Karate Kid: Legends

‫« اوکیناوا، ژاپن » ‫« سال 1986 »

‫صبح بخیر، دنیل‌سان

‫صبح بخیر

‫به آموزشگاه هنرهای رزمی ‫خانواده‌ی میاگی خوش اومدی. راضی هستی؟

‫عجب جاییه. اینا کی هستن؟

‫تمام اجداد میاگی هستن

‫اون کیه؟

‫این استاد "شیمپو میاگی"ـه

‫اولین میاگی کاراته رو به اوکیناوا آورد

‫مثل تمام خاندان میاگی ‫استاد شیمپو ماهیگیر بود

‫عاشق ماهیگیری بود

‫عاشق ساکی بود

‫یه روز، باد شدید، آفتاب شدید و ساکی قوی بود

‫ولی خبری از ماهی نبود

‫استاد شیمپو نزدیک ‫ ساحل اوکیناوا خواب رفت

‫و نزدیک سواحل چین بیدار شد

‫خانواده‌ی "هان" بهش پناه دادن

‫و هنر کونگ‌فو رو بهش آموختن

‫وقتی استاد به اوکیناوا برگشت

‫کاراته‌ی میاگی متولد شد

‫دو فرهنگ، دو هنر رزمی

‫دو شاخه از یک درخت هستن

‫پیوندی که هنوز هم خاندان ‫هان و میاگی رو به هم متصل کرده

‫« پـکـن، چـیـن »

‫« پـکـن، چـیـن » ‫« زمـان حـال »

‫« آمـوزشـگـاه کـونـگ‌فـوی هـان »

‫یک، دو، سه!

‫مبارزه کنین!

‫- متوجه شدین؟ ‫- بله!

‫- متوجه شدین؟ ‫- بله!

‫آروم، آروم، آروم، آروم

‫ژاکتو بپوش!

‫ژاکتو دربیار!

‫ژاکتو بپوش!

‫ژاکتو دربیار!

‫استاد هان! استاد هان!

‫- استاد هان! استاد هان! ‫- چیه؟ چی شده؟

‫دکتر داره میاد

‫معطلش کن. برو

‫برو لی رو خبر کن!

‫دکتر اومده! لی، دکتر اومده!

‫- چی؟ ‫- دکتر اومده!

‫به آموزشگاه هان خوش اومدین

‫می‌خواین کونگ‌فو یاد بگیرین؟

‫برای شروع هیچوقت دیر نیست ‫حتی برای یه پیرزن

‫با حرکت ژاکت شروع می‌کنیم

‫ژاکتو دربیار، ژاکتو بپوش

‫ژاکتو دربیار، ژاکتو بپوش

‫می‌دونم بهت گفته معطلم کنی

‫من اصلاً همچین کاری نکردم

‫آره ازم خواست. ببخشید

‫برو!

‫پسرم کجاست؟

‫چای میل داری؟ بفرما

‫نیومدم چای بخورم

‫لی کجاست؟

‫کونگ‌فو خیلی نیروبخشه...

‫عمو...

‫با کمال احترامی که برات قائلم

‫همین الانشم یه پسرمو ‫بخاطر "راه" تو از دست دادم

‫حاضر نیستم اون یکی رو هم از دست بدم

‫متوجهم

‫می‌دونم "لی" چقدر برات عزیزه...

‫ولی نمی‌ذارم جونش به خطر بیفته

‫منم باهات موافقم

‫فقط ای‌کاش می‌تونستی ببینی ‫کونگ‌فو چقدر بهش کمک می‌کنه

‫هرموقع زندگی منو زمین می‌زنه

‫کونگ‌فو بهم کمک می‌کنه ‫به راه درست برگردم

‫همم

‫این برای توئه

‫این چیه؟

‫یه شغل جدید پیدا کردم

‫توی یه بیمارستان توی نیویورک

‫نیویورک؟

‫اینطوری جفتمون می‌تونیم ‫از نو شروع کنیم

‫چرا دو تا کلاهه؟

‫تا بتونی یکیش رو بدی به "لی"...

‫وقتی جرات کرد از پشت دیوارت بیاد بیرون

‫ژائو لی، امشب سر شام می‌بینمت

‫خیلی باهوشه

‫مادرتو میگم

‫و...

‫اصلاً نمی‌خواستی از من بپرسی؟

‫عه، اینجایی

‫ببخشید

‫ژائو لی، می‌خوای بری نیویورک زندگی کنی؟

‫نه، مامان، کل زندگی‌مون اینجاست

‫و تا کی می‌خواستی ‫این قضیه رو ازم مخفی کنی؟

‫کدوممون داریم مخفی‌کاری می‌کنیم؟

‫داشتم تمرین می‌کردم. مبارزه نمی‌کردم

‫وقتی خشونت تمرین می‌کنی

‫در جوابش خشونت می‌بینی

‫تو که باید اینو بدونی

‫ژائو لی

‫توی نیویورک می‌تونی ‫ خیلی کارهای دیگه انجام بدی

‫چرا داری انگلیسی حرف می‌زنی، مامان؟

‫توی شهر جدید ‫باید به زبون جدید حرف زد

‫و می‌تونی تمام این چیزها رو ول کنی

‫هی! میشه دستکش‌هاتو بردارم برای خودم؟

‫هرکاری می‌خوای بکن

‫« بـچـه‌ی کـاراتـه‌کـار: اسـطـوره‌هـا »

‫تـرجـمـه و تـنـظـیـم : حـسـیـن اسـمـاعـیـلـی

‫« تونل لینکلن »

‫کارتن‌ها رسیدن

‫جای قشنگیه

‫برو یه نگاهی به اتاقت بنداز

‫- میگم، مامان؟ ‫- همم؟

‫میرم یه چیزی برای شام پیدا کنم، باشه؟

‫فکر کنم نبش خیابون یه پیتزافروشی دیدم

‫- خب، جای دوری نریا ‫- باشه

‫و مراقب باش

‫همیشه مراقبم

‫« پیتزافروشی پیروزی »

‫کمکی از دستم برمیاد؟

‫آره

‫پیتزای استاف کراست هم دارین؟

‫نه، استاف کراست نداریم

‫ولی می‌دونی چیه؟ ‫فکر کنم بتونم کمکت کنم

‫باید بری سوار ماشینت بشی

‫از تونل هالند برو نیوجرسی

‫حدوداً 32 کیلومتر هر سمتی خواستی برو

‫یه مرکز خرید درب و داغون واسه خودت پیدا کن

‫و مطمئنم اونجا می‌تونی ‫استاف کراست پیدا کنی

‫مسخره‌ کردن‌هاتون تموم شد؟

‫سلام. از طرف این احمق‌ها معذرت می‌خوام

‫اوه!

‫- که یکیشون بابامه ‫- من احمقم؟

‫استاف کراست نداریم

‫پیتزای ساده، پپرونی، سوسیس و فلفل

‫مادربزرگ، سیسیلی و بادمجون داریم

‫باشه، پپرونی. پپرونی می‌خوام

‫پس شد یه پیتزا پپرونی ‫چیز دیگه‌ای می‌خوای؟

‫دستمال توالت؟

‫چی؟ دستمال توالت

‫ببخشید

‫یه توضیحی بدم ‫تازه اسباب‌کشی کردم آخر این خیابون

‫برای همین می‌خوام ‫ یه سری خرید برای خونه بکنم

‫این اطراف جایی هست که باز باشه؟

‫ترجیحاً جایی که مجبور نباشم ‫بابتش یه ساعت تا نیوجرسی برم

‫چون تازه از پرواز 18 ساعته ‫از پکن پیاده شدم

‫آره، آره. یه بقالی سر نبش هست

‫فروشگاهه

‫اینجا بهشون میگیم بقالی

‫عه. چه جالب. حله ‫ممنون. الان برمی‌گردم

‫سفارش رو به چه اسمی بنویسم؟

‫آها آره، لی فانگ

‫به نیویورک خوش اومدی، لی فانگ

‫ممنون

‫چیه؟

‫از کی تابحال اینقدر خوش‌برخورد شدی؟

‫حداقل یکی باید اینجا خوش‌برخورد باشه دیگه

‫آخ

‫مدرسه سر ساعت 7:45 شروع میشه

‫سوار خط متروی "ال" شو...

‫و برم میدان اتحاد

‫و بعد سوار خط 6 بشم ‫و برم ایستگاه خیابون کانال. می‌دونم

‫- و بعد برو دیدن خانم مورگان... ‫- خانم مورگان

‫اون برنامه‌ی کلاسیم رو بهم میده ‫از پسش برمیام، مامان

‫البته فکر کنم

‫تو چی؟ اولین روز کاریت ‫ توی بیمارستانه. آماده‌ای؟

‫از پسش برمیام

‫البته فکر کنم

‫- ممنون ‫- خواهش

‫« آموزشگاه انهدام »

‫« باشگاه قهرمان 5 منطقه »

‫یه نفس عمیق بکش ‫و خودتو بااعتماد به‌نفس نشون بده

‫چون دیگه نمی‌تونی برداشت اولی ‫که دیگران ازت پیدا می‌کنن رو عوض کنی

‫مامانت می‌خواد آزمون ورودی دانشگاه رو بدی

‫پس یه عالمه کار داریم

‫اجازه‌ی خروج از کلاس دارین ‫که از این‌کارا بکنین؟

‫باشه، باشه. گور بابات، تونی

‫خودت خوب می‌دونی بدحساب نیستم

‫بهش میگن اخلاق کاری، یکم یاد بگیر

‫گندش بزنن

‫کارتن‌هات از توام بدترن

‫بیا. بذار کمکت کنم

‫ممنون. نه، نیازی نیست. خودم می‌تونم

‫مشکلی نیست...

‫من "لی"ـم، یادته؟

‫دیشب؟ اومده بودم پیتزافروشی‌تون؟

‫آره، درسته. استاف کراست

‫- آره، خودمم ‫- اوهوم

‫استاف کراست

‫میگم... چرا انگلیسیت اینقدر خوبه؟

‫خب، مامانم دوره‌ی رزیدنتیش رو ‫توی هنگ‌کنگ گذروند

‫منم وقتی اونجا بودم ‫توی یه مدرسه‌ی آمریکایی درس خوندم

‫همم

‫و حالا اومدی کنار من توی این خراب‌شده؟

‫آره. آره

‫خیلی‌خب...

‫خب، ممنون

‫خودم دیگه می‌برمشون

‫مشکلی نیست. من که بیکارم

‫مطمئنی؟ باید یکی دو جای دیگه هم برم

‫آره. جدی میگم، مشکلی نیست

‫امروز هیچ دوست جدیدی ‫پیدا نکردی، مگه نه، لی؟

‫آره خب، می‌دونی ‫امروز هنوز تموم نشده

‫خیلی‌خب

‫من...

‫وایسا ببینم، اینا چقدر سنگینن ‫این رب گوجه‌ها...