Ancient Aliens

‏هزاران سال پیش،

‏مردم سراسر جهان از برخوردهایی

‏با موجوداتی عظیم‌الجثه و ‏انسان‌نما سخن می‌گفتند.

‏در اسطوره‌های باستانی،

‏از یونانیان و مردمان شمال ‏اروپا تا بومیان آمریکا،

‏افسانه‌هایی دربارهٔ غول‌ها داریم.

‏غول‌ها را در آثار هنری ‏باستانی سراسر جهان می‌بینیم.

‏چهره‌های بسیار جالبی به تصویر کشیده شده‌اند

‏که به‌مراتب از انسان‌های عادی بزرگ‌ترند.

‏و بعضی باستان‌شناسان

‏حتی ادعا کرده‌اند استخوان‌های انسانی

‏با اندازه‌ای خارق‌العاده یافته‌اند.

‏دانشمندان اسمیتسونین

‏ده‌ها اسکلت عظیم را کشف کردند.

‏آیا ممکن است غول‌های فرازمینیِ

‏اسطوره و افسانه واقعاً وجود داشته باشند؟

‏فکر می‌کنم تمدنی که امروز داریم

‏هدیه‌ای است که غول‌ها به ما داده‌اند.

FILAMINGO-INTRO

‏حرفه‌ای‌ترین اپلیکیشن پخش آنلاین ایرانی ‏«فیلامینگو» ‏تقدیم می‌کند

‏در مقاله‌ای در مجلهٔ ‏علمی فرانسوی «آرکئولوژی»،

‏یورگ فاس‌بینڈر، ژئوفیزیک‌دان آلمانی، و تیمش

‏از کشفی خارق‌العاده خبر می‌دهند

‏که در امتداد کرانه‌های ‏رود فرات انجام داده‌اند.

‏هنگام نقشه‌برداری از شهر ‏باستانی اوروک در میان‌رودان،

‏باستان‌شناسان چیزی شگفت‌انگیز یافتند

‏که در اعماق زمین پنهان بود.

‏تیم باستان‌شناسی آلمان از ‏مغناطیس‌سنج‌ها استفاده کرد

‏تا زمین زیر

‏مکانی را که شهر اوروک می‌دانند بررسی کند.

‏آن‌ها چند سازهٔ زیرزمینی یافتند،

‏اما چیزی که بیش از همه هیجان‌زده‌شان کرد

‏کشف مقبره‌ای بسیار بزرگ بود.

‏آنچه این کشف را به‌ویژه هیجان‌انگیز می‌کند،

‏ارتباط احتمالی آن

‏با قدیمی‌ترین داستان مکتوب شناخته‌شده است،

‏یعنی «حماسهٔ گیلگمش».

‏این متن سومریِ بیش از چهار هزار ساله

‏از شاه گیلگمش سخن می‌گوید،

‏که بیشتر کارشناسان او را ‏شخصیتی تاریخی می‌دانند.

‏و در آن آمده که گیلگمش

‏زیر بستر رود فرات باستان

‏دقیقاً همان‌جایی به خاک ‏سپرده شد که تیم آلمانی

‏یک مقبرهٔ زیرزمینی را شناسایی کرد.

‏باستان‌شناسان آلمانی فکر کردند

‏واقعاً

‏مقبرهٔ شاه گیلگمش را پیدا کرده‌اند.

‏درست در بستر رود بود،

‏همان‌جایی که توصیف شده بود.

‏پس تقریباً مطمئن بودند

‏مقبرهٔ واقعی شاه گیلگمش را یافته‌اند.

‏به گفتهٔ بعضی پژوهشگران،

‏یافتن بقایای شاه گیلگمش

‏شاید بزرگ‌ترین

‏کشف باستان‌شناسی تاریخ باشد،

‏چون گیلگمش به‌صورت یک غول توصیف شده بود.

‏متون باستانی می‌گویند قد گیلگمش

‏به رقم حیرت‌آور یازده ذراع می‌رسید،

‏یعنی حدود ۱۷ فوت قد داشته است.

‏واضح است؛ یک غول.

‏و پژوهشگران سومر معتقدند گیلگمش

‏یک شخصیت تاریخی واقعی بوده است.

‏پس اگر سازه‌ای که باستان‌شناسان ‏آلمانی پیدا کردند

‏واقعاً مقبرهٔ گیلگمش باشد،

‏آنچه یافته‌اند مقبرهٔ یک غول واقعی است.

‏آیا ممکن است مقبرهٔ یک غول

‏زیر خاک جنوب عراق پنهان باشد؟

‏پیش از آنکه باستان‌شناسان آلمانی ‏بتوانند پاسخ را پیدا کنند،

‏عراق درگیر جنگ دوم خلیج فارس شد،

‏و تیم ناچار شد از کشور بگریزد.

‏اما برای نظریه‌پردازان ‏فضانوردان باستانی جالب است

‏که قهرمان قدیمی‌ترین داستان شناخته‌شدهٔ بشر

‏اندازه‌ای غول‌آسا داشته است.

‏در واقع، در سراسر جهان باستان،

‏تقریباً همهٔ فرهنگ‌ها ‏داستان‌هایی از غول‌ها داشتند.

‏وقتی به داستان‌های غول‌ها نگاه می‌کنیم،

‏با پدیده‌ای جهانی روبه‌رو هستیم.

‏از آمریکای شمالی و جنوبی

‏تا سراسر خاورمیانه، داستان‌هایی هست

‏از موجوداتی بسیار قدبلند ‏و فوق‌العاده نیرومند.

‏هر فرهنگ باستانی از

‏دورانی بسیار دور سخن می‌گوید که غول‌ها

‏هنوز در میان انسان‌ها رفت‌وآمد می‌کردند.

‏مثلاً در میان مردمان بومی استرالیا،

‏خدایان آفرینندهٔ نخستین، یعنی واندجیناها،

‏به‌صورت موجوداتی عظیم ‏و بلندقد تصویر شده‌اند.

‏در یونان باستان هم داستان‌هایی داریم

‏از سیکلوپ‌ها،

‏موجودات غول‌پیکرِ بلندقد ‏با یک چشم روی پیشانی.

‏و در متون ودایی باستان،

‏گفته می‌شود بودای نخستین ‏حدود ۱۲ فوت قد داشت،

‏پوستی آبی داشت

‏و دست‌هایش تا پایین زانوهایش می‌رسید.

‏مردی غول‌آسا بود که دانش منتقل می‌کرد.

‏اینکه چنین داستان‌هایی ‏را در سراسر جهان داریم،

‏برای من نشان می‌دهد که حتماً

‏وجه مشترکی وجود داشته است.

‏اگر غول‌ها واقعاً در ‏گذشتهٔ دور وجود داشته‌اند،

‏چه بوده‌اند؟

‏نظریه‌پردازان فضانوردان باستانی معتقدند

‏بعضی روایت‌های غول‌ها نشان می‌دهد که آن‌ها

‏فقط انسان‌هایی با جثهٔ غیرعادی نبوده‌اند،

‏مثل داستان‌های باستانی ایرلند دربارهٔ

‏بازدیدکنندگان مرموزی به ‏نام «توآتا دِ دانان».

‏توآتا دِ دانان از آسمان فرود آمدند،

‏با کشتی‌ها آمدند و روی کوه‌ها نشستند.

‏این موجودات مرموز نیمه‌خدایانی غول‌آسا بودند

‏که نوعی فناوری پیشرفته در اختیار داشتند

‏که در نهایت از آن استفاده کردند

‏تا برخی از شگفت‌انگیزترین

‏سازه‌های مگالیتیک تاریخ را بسازند.

‏گاهی توآتا دِ دانان را

‏سازندگان مقبره‌های راهرویی عظیمی

‏مثل نیوگرنج، ناوث و داوث می‌دانند.

‏و در واقع،

‏بسیاری از محوطه‌های مگالیتی باستانی در جهان

‏با غول‌ها پیوند داده شده‌اند؛

‏مثل معبد جگانتییا در مالت،

‏که قدمتش را بیش از پنج هزار سال می‌دانند.

‏در مالت بعضی از کهن‌ترین

‏و عظیم‌ترین محوطه‌های مگالیتی زمین را دارید.

‏یکی از این سازه‌های مگالیتی در مالت

‏جگانتییا نام دارد،

‏چون نامش از واژهٔ غول گرفته شده است.

‏در واقع، گفته می‌شود یک زن ‏غول‌پیکر دوقلوهای غول به دنیا آورد

‏و بعضی از این سازه‌ها را ساخت

‏تا از فرزندانش محافظت کند.

‏در قرن هفدهم،

‏نجیب‌زاده‌ای مالتی به نام جان فرانچسکو آبلا

‏ادعا کرد شواهدی یافته

‏که نشان می‌دهد این افسانه‌ها ‏شاید بر واقعیت استوار بوده‌اند.

‏جان فرانچسکو آبلا ادعا کرد

‏نه‌تنها اسکلت‌های غول‌آسا،

‏بلکه جمجمه، دندان

‏و تکه‌های استخوان دیگری در ‏سراسر مالت پیدا کرده است.

‏افراد دیگری هم

‏در همان دوره از چنین ‏یافته‌هایی گزارش داده‌اند.

‏محوطه‌های مگالیتی دیگری که ‏با داستان غول‌ها پیوند دارند

‏شامل «مقبره‌های غول‌ها» در ساردینیا،

‏محوطهٔ باستانی موکنای در یونان

‏و بعلبک در لبنان است.

‏هر جای دنیا بروید، همان داستان را می‌بینید.

‏همه‌جا هست.

‏محوطه‌های مگالیتی با غول‌ها،

‏موجودات فراطبیعی،

‏فناوری‌های عجیب پیوند دارند،

‏و افسانه‌ها در این باره بسیار صریح‌اند.

‏هیچ ابهامی ندارند.

‏یکی از محوطه‌های باستانی که ‏مدت‌هاست با غول‌ها پیوند دارد،

‏سازهٔ مگالیتی مشهور انگلستان

‏یعنی استون‌هنج است.

‏نام قدیمی استون‌هنج

‏«حلقهٔ غول‌ها» یا «رقص غول‌ها» بود.

‏این نام ولزی آن است.

‏نکتهٔ قابل‌توجه این است که

‏در قدیمی‌ترین تصویر شناخته‌شده از استون‌هنج،

‏مرلین، شاه آمبروسیوس

‏و غولی ۱۲ فوتی در حال ساخت استون‌هنج‌اند.

‏این تصویر در نسخه‌ای خطی از ‏میانهٔ قرن چهاردهم دیده می‌شود

‏که روایتی از متنی بسیار ‏قدیمی‌تر را تصویر می‌کند

‏به نام «تاریخ بریتانیا».

‏این کتاب را جفری آو مانموث در سال ۱۱۳۶ نوشت،

‏و روایت می‌کند که مرلین جادوگر

‏با جادوی قدرتمند و کمک غول‌ها

‏سنگ‌های عظیم استون‌هنج را منتقل و بنا کرد.

‏هرچند این داستان شاید ‏خیال‌پردازانه به‌نظر برسد،

‏گزارش‌های متعددی از کشف استخوان‌های غول‌آسا

‏نزدیک این حلقهٔ سنگی باستانی وجود دارد.

‏در منطقهٔ اطراف استون‌هنج،

‏اسکلت‌های متعددی کشف شده‌اند

‏طی ۶۰۰ سال گذشته؛ یافته‌هایی ‏که نشان می‌دهند غول‌ها

‏در همین منطقه زندگی می‌کرده‌اند.

‏در اوایل قرن شانزدهم،

‏توماس الیوت، دانشمندی شناخته‌شده،

‏همراه پدرش ریچارد الیوت

‏در محلی درست جنوب استون‌هنج

‏اسکلتی ۱۴ فوت و ده اینچی یافت

‏که داخل تابوتی از چوب بلوط بود.

‏کنارش یک صفحهٔ فلزی عجیب هم بود…

‏بسیار بزرگ، تقریباً به اندازهٔ صفحهٔ میز…

‏از سرب و قلع، با نوشته‌هایی ‏بسیار عجیب روی آن.

‏الیوت فردی بسیار معتبر ‏و نمایندهٔ پارلمان بود،

‏و این ماجرا را چند بار در ‏اسناد تاریخی ثبت کرده است.

‏آیا واقعاً اسکلت یک غول،

‏همراه با نوعی شیء مرموز،

‏در استون‌هنج از زیر خاک بیرون آمد؟

‏آیا ممکن است هزاران سال پیش،

‏انسان‌ها با موجوداتی عظیم‌الجثه ‏از جهانی دیگر روبه‌رو شده باشند؟

‏نظریه‌پردازان فضانوردان ‏باستانی می‌گویند بله،

‏و معتقدند حتی شواهدی هست

‏که غول‌ها در دوره‌هایی بسیار ‏نزدیک‌تر روی زمین راه می‌رفته‌اند،

‏همان‌طور که در دفتر ثبت کشتی‌های

‏برخی از بزرگ‌ترین کاشفان تاریخ آمده است.

‏کمتر از سه ماه از آغاز ‏جنگ جهانی اول می‌گذرد،

‏و صفحهٔ نخست نیویورک تایمز

‏پر از تیترهای مربوط به جنگ جهانی است.

‏اما در صفحهٔ نهم، مقاله‌ای جنجالی

‏کشف‌های باورنکردنیِ تازه‌ای را ثبت می‌کند

‏که در آمریکای جنوبی

‏توسط کاشف استرالیایی، ‏کاپیتان جیمز بزلی، انجام شده،