Taskmaster

Dzień dobry, nazywam się Greg Davies.

To jest Taskmaster, gdzie ja jestem Taskmasterem.

Poza tym, że jestem naprawdę wyśmienitym komikiem,

jestem także człowiekiem, co oznacza, że jak każdy człowiek,

lubię oglądać, jak inni ludzie trudzą się z wykonywaniem prostych rzeczy.

Więc, przez kilka ostatnich miesięcy, zorganizowałem serię podstępnych zadań

dla kilku poważnie ambitnych komików.

Nie mają pojęcia, jak poszło im nawzajem, ale wkrótce się dowiedzą.

To ja będę oceniał to, co zrobili, oraz jak to zrobili.

Moje słowo jest ostateczne. Lubię tę rolę.

Poznajmy naszych uczestników.

To człowiek jeden na milion, jako że jest z Birmingham,

w którym mieszka milion ludzi.

To Frank Skinner.

Nieprawda!

Potem, człowiek, którego włosy i głos

dalej mnie dziwią, Josh Widdicombe.

Kiedyś wpadła do mnie z dwoma rodzinnymi opakowaniami klopsów,

z których jedno zjadła sama. Roisin Conaty.

Obok niej jest człowiek tak zły,

jak gęsta jest jego broda. Romesh Ranganathan.

Na końcu, grał w hollywodzkich filmach,

ale kiedy pokazałem zdjęcia z nich mojej mamie,

on był jedyną osobą, której nie znała. To Tim Key!

I jak zawsze, pomaga mi oraz masuje mnie

mój osobisty asystent, Alex Horne.

Alex, opowiedz tym dobrym ludziom o pierwszym zadaniu.

Dobrze. Przy okazji, moim zdaniem bardzo profesjonalnie wykonujesz swoją robotę.

Dobra. Przepraszam, czy to żarcik?

- Tak, to był żarcik. - Bardzo dobrze.

Jakie jest pierwsze zadanie?

No więc, pierwszym zadaniem w programie jest zadanie nagrodowe.

Każdy z uczestników przyniósł

własną rzecz do puli nagród,

i każdy z nich otrzyma punkty za swoją nagrodę

w zależności od tego, jakie wrażenie robią na tobie oni i ich nagrody.

To są faktycznie ich własne rzeczy, co jest niezwykłe.

Cóż, to jedna z unikalnych cech sprzedaży naszego programu.

Tym razem, zostali poproszeni o przyniesienie swojej najbardziej imponującej rzeczy.

Tak, poprosiłem ich. Więc, Tim, zaczniemy od ciebie.

Musisz mi zaimponować rzeczą, którą przyniosłeś jako nagrodę.

Co mi przyniosłeś?

Przyniosłem medal za uczestnictwo w Maratonie Londyńskim.

Ukończyłem Maraton Londyński.

W 2009 roku, pobiegłem w Maratonie Londyńskim.

Autentycznie mnie zatkało. Ukończyłeś Maraton Londyński.

Dlaczego cię zatkało?

Nie wiem. Znamy się już od jakiegoś czasu

i przysiągłbym, że nigdy nie przebiegłeś maratonu.

To jakbyś mówił "znam cię od jakiegoś czasu i moim zdaniem, jesteś gruby".

Dobry początek. Romesh, co ty przyniosłeś?

Przyniosłem czapkę Arsenalu, którą nie tylko ja miałem na sobie,

ale która też została rzucona z autobusu Arsenalu

podczas świętowań ich podwójnego zwycięstwa w 2001-2002.

Należała do zawodnika, ale nie wiem którego.

Ktoś mógł ją rzucić z drugiej strony, ponad autobusem.

Zupełnie jakbyś mu powiedział, że Święty Mikołaj nie istnieje.

Znaczy, zła wiadomość dla ciebie jest taka, nie znoszę piłki nożnej.

Kiedy zostanę królem, zabronię jej, więc nie wygląda dobrze.

Roisin?

Przyniosłam butelkę szampana,

ale to nie jest zwykła butelka.

To ogromna butelka szampana o pojemności

ośmiu normalnych butelek szampana.

Jest warta 550 funtów.

- Oooo! - Tak.

Nie nazwałbym tego osiągnięciem.

Ogromna ilość szampana.

Dużo piję. Jestem pod wrażeniem.

Chyba nie uważasz, że to bardziej imponujące niż to z Arsenalem.

Nie uważam tego za bardziej imponujące niż złapanie czyjejś wyrzuconej czapki?

"Robię dzisiaj u siebie imprezę".

"O, super. Będzie szampan?"

"Nie, tylko czapka".

Kategoria to nie "rzeczy, które przydałyby się na imprezie".

- Ale "najbardziej imponujące". - Jest imponująca!

- To coś, co mi imponuje. - Pijaczka przyniosła wielką

- butelkę szampana... - Nie jestem pijaczką!

...i to ma być bardziej imponujące?

Kto ma butelki szampana tego rozmiaru?

Ewidentnie masz problem.

A oni tutaj to świętują.

Ja mam czapkę od zwycięskiego zespołu, stary.

Roisin, już teraz ci mówię, pobijesz czapkę Romesha.

Josh Widdicombe?

To, i też naprawdę nie chcę tego stracić,

to przedstawia największe osiągnięcie w moim życiu.

To trofeum, które dostałem, kiedy wygrałem Pointless.

Oooo!

Wow.

To wszystko po to, żebyśmy się dowiedzieli,

- że Josh wygrał Pointless . - Nie!

To jedyny powód, dlaczego to przyniósł.

Tak, mówisz tak dlatego, że znakomitość twojej czapki

została całkiem umniejszona przez ostatnie dziesięć minut?

Przypuszczam, Josh, że kiedy wygrałeś Pointless ,

wszystkie wygrane pieniądze zostały przekazane na cele charytatywne?

- Dokładnie. - Tak.

- Dobra robota, stary. - Dziękuję.

Ale pieprzenie.

Jedyną rzecz, którą wygrałeś będąc w Pointless ,

to trofeum, też zamierzasz oddać.

- Tak. - Ooo.

I wiesz co? Gdybym jej nie oddawał,

kiedy kolejny raz Arsenal wygra tytuł, pojadę tam,

przerzucę nad autobusem, i ktoś inny ją dostanie.

Oczywiście, że tak byś zrobił.

Panie Skinner, co pan przyniósł?

Jedyna czapka, w której naprawdę dobrze wyglądam

to ta, którą znajduje się w świątecznym cukierku.

- Wiecie, ta papierowa korona. - Tak.

Wkładam ją i myślę, "Wygląda super!"

ale nie można nosić jej przez cały rok.

Szew nie jest solidny.

Ktoś zrobił dla mnie skórzaną koronę. Oto ona.

Jak uważasz, Alex? Według mnie to bardzo dziwny przedmiot.

Cóż, decyzja należy do ciebie. Ja zajmuję się administracją, więc...

Okej, po prostu chciałem cię bardziej zaangażować.

Doceniam to.

- Ale jesteś pod wrażeniem? Bo to... - Tak, myślę, że jestem pod wrażeniem.

Moim zdaniem jest całkiem fajna. Gdybyś tylko przerzucił ją nad autobusem.

Najbardziej imponujące jest to, bez żadnego problemu,

od razu wam powiem, że Tim Key przebiegł maraton.

Poniekąd komplement, nie?

Drugą najbardziej imponującą rzeczą jest skórzana czapka.

Potem szampan, potem trofeum z Pointless .

Potem beznadziejna czapka Arsenalu. Tyle.

Ja dostałem od nich "ooo", jako jedyny dostałem "ooo"!

Wiem, czuję się jakbym cię oszukał, ale już jest za późno.

Wcale nie jest!

A przez to wszystko, Josh jest zły, a tabela wyników...

To tylko Celebrity Pointless .

Nie no, co?!

Szczerze, ta czapka Arsenalu wydaje mi się być coraz fajniejsza.

- Wiesz, że możemy to zmienić? - Tak, moim zdaniem zachowuje się niegrzecznie.

Nie no, żartuję. To szajs.

Mamy skrzynię pełną imponujących skarbów.

Pod koniec programu, osoba która zwycięży w zadaniach podejdzie,

cała zadowolona, po czym zabierze te nagrody do domu.

Czas na właściwe zadanie.

- Alex? - Tak?

- Zacznijmy zadanie. - Dobrze.

Oto one.

Cześć, Alex. Cześć, Alex.

- Cześć, Tim. - Cześć, chłopaki.

Czuję się jak Bond.

Ale kijowa wersja.

"Przybij piątkę 55-latkowi. Wygrywa najszybszy. Twój czas jest liczony od teraz".

Podchodzenie do ludzi jest niegrzeczne, nie? I zapytanie?

Oooch.

"Ooooch". Jakie emocje przechodziły ci przez głowę,

kiedy wydawałeś ten dźwięk?

Cóż, jak stwierdził Josh, dosyć trudno jest

podejść do kogoś i spytać, "przepraszam, ma pani 55 lat?"

To wyeliminowało wszystkie kobiety

galerii, od samego początku.

Okropny sposób na podryw.

Pomyślałem też, "czy przeciętny 55-latek

wie, czym jest piątka, czy po prostu pomyśli,

że jestem podchodzącym do niego nazistą?"

Jakby pomylił ci się kąt... Tak, tak.

Zobaczmy, jak poradzili sobie Romesh i nazista, dobra?

Szukam 55-latka.

- Jak oni wyglądają? - Nie wiem.

- Przepraszam pana. Ma pan 55 lat? - Nie, o czym pan mówi?

- O ile lat się pomyliłem? - Siedem lat.

Och, bardzo przepraszam. Świetnie pan wygląda, szczerze.

- To trochę obraźliwe. - Przepraszam, pytam o to każdego.

Wcześniej spytałem o to 12-latka. Po prostu szukam szczęścia.

Źle mi idzie. Bardzo źle.

- Nie, nie. Mam... - Jest pani młodsza?

- 73 lata. - Co? Fantastycznie pani wygląda!

Przepraszam.

- Czy nie ma pan przypadkiem... - Nie, nie mam, nie.

Mógłbym złożyć ludzi, którzy w sumie mają 55 lat?

- Pan ma 30 lat, a pan... - 29.

Och, miałem nadzieję, że powie pan 25.

Muszę przybić piątkę 55-latkowi.

Zastanawiam się, czy mogę to zrobić w połówkach.

Pięćdziesiąt jeden?

Nie będę tu stać przez cztery lata. To tak nie działa. Przykro mi.

Dwadzieścia siedem? Cóż, mogę ci przybić piątkę teraz.

To daje mi jakieś opcje.

- Ile ma pan lat? - 27.

Dwadzieścia siedem! To pięćdziesiąt cz...

Mogę i tak przybić panu piątkę? Tylko dla matematyki.

Dzięki! Dziękuję bardzo.

Jakbym tylko znalazł roczne dziecko!

Mogę przybić piątkę roczniakowi?

Chcesz przybić piątkę? Małą piąteczkę?

Maleńką piąteczkę? Maleńka piąteczka dla Frankie'ego?

Maleńka piąteczka?

Nie ma piątki, nie ma lodów.

Proszę. Proszę.

Dawaj, Max. Pju, piąteczka!

Dwóch 27-latków i jedno roczne dziecko.

To moja próba.

- Ile ma pani lat? 51? - 50.

Przybiłaby mi pani piątkę?

Okej, dam pani 20 funtów. Dziękuję.