Ancient Aliens

‏گزارش‌های رسمی دولتی

‏از تماس با فرازمینی‌ها...

‏واو.

‏گروهی مخفی

‏که مأمور ساکت‌کردن شاهدان یوفوست،

‏و برنامه‌های پژوهشی سری

‏برای مهندسی معکوس فناوری بیگانگان.

‏بیش از یک دهه است که «فضایی‌های باستانی»

‏گروه‌های مخفی،

‏پایگاه‌ها و مراکز پژوهشی مرتبط

‏با پدیدهٔ فرازمینی را بررسی کرده.

‏حالا نگاهی دوباره می‌اندازیم

‏به ده مورد از باورنکردنی‌ترین پروژه‌های سری

‏که بررسی کرده‌ایم؛

‏پروژه‌هایی که شاید شواهدی

‏از تماس دولت با فرازمینی‌ها ارائه کنند.

FILAMINGO-INTRO

‏حرفه‌ای‌ترین اپلیکیشن پخش آنلاین ایرانی ‏«فیلامینگو» ‏تقدیم می‌کند

‏به‌عنوان طرفدار نظریهٔ فضانوردان باستانی،

‏خوشحالم که یوفوها دارند

‏به موضوعی عادی در خبرهای ‏امروز تبدیل می‌شوند.

‏و چیزی که برایم هیجان‌انگیزتر است

‏این است که بیش از ۸۰ سال، ‏شاهدان ادعا کرده‌اند

‏دولت برنامه‌های فوق‌محرمانه‌ای دارد

‏که برای مطالعهٔ فرازمینی‌ها

‏و فناوری‌شان طراحی شده‌اند.

‏شمارش معکوس را

‏با حادثه‌ای مشهور در نیومکزیکو شروع می‌کنیم

‏که دولت هنوز هم انکارش می‌کند.

‏شمارهٔ ده در فهرست ده پروژهٔ سری برتر:

‏سرپوش‌گذاری رازول.

‏اف‌بی‌آی هزاران پروندهٔ سابقاً محرمانه را

‏در خزانهٔ آنلاین جدیدش منتشر می‌کند.

‏و یک پرونده به‌خصوص فوراً توجه

‏رسانه‌ها و پژوهشگران مستقل را جلب می‌کند.

‏این یادداشت با تاریخ ۲۲ مارس ۱۹۵۰،

‏گزارشی برای مدیر اف‌بی‌آی، ‏جی. ادگار هوور است

‏دربارهٔ اطلاعات یک منبع از سه «بشقاب‌پرنده»

‏که در نیومکزیکو بازیابی شده بودند.

‏پژوهشگران فوراً این یادداشت را

‏به حادثهٔ بدنام رازول ربط می‌دهند؛

‏سقوط ادعایی یک یوفو که خیلی‌ها باور دارند

‏ارتش در سال ۱۹۴۷ روی آن سرپوش گذاشت.

‏شاید مشهورترین حادثهٔ یوفو در تمام تاریخ

‏رازول باشد.

‏خبر این سقوط به

‏پایگاه نیروی هوایی ارتش در رازول رسید،

‏و معروف است که خود پایگاه ‏بیانیه‌ای منتشر کرد

‏و گفت یک «دیسک پرنده» بازیابی شده.

‏فقط یک روز پس از این تیتر جنجالی،

‏ارتش روایتش را عوض کرد

‏و گفت بقایای پیدا‌شده منشأ زمینی داشته‌اند.

‏به دنیا گفتند: «نه، فقط ‏یک بالن هواشناسی بود.»

‏و بیش از ۳۰ سال

‏ماجرا همان‌جا ماند تا اینکه شاهدان

‏شروع به حرف‌زدن کردند

‏و گفتند: «در واقع یک سفینهٔ فرازمینی بود.»

‏ممکن است واقعاً یک سفینهٔ بیگانه

‏نزدیک رازول سقوط کرده باشد؟

‏طرفداران نظریهٔ فضانوردان ‏باستانی می‌گویند بله

‏و معتقدند سرپوش‌گذاری بخشی

‏از یک پروژهٔ سری دولتی بوده.

‏برای اثباتش به اظهاراتی اشاره می‌کنند

‏که ۵۰ سال بعد از حادثه

‏سرهنگ بازنشستهٔ ارتش ‏آمریکا، فیلیپ جی. کورسو،

‏در کتاب «روز پس از رازول» مطرح کرد.

‏فیلیپ جی. کورسو

‏ادعای شگفت‌انگیزی کرد:

‏اینکه در بخش فناوری خارجی

‏ادارهٔ پژوهش و توسعهٔ ارتش کار می‌کرده

‏و به فناوری فرازمینی

‏به‌جامانده از سقوط رازول ‏دسترسی مستقیم داشته.

‏طبق روایت سرهنگ کورسو،

‏دانشمندان نظامی مأمور شده بودند

‏بقایای رازول را مهندسی معکوس کنند.

‏بعد از سقوط ۱۹۴۷ در رازولِ نیومکزیکو،

‏فناوری ما مثل موشک جهش کرد.

‏تراشه‌های سیلیکونی،

‏فناوری لیزر،

‏فیبر نوری.

‏همهٔ این‌ها بعد از سقوط رازول آمدند.

‏رازول فقط توجه مردم به یوفوها را برنینگیخت؛

‏طبق اسناد ظاهراً فوق‌محرمانه،

‏باعث شکل‌گیری سازمانی محرمانه هم شد

‏با اسم واقعاً جالبی.

‏شمارهٔ نه: مجستیک ۱۲.

‏جیمی شاندرا، تهیه‌کنندهٔ ‏فیلم و پژوهشگر یوفو،

‏سندی مرموز را به‌طور ناشناس دریافت می‌کند.

‏یک یادداشت فوق‌محرمانه است

‏که ادعا می‌شود در سال ۱۹۵۲ از سیا

‏برای دوایت آیزنهاور، ‏رئیس‌جمهور منتخب، فرستاده شده.

‏سند از وجود

‏یک اندیشکدهٔ مخفی دولتی

‏به نام مجستیک ۱۲ پرده برمی‌دارد.

‏مجستیک ۱۲

‏ظاهراً نهاد دولتی‌ای است

‏که مسئولیت تأمین

‏فناوری فرازمینی، بازیابی بقایای سقوط

‏و تحقیق دربارهٔ یوفوها را دارد.

‏اعضایش از چهره‌های ارشد

‏جامعهٔ علمی، نظامی

‏و دولت، به‌ویژه دستگاه اطلاعاتی‌اند.

‏هیچ‌کس خارج از این گروه

‏نباید چیزی دربارهٔ یوفوها، بازیابی سقوط‌ها،

‏فرازمینی‌ها، اجساد یا هیچ‌کدام بداند.

‏طبق این اسناد،

‏رئیس‌جمهور هری اس. ترومن ‏مجستیک ۱۲ را در ۱۹۴۷ تأسیس کرد،

‏کمی بعد از سقوط بدنام ‏یوفو در رازولِ نیومکزیکو.

‏این پرونده‌ها دستورالعمل‌های دقیقی هم دارند

‏که توضیح می‌دهد با بقایای

‏یک سقوط فرازمینی چه باید کرد.

‏در اسناد توضیح داده شده

‏چطور بقایای یوفو جمع‌آوری شوند

‏و به مراکز نظامی مشخصی فرستاده شوند

‏و چطور اجساد بیگانگان نگهداری شوند.

‏پس سند در اصل

‏راهنمای برخورد با یوفوهاست.

‏مهم‌ترین سند «اس‌اُ‌اِم یک-۰۱ محرمانه،

‏راهنمای عملیات ویژهٔ گروه مجستیک ۱۲» است.

‏و وقتی به صفحهٔ ده بروید،

‏جدول طبقه‌بندی فناوری

‏فرازمینی را می‌بینید.

‏این تأییدی محکم است که دولت ما

‏در دههٔ چهل از موجودات فرازمینی

‏و فناوری‌شان خبر داشته ‏و با آن‌ها سروکار داشته.

‏از بین همهٔ پروژه‌های فوق‌محرمانه‌ای ‏که در این برنامه بررسی کرده‌ایم،

‏شاید شوم‌ترین‌شان

‏گروهی از مأموران مخفی دولتی باشد

‏که هر کاری می‌کنند

‏تا برخوردهای فرازمینی مسکوت بماند.

‏شمارهٔ هشت: مردان سیاه‌پوش.

‏آلبرت بندر، کهنه‌سرباز ‏نیروی هوایی جنگ جهانی دوم،

‏یکی از نخستین سازمان‌های ‏یوفویی آمریکا را تأسیس می‌کند:

‏دفتر بین‌المللی بشقاب‌پرنده.

‏این دفتر فصلنامه‌ای به نام ‏«اسپیس ریویو» منتشر می‌کند

‏تا گزارش‌های مشاهدهٔ یوفو را

‏با ۶۰۰ عضوش در سراسر جهان به اشتراک بگذارد.

‏اما فقط یک سال بعد از آغاز ‏کار، بندر ادعا می‌کند

‏سه مرد عجیب با کت‌وشلوار ‏سیاه به دیدنش آمده‌اند

‏و هم سازمان تازه‌پایش

‏و هم جانش را تهدید کرده‌اند.

‏آلبرت کی. بندر اصطلاح

‏«مردان سیاه‌پوش» را برای کسانی به کار برد

‏که هشدارش دادند دربارهٔ یوفوها ‏و بشقاب‌پرنده‌ها حرف نزند

‏و از همه مهم‌تر، دربارهٔ ‏فرازمینی‌ها حرف نزند.

‏مردان سیاه‌پوش بی‌تردید

‏ترسناک‌ترین و شوم‌ترین ‏موجودات در یوفوشناسی‌اند.

‏مردان سیاه‌پوش می‌گردند ‏و کسانی را تهدید می‌کنند

‏که یوفو دیده‌اند یا ربوده شده‌اند.

‏حتی گاهی کسانی که نقش‌های ‏کشتزار پیدا کرده‌اند.

‏گزارش برخورد با مردان سیاه‌پوش

‏بیش از هفت دهه است که ادامه دارد.

‏اما واقعاً مردان سیاه‌پوش ‏چه کسانی یا چه چیزهایی‌اند؟

‏طی سال‌ها داستان‌های زیادی

‏دربارهٔ مردان سیاه‌پوش رخ داده.

‏آن‌قدر که می‌شود نتیجه گرفت

‏یک نهاد

‏یا چند نهاد در طول سال‌ها

‏گاهی احساس کرده‌اند لازم است

‏شاهدان یوفو را ساکت کنند.

‏آیا مردان سیاه‌پوش یک سازمان مخفی دولتی‌اند

‏که هم مأمور تحقیق و هم پنهان‌کردن

‏حضور فرازمینی‌ها روی زمین است؟

‏بر اساس روایت آلبرت بندر

‏از تجربه‌اش با مردان سیاه‌پوش،

‏بعضی پژوهشگران باور ‏دارند این چهره‌های ترسناک

‏حتی ممکن است خودشان موجودات بیگانه باشند.

‏او گفت

‏نیمه‌شبی که در اتاق ‏زیرشیروانی‌اش کار می‌کرد،

‏این سه چهرهٔ سایه‌وار با کلاه فدورا

‏عملاً از میان دیوارهای اتاق ظاهر شدند،

‏و البته آن سه نفر همان مردان سیاه‌پوش بودند.

‏او فکر می‌کرد آن‌ها

‏نوعی نیروی پلیس فرازمینی‌اند.

‏اگر مردان سیاه‌پوش واقعاً ‏منشأیی فراجهانی داشته باشند،

‏ممکن است دولت

‏با فرازمینی‌ها همکاری کند

‏تا حضورشان را از مردم پنهان نگه دارد؟

‏حقیقت هرچه باشد،

‏خیلی‌ها در جامعهٔ یوفو یقین دارند

‏این چهره‌های مرموز

‏هنوز هم فعال‌اند.

‏مشاهدهٔ یوفوها متوقف نشده.

‏برعکس.

‏پس اگر مشاهده‌ها هنوز ادامه دارد،

‏دلیلی نیست فرض کنیم مردان سیاه‌پوش

‏دیگر سراغ شاهدان نمی‌روند.

‏و اگر در مأموریت‌شان موفق باشند،

‏اصلاً چیزی درباره‌اش نمی‌شنویم.

‏کاملاً ممکن است مردان سیاه‌پوش

‏هنوز فعال باشند، هنوز شاهدان را بترسانند

‏و هنوز نگهبانان راز یوفو باشند.

‏برای پژوهشگران یوفو،

‏یکی از جذاب‌ترین پروژه‌های سری

‏مطالعهٔ فعالیت فرازمینی ‏در انگلستان قرار دارد.

‏می‌گویند مقر آن

‏در مجموعه‌ای از اتاق‌ها

‏و تونل‌های زیر یک عمارت روستایی پنهان شده.

‏شمارهٔ هفت در شمارش معکوس

‏ده پروژهٔ سری برتر: رادلو منور.