Penn & Teller: Fool Us

Oto nasz magiczny gospodarz, Jonathan Ross!

Dziękuję bardzo.

Dziękuję uprzejmie.

Witam państwa w programie Penn and Teller: Fool Us,

w którym młodzi magicy próbują wystrychnąć na dudka ekspertów,

Penna i Tellera.

Przez najbliższą godzinę pokażemy wam iluzje,

które zadziwią was bardziej niż dentystę Simona Cowella.

Musi nosić okulary na słońce.

Dzisiejszy odcinek wymagał nie lada poświęcenia.

Podobno sztuczka z przecinaniem kobiety na pół

wymaga lat ćwiczeń i przynajmniej 20 asystentek.

Chodzi o to, żeby zrobić w balona największych magików wszech czasów,

nawet jeśli przypominają chłopaczków, których wybiera się na końcu przed meczem.

Oto oni, Penn i Teller.

Jak leci, Jonathan?

Super, zajmijcie miejsca.

Przechodzimy od razu do sedna,

a zatem naszych pierwszych uczestników.

Nazywam się Maxime.

A ja Bertox.

Cubic Act powstał dwa lata temu w cyrku.

To iluzjonizm, który wzbogaciliśmy o nowy sposób prezentacji.

To ponadczasowa sztuka. I trochę dziwna.

Chcemy zerwać ze stereotypem występów iluzjonistów.

To klasyczne triki, w których zmieniamy parę rzeczy,

żeby nawet magicy byli zaskoczeni.

Nie rozumieją wszystkiego, co robimy. Zobaczymy, jak nam pójdzie.

Co się stanie, jak postawicie dwóch Francuzów w dziwnym pudle pod latarnią?

Będziecie mieli żart nieodpowiedni na sobotni program telewizyjny.

A poza tym kolejny pokaz,

powitajmy Cubic Act!

Przed państwem Cubic Act.

Wspaniałe, imponujące.

Coś cudownego.

Najlepsze jest to, że patrzę na widownię,

a wszyscy jakby pytali: „Jak oni to robią?”.

Zrobiliście w konia tych dwóch najważniejszych,

zadanie wykonane.

Mam tu mikrofon,

potrzymaj, proszę.

Od kiedy ćwiczycie ten numer?

- Dam tobie. - Nie.

Jestem Francuzem, mam problemy z angielskim.

Czyli ja...

Sztuczkę wymyśliłem sześć lat temu z kimś innym,

a od półtora roku wykonuję ją z Bertoxem i Leoplodine.

I to ty jesteś tym, który dobrze mówi po angielsku.

Właśnie! Jak widać!

Na pewno się ze mną zgodzicie,

że to był spektakularny pokaz.

Zacznę od tego,

że, bez cienia wątpliwości, nabraliście mnie. Całkowicie.

Dziękujemy.

To już połowa drogi do Vegas.

Lecicie już nad Statuą Wolności.

Żeby dotrzeć do Vegas, musicie załatwić też Tellera,

i powiem wam,

że napisał mi na kartce przypuszczenie.

Mamy wielką nadzieję, że się myli.

Bo chcemy, żebyście dotarli do Vegas.

To chyba najlepszy

pokaz iluzji, jaki widziałem w życiu.

To było niewiarygodne.

Wspaniałe, a Teller...

Chciałbym podkreślić,

że to tylko przypuszczenie.

Przeczytajcie notkę

i może Teller wam to jeszcze wyjaśni,

bo jestem po waszej stronie.

Muszę to zobaczyć.

- To okropne! - Tak.

Nie zdradzaj tego.

- Zanim... - Chwila...

zanim to zniszczysz.

Sprawdźmy.

Prosimy o odpowiedź,

nabraliście ich, czy wiedzą, co zrobiliście?

- Nie nabraliśmy. - Wiedzą.

Teller to bardzo dobry magik, dlatego wiedział.

Rozszyfrował sztuczkę.

- Penn będzie zawiedziony. - Monsieur Teller, tak. Dziękujemy.

Nabraliście też całą resztę.

Spojrzałem na notkę i wciąż nie wiem, co to było.

Świetna robota.

- Dziękuję. - To było niesamowite.

Pięknie.

Dziękuję.

Podziękujmy Cubic Act!

Bon chance! Au revoir!

Przejdźmy do drugiego uczestnika.

Nazywam się Nick Einhorn.

Zajmuję się zawodowo iluzjonizmem od 16 lat.

Dziesięć lat temu poproszono mnie, bym wydał książkę na ten temat.

Od tamtej pory opublikowałem szereg książek,

które sprzedały się już w 500 tysiącach egzemplarzy na całym świecie.

To co lubię w iluzji,

to ten moment zdumienia, jaki daję ludziom.

Sprawiam, że skupiają się na czymś,

co jest tak fascynujące, że doznają szoku.

Nie mam specjalizacji, jestem raczej...

od wszystkiego, czyli od niczego. To chyba kiepska reklama.

Scena, jaką dziś odwiedzę,

co kilka miesięcy gości magików.

Postaram się wykonać sztuczkę, jaką zaprezentuję w waszym programie.

To dla mnie świetna okazja, żeby przećwiczyć ją z publicznością.

Burger i frytki!

Skończyłem właśnie występ i nie wszystko poszło po mojej myśli.

Coś bardzo ważnego mi nie wyszło.

Miłej zabawy na kolejnych pokazach.

Byłem przekonany, że mi się uda.

Jak pójdzie mi tak samo w programie, przepadnę.

Życzę mu powodzenia na naszej scenie.

Powitajmy Nicka Einhorna!

Dziękuję.

Dziękuję bardzo.

Ostatnie badania sugerują, że w sytuacjach stresowych

to kobiety podejmują lepsze decyzje.

Tego wieczora

kobieca intuicja zostanie poddana próbie.

Wybiorę przypadkową kobietę

z dzisiejszej publiczności.

Tamta pani... jak się pani nazywa?

- Catherine. - Wyglądasz na przypadkową.

Możesz wstać?

Zadam ci kilka pytań,

odpowiadaj bez namysłu.

Jeśli intuicja cię nie zawiedzie, dzisiejszego wieczora stanie się coś,

co choć nie jest niemożliwe, będzie mało prawdopodobne.

Połączyłem moje dwie miłości: magię i jedzenie.

Po prawej stronie znajdują się moje trzy ulubione potrawy.

Za mną stoją trzy stoliki.

Twoje pierwsze zadanie to wybór stolika dla każdego z dań.

Zacznijmy od tego dania.

Czy podać je na stolik pierwszy, drugi czy trzeci?

Drugi.

Stolik drugi. Doskonale.

Następne danie.

Mam je położyć na stoliku pierwszym czy trzecim?

Pierwszym.

Zmieniasz swój wybór?

Nie, stolik pierwszy.

- Na pewno? - Tak.

Świetnie. Zostaje nam ostatnie danie,

które powędruje na stolik trzeci.

Potrzebujemy trzech głodnych mężczyzn

z dzisiejszej publiczności, którzy odegrają rolę gości lokalu

przez parę chwil.

Wybierz przypadkowych trzech mężczyzn z widowni.

Możesz wskazać każdego.

- Tego. - Jak się nazywasz?

Jack.

Mógłbyś wstać?

Dziękuję.

Kto jeszcze?

- Drugi. - Jak masz na imię?

- Daniel. - Wstań, proszę.

I ostatnia osoba.

Tamten w czapce.

Ten z tyłu. Jak się nazywasz?

Wayne.

Panowie, zapraszam na scenę.

Jeśli używacie okularów do czytania, weźcie je ze sobą.

Potem damy wam plakietkę i mikrofon.

Reszta sali nagrodzi was brawami.

Dziękuję za pomoc.

Macie swoje plakietki.

Czas na podjęcie kolejnych decyzji.

Przydzielisz teraz koperty

każdemu z panów, niebieską, czerwoną i żółtą.

Czy Daniel ma dostać niebieską,

czerwoną czy żółtą?

- Czerwoną. - Czerwona dla Daniela.

Możesz to dla mnie potrzymać?

Dziękuję bardzo, co z niebieską?

Jack czy Wayne?

- Wayne. - On dostaje niebieską kopertę,

co oznacza, że Jack dostaje żółtą.

Chcesz zamienić którąś z kopert?

Zamieniam żółtą i czerwoną.

Szlag.

Wydaje ci się, że Wayne powinien

siedzieć przy stoliku pierwszym, drugim czy trzecim?

Drugim.

Usiądź przy dwójce, Wayne. A Jack przy którym?

- Trzecim. - Usiądź przy stoliku trzecim.

Daniel, został ci już tylko pierwszy,

masz najdalej. Dziękuję bardzo.

Zanim zdążą się rozsiąść, chcesz zamienić ich miejscami?

Jakieś zmiany w ustawieniu?

- Tak może zostać. - Zatem wypełniłaś swoją rolę.

Chciałem tylko potwierdzić kilka faktów.

Po pierwsze, wybrałem was losowo spośród dzisiejszej publiczności.

Tak, to prawda.

Rozmieściłaś dania na stolikach w dowolnej kolejności,

mogłaś też zmienić zdanie.

Wybrałaś trzech przypadkowych mężczyzn z publiczności,

wybierając dla nich koperty,

wykorzystałaś też możliwość zmiany ich kolejności.

Usiedli według wskazania, a kiedy zapytałem,