อเดินทางไปยังอีกมิติหนึ่ง

ซึ่งก็คือธาร์ แอมฟาล่า

เรามีออร์บของเราเอง

เพอร์ซี่ เจ้าปิดมันแล้ว

งั้นเราก็แค่ต้องปลุกมันขึ้นมา

และหวังว่า ไม่ว่านางจะอยู่ที่ไหน...

ไพค์จะยังมีชีวิตอยู่จนกว่าเราจะพบนาง

เอาละ ไอ้พวกเวร

มาจบเรื่องนี้กันเถอะ

รออะไรอยู่ล่ะ มาสิวะ

พระองค์ผู้กระซิบรอเจ้าอยู่

อะไรนะ

สหายเจ้าเหรอ

รอให้พระเจ้าจอมปลอมของพวกเจ้าโผล่มาเหรอ

รอเจ้าต่างหาก

ซิสเตอร์ไพค์

ดีจังที่ได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

นี่มันฝันร้ายชัดๆ

วอกซ์มาคินาไม่เคยแพ้

ข้ารับรองได้ว่าเคย

แต่ปกติแล้วไม่เจ็บขนาดนี้

แต่ไม่ใช่สหายร่วมทีม

เพื่อนๆ

นี่ไม่ใช่ชีวิตการผจญภัยที่ข้าคิดไว้

คนอื่นๆ หายใจลําบากเหมือนข้ามั้ย

ข้าก็อยากบอกว่าเดี๋ยวก็ดีขึ้น

การพูดคุยกันช่วยได้นะ

แต่ตอนนี้ก็ใช่

มันเจ็บแบบนี้แหละ

เพอร์ซี่มองว่ามันเป็นปัญหาที่ต้องแก้

เราทุกคนมีวิธีรับมือต่างกันไป

การเติบโตใหม่

มันได้ผล

มันเจ็บ...

ใจเย็นๆ นะ

ไม่มีเวลามาห่วงข้าแล้ว

มีสิ

แวกซ์ ข้าว่าข้าควรเอาอะไรให้เจ้าดู

ก่อนอื่นเราต้องหาไพค์

จนกว่าจะถึงตอนนั้น อย่างอื่นรอได้

เจ้าอาจสนิทกับพวกเขามากกว่า แต่เราทุกคนก็เจ็บปวดกับการสูญเสียครั้งนี้

อย่างน้อยจงปลอบประโลมจิตใจว่า

การเสียสละของไพค์กับกร็อก จะไม่มีวันถูกลืมเลือน

งานนี้ยากจนเป็นไปไม่ได้

พวกเขาแบกเราทุกคนไว้บนบ่า

พวกเขาจากไป ฝันร้ายครั้งนี้ ก็จะจบลงไปด้วยเช่นกัน

โทษนะ หมายความว่ายังไง

เพราะออร์บอีกลูกถูกทําลายแล้ว หนทางถูกปิด มันจบแล้ว

ไม่มีอะไรจบทั้งนั้น

อย่างที่ข้าบอกไป

ใช่ เราเสียกร็อกไป แต่ไพค์ยังติดอยู่

เราติดต่อนางผ่านออร์บซิกกูรัตได้

นางอาจจะยังมีชีวิตอยู่ที่นั่น

"อาจจะ" เหรอ

ใช่ ไม่รู้สิ

การมองโลกในแง่ดีของเจ้าช่างน่าชื่นชม

แต่ความเสี่ยงที่จะเปิดออร์บอีกครั้งมันมากเกินไป

มันอาจทําให้พระองค์ผู้กระซิบกลับมาอยู่ใต้ปราสาท

เราไม่รู้หรอก

เจ้าคงไม่ทําให้บ้านเราพบอันตราย เพราะลองเสี่ยงอีก ใช่มั้ย

พวกเจ้าผ่านเรื่องหนักหนาสาหัสมา

ลองคิดดีๆ ว่าเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ ธาร์ แอมฟาล่าหรือต้นกําเนิดของมันเลย

ในนั้นอาจใช้ชีวิตไม่ได้ด้วยซ้ํา

- ไพค์อาจตายไปนาน... - พอแล้ว

ข้าเคยทิ้งคนที่รักมาก่อน

ข้าสาบานว่าจะไม่ทําพลาดแบบนั้นอีก

พี่ชาย ขอคุยด้วยหน่อย

เป็นไปได้ยังไง

ร่างกายของข้าถูกขังอยู่ในมิตินี้

แต่เมื่อศรัทธาในตัวข้าเติบโตขึ้น ความแข็งแกร่งของข้าก็เช่นกัน

ข้าสามารถปรากฏกายในมิติของเจ้า ได้กับคนบางคน

พระองค์ผู้กระซิบ

ที่แท้ก็เป็นเจ้ามาตลอด

ข้าจะพูดอะไรได้ล่ะ

เจ้าโกหก

โกหกพวกเขา โกหกข้า โกหกปู่ข้า

รู้อะไรมั้ย

ข้าสมควรโดนแล้ว

ทีนี้ก็ตายซะ

เดี๋ยว นั่นไม่เหมือนกัน

ก่อนที่เจ้าจะใช้ดาบเล่มนั้น มีบางอย่างที่เจ้าต้องรู้

จะโกหกอะไรอีก

ข้าเข้าใจที่เจ้าลังเล

แต่ความจริงของข้าคือ สิ่งที่เทพีเอเวอร์ไลต์ของเจ้ากลัวว่าเจ้าจะได้ยิน

ไม่มีความลับอีกต่อไป

ท้ายที่สุดแล้ว เจ้ายอมให้เซอร์กซัสสหายข้าได้พูด

เซอร์กซัส ได้ยังไง

นั่นคือชนวนของเรื่องนี้ทั้งหมด

ทางเลือกเดียวกับที่เสนอให้เจ้า ที่ทําให้เขาต้องถูกจองจํา

ปีศาจที่น่าสงสารถูกละเลยมาเป็นพันๆ ปี

โทษเขาได้เหรอ

ที่อยากทําลายวงจรความเจ็บปวด และความเฉยเมย

นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการเหรอ

เจ้า...

- กล้าดียังไงมากล่าวหาว่าข้าอ่อนไหว - เพอร์ซี่

เจ้าบั่นทอนอํานาจตําแหน่งของข้า

และจู่ๆ เราก็ลืมคิดถึงหน้าที่ของเจ้าใน...

ข้าควรหยุดพวกเขา ก่อนที่จะสิ้นตระกูลเดอโรโลไปอีกคน

แน่ใจเหรอ ในนั้นฟังดูอันตรายนะ

ที่รัก ข้ารู้ดีเวลาพี่น้องตีกันมันเป็นยังไง

บางครั้งแค่เปิดใจฟังก็เพียงพอแล้ว

คงไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก

- หวังว่าคงไม่ได้มาขัดจังหวะ... - อะไร

ข้ารู้ดีว่าสิ่งสุดท้ายที่พวกเจ้าต้องการคือ ความเห็นจากคนนอก

แต่ในกรณีนี้ เพอร์ซี่ที่รัก

คาสซานดร้าพูดถูกที่สุด

ช่วยรับคําขอโทษของข้า แทนพี่ชายหัวดื้อของเจ้าเถอะ

ระหว่างที่เขาไม่อยู่ เจ้าเป็นผู้นําเมืองนี้ กลับสู่ความรุ่งเรืองด้วยน้ํามือเจ้าเอง

ซึ่งเป็นความจริงที่ดูเหมือนเขาจะลืมไปแล้ว

ไม่มีใครทําสิ่งที่เจ้าทําได้

จะไม่มีใครแตะต้องออร์บอีก ข้าสัญญา

ในฐานะขุนนางใหม่ ที่นี่ก็เป็นบ้านของข้าด้วย

โชคดีที่เขาแต่งงานกับคนดีๆ

เจ้าเสียสติไปแล้วเหรอ

เดี๋ยวๆ เพอร์ซี่ ที่รัก

อย่าพูดอะไรที่จะเสียใจทีหลัง

เราต้องผ่านออร์บเวรนั่นไปอยู่แล้ว

คืนนี้

เจ้า...

เจ้าไม่ต้องใช้มันหรอก

ให้ข้าพาชมรอบๆ นะ

บอกตามตรง ที่นี่มันห่วยแตก

ข้าไม่ได้เลือกมาที่นี่ ข้าถูกบังคับให้มา

ข้ารู้ ข้าเห็นทุกอย่าง

นิมิตของเจ้า

เจ้าไม่ได้เห็นทุกอย่างหรอก ที่รัก

แค่สิ่งที่ทวยเทพอยากให้เจ้าเห็น

เจ้าต้องการอะไร

คําตอบ เช่นเดียวกับเจ้า

เช่นทําไมเจ้าถึงเสี่ยงชีวิตมาที่นี่

โดยที่ไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่อีกฝั่ง

กร็อกคงทําแบบเดียวกันเพื่อข้า ไม่ว่าต้องทําอีกกี่ร้อยครั้ง

ฟังดูเป็นเพื่อนที่ดีนะ

เราทั้งคู่พยายามแก้ไขสิ่งต่างๆ

และต่างก็ไม่ยอมรับ เมื่อมีใครบอกว่าเราทําไม่ได้

ข้าไม่ได้เกลียดคุกนี้

ข้าอยากเปลี่ยนแปลงมัน

ทําให้มันดีขึ้น

สิ่งเดียวที่ข้าอยากทําคือ กําจัดความเจ็บปวดออกจากโลก

เพื่อให้ผู้คนมีอํานาจเหนือชะตากรรมของตัวเอง

แต่การทําแบบนั้นขัดกับแผนของใครบางคน

ข้าไม่มีวันเข้าใจว่า ทําไมทวยเทพถึงขัดขวางสิ่งนั้น

อํานาจและความรู้มีไว้เพื่อแบ่งปัน

คําคมดีๆ นี่ข้ายกให้เจ้าเลย

แต่ข้าไม่เชื่อหรอก

งั้นข้าให้ดูอะไรได้มั้ย

กร็อก

เพื่อนเจ้าตัวใหญ่นะ

ข้าเคยเห็นแย่กว่านี้เยอะ จากคนที่มาโดยไม่ได้รับเชิญ

การฟื้นฟูร่างกายของเขา ต้องใช้พลังมหาศาล

การชุบชีวิตเขาต้องใช้พลังมากกว่านั้นอีก

และข้าถูกจํากัดอยู่ที่นี่ แค่ตอนนี้

เจ้าพาเขากลับมาได้เหรอ ยังไง

เจ้าถูกปิดบังอะไรไว้มากมายเหลือเกิน

นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น

ไม่ ข้าไว้ใจเจ้าไม่ได้

ข้าเห็นสิ่งที่สาวกของเจ้าทํา

กับกร็อกและคนอื่นๆ นับไม่ถ้วน

เจ้าพูดถูก

ลูกหลานแห่งความจริงได้ทําสิ่งที่เลวร้าย

แต่เหล่าสาวกของข้าเข้าใจว่า ถ้าเราทําสําเร็จแล้ว

อะไรก็ไม่สําคัญทั้งนั้น

เอ็งพูดเรื่องบ้าอะไร

สาวกทุกคนที่ข้าได้มา

ทุกการต่อต้านบนโลกของเจ้า ขับเคลื่อนเจตนารมณ์นี้

เราคือสายตาท่าน

- พลังศักดิ์สิทธิ์ที่หลั่งไหลมาที่นี่... - เราคือเสียงท่าน

และใช้เพื่อพาพวกเขากลับมา

สิ่งเดียวที่ข้าฝันคือ

การยุติความเจ็บปวดจากการสูญเสีย คนที่มีความหมายกับเรามากที่สุด

เพื่อให้เราไม่ต้องรู้สึกถึง ความเจ็บปวดของความตายอีก

ไพค์ ข้ากําลังพยายามรักษาความตาย

งั้นเจ้าช่วยฟังเรื่องของข้าได้มั้ย

ผู้คุม

เจ็บจังเลย

ข้าอยู่นี่ เจ้าปลอดภัย

ไม่มีพยาบาลคนไหนดีไปกว่านี้แล้ว

แต่ข้าอยากเป็นคนไข้ที่ดีกว่านี้

เจ้าครวญครางเยอะนะ

แต่โชคดีที่ข้าบังเอิญรักเจ้า

และข้าเก่งสุดๆ

นี่อะไร

ยาวิเศษที่ถอนคําสาปเทพได้

สกัดมาจากตัวอย่างดอกไม้หายาก ที่ข้าเจอในห้องแล็บของเดไลลาห์

นางพยายามเพาะดอกไม้ให้บาน เพื่อรักษาไซลาส

แต่นางคุมธรรมชาติไม่ได้เหมือนข้า

ที่รัก เราไว้ใจอะไรที่มาจากนางไม่ได้