FROM

ในตอนที่แล้วของ From...

นิกกี้ อยู่กับฉันนะ ตกลงไหม?

นายอำเภอบอยด์ ฉันแก้ไขสิ่งที่ทำลงไปไม่ได้

- เธอฆ่าคน! - ฉัน...

และเธอปล่อยให้สองคนตายในรถพยาบาล!

- ฉันรู้! - หนึ่งในนั้น

เธอใส่กุญแจมือไว้กับกำแพง!

ฉันขอโทษ

มิแรนด้าเริ่มเห็นอะไรบางอย่าง

เธอบอกว่ารู้สึกเหมือน

เธอถูกเลือกให้ช่วยเด็กๆ

ฉันเดาว่าตอนนี้เธอก็ถูกเลือกเหมือนกัน

มิแรนด้า—เธอเป็นคนเดียวที่

มีความเชื่อมโยงกับสถานที่นี้ตั้งแต่ก่อนที่เธอจะมาถึง

นี่คืออะไร?

เธอเห็นหินสีแดงสามก้อนไหม?

เธอรู้ได้ยังไง...

ตอนฉันยังเด็ก

ฉันฝันร้ายซ้ำๆ เดิมๆ

ไม่ใช่แค่มิแรนด้า ฉันก็เห็นสถานที่นี้เหมือนกัน

ถ้าเธอได้เห็นสิ่งที่ฉันเห็น...

เธอพูดถึงอะไร?

เธอคิดว่าฉันพูดถึงอะไร บอยด์?

ตอนที่ฉัน จูลี่ และมาริแอล อยู่ที่ไหนก็ตาม...

ทุกคนที่นี่พูดถึงแค่ความกลัวตาย

ฉันไม่คิดว่านั่นเป็นสิ่งเลวร้ายที่สุด

ที่อาจเกิดขึ้นกับเธอที่นี่

รู้สึกเหมือนมีอะไรจ้องมองฉัน

นั่นคือเธอหรือ? เธอดูน่ากลัว

ช่วยฉันด้วย เอลจิน ฉันช่วยทุกคนได้

ดอนน่า ฉันถูกบอกว่ามีลูกไม่ได้

สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้ทางการแพทย์

เธอจะมีลูก

ทั้งที่บอกว่าเธอไม่มีวันมีได้!

ด้วยสิ่งที่เธอเห็น เธอยอมรับปาฏิหาริย์ไม่ได้เหรอ?

ฉันไม่เห็นอะไรเลย

เป็นไปไม่ได้

เธอมองแทบไม่ได้! ดูต่อไป!

เธอไม่ได้ตั้งครรภ์

แล้วอาการอยากอาหารนี่เริ่มมานานแค่ไหน?

อืม ประมาณหนึ่งสัปดาห์มั้ง?

พวกเธอ เกิดอะไรขึ้นกับฉัน?

ถ้าเราอยู่ที่อื่น

ฉันจะบอกว่าร่างกายเธอแสดงอาการ

ของการตั้งครรภ์จิต

นั่นคืออะไร?

มันเป็นภาวะที่ค่อนข้างหายาก

ที่ร่างกายเชื่อว่าตั้งครรภ์

มันแสดงอาการและสัญญาณเริ่มต้นของ...

"การตั้งครรภ์จิต"

นั่นคือสิ่งที่เขาเรียกกันใช่ไหม?

ไม่มีใครที่นี่คิดว่าเธอกำลังตื่นตระหนก

ไม่นานมานี้

บอยด์มีหนอนอยู่ใต้ผิวหนังที่ไม่มีใครเห็น

เราไม่ตัดอะไรทิ้งที่นี่

และ เธออาจจะตั้งครรภ์จริงๆ...

ฉันตั้งครรภ์ มันยังอยู่! ฉันรู้สึกได้

นี่ ดื่มนี่สักหน่อย

ฉันไม่ต้องการมัน!

โอเค...

ขอโทษ ฉันขอโทษ

มันเป็นวันที่ยาวนาน

ร่างกายเธอเครียดมาก

ค้างคืนที่นี่ไหม? เอลลิสก็อยู่ได้ และ—

ฉันอยากกลับบ้าน ฟาติมะ...

ฉันแค่อยากกลับไปที่ห้อง

ข้างนอกฝนตกนะ ฉันไม่อยากให้เธอเดิน...

เธอกังวลเรื่องฝนตกเนี่ยนะ?!

โอเค

- เฮ้ - ฟาติมะ!

เฮ้ ไปเลย เธอควรไป

ฟาติมะ!

ฉันอยากกลับบ้าน!

ฉันจะไปค้างที่โคโลนี่เฮาส์

อย่างน้อยฉันก็เริ่มฉีดน้ำเกลือได้

ใช่

เธอควรบอกฉันเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดก่อนอัลตราซาวนด์

- มันไม่ใช่หน้าที่ฉัน - จริงเหรอ บอยด์?

ตอนนี้อยากยึดมารยาท?

นั่นคือข้อมูลที่ฉันใช้ได้ก่อนตรวจ

ฉันช่วยไม่ได้ถ้าฉันมืดบอด!

อยากตะโกนใส่ฉัน?

ได้เลย แต่เมื่อตะโกนเสร็จ ช่วยคิดหน่อยได้ไหม

ว่าเราจะทำอะไรต่อ?

ฉันไม่รู้ว่าเราจะทำอะไร

ฉันไม่รู้ว่ามีอะไรผิดปกติ ไม่ว่าเธอ...

มีบางอย่างเติบโตในตัวเธอที่เราไม่เห็น

หรือสถานที่นี้ทำให้เธอคิดไปเอง

ว่าเธอตั้งครรภ์

โอเค แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่ามันคืออะไร?

ฉันไม่รู้ บอยด์

แล้วเราจะช่วยเธอยังไง?

ฉันไม่รู้เลยว่าจะช่วยเธอยังไง

โอเค แล้วทำหน้าที่ของนายให้มันรู้เรื่องหน่อย!

ฉันไม่กลัว นายต้องพูด

นาย... พูด! ฉันรู้ว่านายพูดได้!

นายต้องพูดกับฉัน!

เอ่อ วิคเตอร์?

นี่—นี่ฉันเอง เข้าไปได้ไหม?

วิคเตอร์ นายทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้

นายตื่นทั้งคืน อยู่ในนี้ทั้งเช้า

ฉันได้ยินนายตะโกนใส่ของนั่นจากชั้นล่าง

ลูก...

แบบนี้มันไม่ดีต่อสุขภาพ

เขาต้อง—เขาต้องพูด และต้องบอกฉัน...

- เฮ้... - ...บอกว่าพูดอะไร

ใช่ แต่มัน—มันเป็นแค่ตุ๊กตา

ใช่ไหม? ฉันหมายถึงนาย...

นายไม่เข้าใจ

นายไม่อยู่ที่นั่น

ดูสิ วิคเตอร์ อาจจะแค่พักสักหน่อย...

- ฉันทำแบบนี้ที่นี่ไม่ได้! - ไม่ ทำไมไม่...

- ฉันทำไม่ได้ - วิคเตอร์!

วิคเตอร์!

เฮ้ ทำอะไรอยู่?

อ๋อ แค่...

ฉันทำสิ่งนี้ให้ฟาติมะ

โอ้!

รู้ไหม ฉันคิดว่า เธอดูหดหู่มาระยะหนึ่งแล้ว

ฉันคิดว่านี่อาจช่วยให้เธอสดชื่นขึ้น

น่ารักมากเลย

ฉันแน่ใจว่าเธอจะต้องชอบ

หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น

อืม

นายโชคดีที่รถพยาบาลใหม่มา

คริสตี้มีแค่ยาน้ำในขวดแก้วมาก่อนหน้านี้

ใช่ โชคดีมาก

เฮ้

ฉันรู้ว่าเมื่อคืนมันหนักหนา

- จริงเหรอ? - ใช่

ฉันก็รู้ว่ามันรู้สึกยังไงเมื่อถูกละเมิดโดยสถานที่นี้

สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน จูลี่ และแรนดัล

ยังมีบางครั้งที่ฉันรู้สึกได้ถึงแมลง

คลานอยู่ในตัวฉัน

แล้วนายทำยังไง?

ฉันเตือนตัวเองว่ามันไม่จริง มันแค่ความกลัว

และความกลัวจะทำลายฉันได้ก็ต่อเมื่อฉันยอมให้มัน

นี่มันต่างออกไป

นายไม่รู้หรอก

ฉันรู้!

บางทีเธออาจลองกินอาหารปกติอีกครั้ง

แค่คำเล็กๆ

ฉันไม่กินขยะ

เพราะฉันกลัวหรือ—หรือพัง

มัน—มันเกิดขึ้นเพราะมัน—มันบังคับฉัน

ทุกอย่างโอเคไหม?

ใช่ ฉันแค่จัดการให้เสร็จ

เจอกันพรุ่งนี้นะ โอเค?

เธอแค่เป็นห่วงนาย

ทำไมไม่มีใครฟังฉัน?

มันเกิดขึ้นในตัวฉัน ฉันคือคนที่กำลังประสบกับมัน!

ทำไมมุมมองของฉัน

เป็นสิ่งเดียวที่ทุกคนคิดว่าผิด?

ไม่มีใครคิดว่าเธอผิด โอเค?

เรา—เราแค่พยายามมองจาก

ทุกมุมที่เป็นไปได้

แล้วนายล่ะ? นายคิดว่านี่มันอยู่ในหัวฉันทั้งหมด?

ดูสิ ตั้งแต่คืนนั้นที่สถานีนายอำเภอ

ตอนที่รถบัสมาถึงเมือง นาย—นายร้องไห้ในอ้อมแขนฉัน

จำได้ไหม? นายบอกว่าทนไม่ไหวแล้ว—

นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนั้น!

โอเค แล้วฉันควรทำยังไง?

เชื่อฉัน!

ดูสิ ดูสิ โอเค

แค่... โอ๊ย!

อ้าก!

ดู!

แค่...

ฉันวัดทุกวันตั้งแต่รู้

- นายต้องหยุด - และท้องของฉัน...

ท้องของฉันมันใหญ่ขึ้น!

- ที่รัก มันไม่— - ดู! ดูสิ! ดู!

ถ้ามันอยู่ในหัวฉัน นายจะ—

นายจะอธิบายยังไงว่าร่างกายฉันเปลี่ยน?

- ฉันไม่รู้ - เอลลิส...

อะไรก็ตามที่อยู่ในตัวฉัน มันแข็งแกร่งขึ้น

ความอยาก—ความอยากมันรุนแรงขึ้น

ได้โปรด

- ฉันโกรธตลอดเวลา - ไม่เป็นไร

ถ้าไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น

ถ้าลูกไม่จริง นั่นหมายความว่ามันคือฉัน

ฉันบอกเธอว่าเป็นปาฏิหาริย์

ใช่ พวกเราตื่นเต้นกันนิดหน่อย

พวกเราตื่นเต้นกันหมด

แน่ใจว่าไม่มีทางที่คริสตี้พลาดอะไร?

ดอนน่า ไม่มีอะไรที่นั่น

ไม่มีอะไรปรากฏบนเครื่องนั้น

คริสตี้มองว่า ไม่มีอะไรที่นั่น

เหมือนหนอนที่อยู่ใต้ผิวหนังของฉัน

หรือสถานที่นี้ทำร้ายเธอในที่สุด

เหมือนแอ็บบี้

ใช่ เหมือนแอ็บบี้

ถ้านายกำลังคิดถึง

สิ่งที่นายทำได้ต่างออกไป—

- ไม่ใช่แบบนั้น - ควรจะเป็น

ถ้ามันเป็นอะไรที่แย่ๆ

เหมือนหนอนใต้ผิวหนัง

นั่นคือสะพานที่เราต้องข้าม

แต่ถ้ามันเป็นเรื่องจิตใจ

ถ้าเธออยู่ในสภาวะเหมือนแอ็บบี้