Taskmaster

Stella!

Trzymaj.

Co?

Tak!

Pomyśl o duchu.

Cześć, witam!

Dziękuję, witam w wielkim finale

dziewiątego sezonu Taskmastera!

Niedługo, jedno z naszych złamanych rywali

dołączy do elity,

i spełni jedyny sen, jaki w życiu miało. Uniesienie

mojej złotej podobizny,

i wykrzyczenie w próżnię "Udało się, stałem się światłem!"

"Jestem nieśmiertelny!"

"Świat nie zapomni mojego imienia!"

Proszę o ogromne oklaski, ta wielka piątka to

David Baddiel.

Ed Gamble.

Jo Brand.

Katy Wix.

I Rose Matafeo.

A obok mnie jest ktoś, kto musiał znieść dużo okrutnych,

niemiłych prezentacji w trakcie sezonu.

Uwielbiam go, serio. Zróbcie hałas, gdy przedstawiam człowieka,

który wygląda jak połączenie wycioru z łasicą. Nie jest chudy ani gruby, stary ani młody.

A jego ulubiona piosenka to serio "It's my life" Dr. Albarna.

To mały Alex Horne!

To moje życie! Dziękuję, że pozwoliłeś mi poleżeć w swoim solarium.

- Nie ma sprawy. - Ależ to był wieczór.

- Ależ weekend. - Świetnie się bawiliśmy.

Dobra. Lećmy dalej.

Co mamy w ostatnim zadaniu nagrodowym w sezonie, mały Aleksie Horne?

Wielkim finale.

Mieli przynieść najlepszą rzecz, która jest długa i cienka.

- No, to wielki finał. - Ty jesteś długi i nie bardzo...

- To wielki finał, liczę na wielkie rzeczy. Edzie Gamble. - Cześć.

- Co długiego i cienkiego przyniosłeś? - Nitkę spaghetti, która jest tak długa,

że stanowiłaby całą porcję.

Oto ona.

To jedna nitka spaghetti, która...

- Nie, jest! Autentycznie! - Autentycznie jest.

- Dziękuję... - Wiesz, że to wielki finał, nie?

Zrobiłem ją sam w mojej kuchni,

- która jest mniejsza od tej nitki. - Ma około 9 metrów długości,

średnia porcja spaghetti liczy 32 nitek,

- nie brzmi na dużo, ale tyle jest. - Emm, Jo.

Przyniosłam

piękną dzianinę, wykonaną z długiej nitki wełny.

Oto ona.

To jedyna rzecz, jaką w życiu zrobiłam na drutach.

Zrobiłam ją na studiach, miałam poważną depresję.

- Użyłaś wzoru? - Tak jakby.

Na spodnie?

- Naprawdę ją zrobiłaś? - Przysięgam Bogu.

Jest okropna,

bo nie umiem robić na drutach i to jedyna rzecz, jaką zrobiłam.

Okej, na razie spoko.

- Davidzie? - Przyniosłem najdłuższe na świecie

walkie-talkie z puszek. Kiedy byłem dzieckiem, tak bardzo bałem się nazistów,

że myślałem, że kiedyś będę musiał chować się pod podłogą,

- więc potrzebowałbym walkie-talkie. - O, mój Boże.

Wspomniała o depresji, a teraz mówimy o nazistach.

- Ale z kim rozmawiałbyś pod podłogą? - Z Churchillem.

Ma 17,64 metra długości.

Jest najdłuższe na świecie?

- To największa długość, która działa. - Katy?

Czytałeś kiedyś

Wojnę i pokój ?

- Co mam powiedzieć? - Tak, tak. - Tak.

Wzięłam wszystkie strony i połączyłam je razem,

więc są jedną, długą kartką papieru.

- Jest nie tylko długa, ale i cienka. - Otwiera się jak akordeon.

1215 stron.

Jakbyście wzięli całość,

jakbyście powiesili całość, byłaby tak wysoka,

prawie tak wysoka, jak The Shard. Mam...

- Wow! - Mówiąc "prawie",

prawie jest, jakby prawie.

Bardzo imponująca i wielka rzecz.

- Dziękuję. - Warta finału.

- Wyglądasz, jakbyś mówił prawdę, co jest miłe. - Raczej mówię.

Rose.

Długie i cienkie, wielki finał, uuu.

- Przyniosłam lasso z żelków. - Co?

- Przyniosłam lasso z truskawkowych żelków. - Jezu Chryste.

Powtarzam, to wielki finał.

Jest czarujące, jest dziwaczne,

- jest pyszne. - TO WIELKI FINAŁ!

Punkty pójdą do znaczących nagród.

Kowbojka dostaje 1 punkt, dla żelkowej dziewczyny.

- A, pocałujcie się! - Posłuchaj widowni.

I naprawdę... wiem, że makaron Eda będzie pyszny,

- ale dam mu tylko 2 punkty. - 2 punkty dla spaghetti.

- Naprawdę chciałeś się ukryć przed nazistami? - Naprawdę.

- Nie wiem, czy walkie-talkie by mnie uratowało. - 3 punkty. - Dziękuję.

Historia Jo mnie urzekła, 4 punkty. Ale to ona wzięła

klasyczną powieść i położyła ją obok Sharda.

- 5 punktów. - Katy Wix.

Pokazałbyś może punktację w sezonie, proszę?

Oczywiście, cóż, David ma 121 punktów.

Dalej są Rose i Jo z 148.

Katy ma 154,

a Ed ma 157.

Dobra, lećmy z tym finałem. Jakim wielkim zadaniem zaczniemy?

Jest wielkie, ale z czymś małym. Zobaczmy.

Aleksie.

Edzie Gamble.

- Uu, chcesz mi się oświadczyć? - Być może.

Okej.

"Zrób coś niedorzecznego

z tą cieciorką".

"Masz 20 minut".

20 minut?

- Tak, proszę. - "Twój czas jest liczony

od teraz".

- Okej. - Co oznacza niedorzeczne, Katy?

Absurdalne, dziwaczne.

Zazwyczaj

robię pierwszą rzecz, która przychodzi mi do głowy.

I oczywiście, najpierw pomyślałem, że wsadzę ją sobie w dupę.

Zapiszmy to.

Coś małego...

musiałabym spróbować zrobić coś wielkiego.

Pomyślmy o czymś innym.

Staram się wymyślić coś innego. Mogę balansować nią na fiucie.

Katy wydawała się martwić definicją słowa.

Sprawdziłem je w słowniku. Znalazłem "zupełnie i wyraźnie bez sensu".

"Śmiesznie głupie". We wszystkich słownikach, w przykładach jest

"wsadzenie sobie czegoś w tyłek albo balansowanie czymś na ptaszku".

- Dobra, kto pierwszy? - Pierwszy jest Ed,

prezentujący niedorzeczność z cieciorką.

Jezu Chryste.

Powiedz mi, czy mam rację, w trakcie zapisywałem fabułę.

- Randkowałeś z cieciorką. - Tak.

- Zakochałeś się w niej. - Tak.

Tragicznie, straciłeś ją w wypadku samochodowym.

Wtedy, i tutaj robi się ciekawie,

uprawiałeś seks z jej zmiażdżonymi szczątkami.

Cieciorka nie zginęła. Cieciorka była ranna,

i pomogłem jej w rehabilitacji.

I to samo stało się z wieloma innymi cieciorkami.

A potem wszyscy dobrze się bawiliśmy.

Muszę być z tobą szczery, Ed, teraz

powinieneś wyglądać jak Jeffrey Dahmer świata cieciorek.

Ja opisałbym to jako niedorzeczne i absurdalne.

No, filmik był świetny.

- Świetny początek, dobra robota. -

Stać!

Oto kilka reklam.

Witam ponownie w drugiej części

wielkiego finału dziewiątego sezonu Taskmastera!

Przed przerwą działy się poważne cieciorkowe interesy.

- Tak stary, cieciorkowa zagwozdka. -

- Kto teraz? - Chcesz zobaczyć go teraz?

To niedorzeczny David Baddiel. Zobaczmy.

Uklęknijcie, proszę. Witam w szopce cieciorkowej.

Ta cieciorka jest

bogiem.

Podążajcie za tą gwiazdą

do miejsca narodzin cieciorki.

W tę stronę?

Okej, spróbujemy kolęd? Coś, typu

- Ile czasu zostało? - Masz jakieś 3 minuty.

Powinienem był wsadzić ją sobie w dupę.

Tu jest sklep, znalazłem je. Oto Święta Rodzina

cieciorek, za 59 pensów.

Zapłacisz? Okej, gwiazda zapłaci.

Ta część nie jest aż tak duchowa, jak chciałem.

- Możemy to kupić? - No.

Możemy kupić otwieracz do puszek?

Dobra, nie mamy czasu. Możecie śpiewać "aaaaaa"?

- W ostatnich dniach, jak weszli, - 20 sekund, Davidzie.

zorientowali się, że szopka cieciorkowa

opiera się na spotkaniu szopki... cieciorek.

Boże, zabiję się tym, aaa! Dobra, oto cieciorka-dziewica,

a to mąż cieciorki-dziewicy. Urodziła im się

mała cieciorka.

I tak narodziła się religia.

- 20 minut minęło. - Dzięki.

Fascynuje mnie to, jak to musiało wyglądać

z perspektywy faceta w sklepie. Koleś, który śpiewał Three Lions

wszedł do jego sklepu z ekipą filmową. Kupił cieciorkę,

wylał ją na chodnik,

i sobie poszedł.

Mam wrażenie, że ludzie z ekipy niespecjalnie się nawrócili.

Szczerze, David,

- wyglądali na znudzonych. - No.

- Kto teraz? - Teraz dwie panie, których imiona to tylko dwie litery,

to Jo i KT.

Chyba będzie okropnie wyglądać.

Dobra.

- Robiłaś już coś takiego, Jo? - Cały czas.

To jest niedorzeczne, więc może być.