Taskmaster

Masz brzydkie buty.

Cześć, jestem Greg Davies. Witam w Taskmasterze,

bezcelowym przedstawieniu, cyrku niedorzeczności.

Niedorzecyrku.

Na tej arenie anarchii, w namiocie terroru,

ja jestem waszym otyłym konferansjerem.

A oto wasi klauni.

To Daisy May Cooper!

Johnny Vegas!

Katherine Parkinson!

Mawaan Rizwan!

I Richard Herring!

- - A po mojej lewej,

człowiek, który wygląda jak mięsna rolada,

która potoczyła się po podłodze u fryzjera.

To ludzki, włochaty kebab -

mały Alex Horne!

- - Dziękuję. Witam wszystkich.

W połowie sezonu postanowiłem, że będę dla ciebie miły.

Mogę powiedzieć ci tajemnicę, jak chcesz.

- Tak. - Od kilku lat pracuję

- nad projektem na boku. -

- Nie możesz im powiedzieć. - Dobra.

Jestem Banksy.

Fajnie. To faktycznie fajnie.

- Wierzysz mi? - Tak. Nie takiej osoby się spodziewałem,

- ale czemu nie? - To zmienia twoją opinię o mnie?

- Nie. To jeden z twoich mocniejszych wstępów. - Tak?

Super. Lećmy dalej. Zadanie nagrodowe, proszę.

Zadanie. Dziękuję. Tym razem, poprosiliśmy ich o przyniesienie

- najlepszej szpiczastej rzeczy. - Och.

Całkiem proste. Masz jakąś szpiczastą rzecz? Tak.

To najlepsza szpiczasta rzecz? Tak. Dobra robota, oto 5 punktów.

Możesz ją odzyskać pod koniec odcinka, jeśli będziesz dalej wygrywać. Okej?

- Tak. - Dobra.

Johnny, jaką masz szpiczastą rzecz?

Moja szpiczasta rzecz jest...

...świetna i ratuje życie.

- Mm. - Brzmi jak 5 punktów.

Termometr do mięsa.

Oto termometr do mięsa.

Pospieszyłem się z tymi 5 punktami.

Nie, no.

Powiedziałbym, że jesteś w okolicach 2 punktów, ale spróbuj mnie przekonać.

Bo to, to... dla początkujących kucharzy, dla każdego...

i tak trzeba nakarmić dzieci, nie?

A ostatnia rzecz, jaką się chce, to...

- ...podanie im surowego mięsa. - Każdy ma termometr do mięsa?

- Ja nie. - Nie.

Ale, jak widać, głównie jem przetworzone mięso.

Chciałbym taki, jako dzieło sztuki.

- Mawaan. - Przyniosłem poradnik...

- Okej. - bo jest w nim wiele...

- ...punktów. - Mmm.

Nazywa się Jak wytłumaczyć swój punkt widzenia w 30 sekund albo mniej.

Dobra. Opowiedz mi... Podaj kilka punktów.

Użyję umiejętności, które nabyłem, żeby wyjaśnić mój punkt widzenia.

Technika trójkąta. Mamy treść,

sposób... e...

Formę.

Nie bardzo wiem, co to znaczy, ale dobrze brzmi.

Straszny chaos, stary. Opowiadasz o książce,

- która zawiera słowo "punkt". - Patrz na krawędzie!

- Szpiczaste. Można się zranić. - Ostatnie miejsce, myślę.

- Kto teraz? Richard. - Tak!

Moja szpiczasta rzecz to maska gościa z Hellraisera

ze szpiczastymi... ze szpilkami na twarzy.

Zobaczmy.

Patrzcie, jaki jest szpiczasty!

- To Pinhead. - No. Obrzydliwy, nie?

Tak. Zakładam ją do łóżka z żoną. Podoba jej się.

I powtarzasz "patrz na mnie"?

Chyba jej się podoba, bo przez to moja twarz jest daleko od jej twarzy.

Dobra, Richard. Niezła szpiczasta rzecz.

- Jest szpiczasta. - Bardzo.

- Dobra, Daisy. - Tak.

O dziwo, prowadząca w sezonie,

pomimo tego, że w tej rundzie potwornie jej idzie.

Teraz może się udać.

Możesz serio umocnić swoją pozycję na szczycie...

- Raczej nie. - ...z czymś przemyślanym i innym.

- Szaszłyk do kebaba. - No, tak...

- To szaszłyk do kebaba. - Powiem dlaczego, bo można go użyć

jako oszczepu dla lalek Sylvanian Family

i nie wiem, czy kiedyś organizowaliście olimpiadę

dla Sylvanian Families, ale nie można kupić dla nich oszczepów.

Oto oszczep/szaszłyk do kebaba.

O, Boże.

Jest dosłownie tak, jakbyś sobie przypomniała o zadaniu

i znalazła go w szufladzie.

- Jest szpiczasty. - Katherine,

pobijesz najbardziej leniwą osobę w tej sali?

Nie jestem pewna co do mojego, tym bardziej po zobaczeniu rzeczy Richarda,

bo to też maska, ale ma tylko jedną ostrą krawędź.

- To maska wenecka. - Tak?

Ładniejsza od tej Richarda. Wygląda tak.

Uuu.

"Chroni tożsamość posiadacza podczas rozwiązłych albo dekadenckich czynności".

Patrzę na to i widzę Toma Cruise'a

kurczowo trzymającego się swojego małżeństwa.

- Jest szpiczasta. - Super jest.

Pomyślałam o przyniesieniu nawigacji,

co mogłoby być lepszym wyborem.

- Nie byłoby. - Nie? Okej.

- Fajne. - Czyli mamy książkę, dwie maski...

- ...i kilka szaszłyków. - Mawaana daję na koniec.

- Tak, przykro mi. - 1 punkt.

- Ona przyniosła szaszłyk! - Nie ma sprawiedliwości.

2 punkty - dziewczyna z Sylvanian z szuflady.

- Okej, trzecie miejsce... - Termometr do mięsa.

- Gość z termometrem. 3 punkty. - Tak. Ratuje życia, niezła próba.

- Więc to bitwa masek. - Wybór pomiędzy maskami.

Prawda jest taka, że podoba mi się wizja

Richarda Herringa siedzącego w łóżku w tej masce.

- Dobra. - Więc dam Katherine 4 punkty...

- Dobrze. - ...i Richardowi 5.

Richard Herring wygrywa pierwsze zadanie.

Potrzebowałem tego.

- Zadanko. - Tak. Pakowanko.

- Hej, Daisy. - Cześć.

- Cześć! - Jak tam, Alex?

- Jak leci? - Trochę mi zimno.

- Zimno? - Tak.

- Gdzie masz kurtkę? - A tak, mogę założyć kurtkę.

- To do choinek. - Tak.

"Zapakuj najcięższą rzecz z największej odległości".

"Twoja próba się zakończy po zapakowaniu rzeczy".

"Wygrywa najwyższy wynik".

"Wynik to waga zapakowanej rzeczy w gramach,

pomnożona przez odległość od pakowarki

w centymetrach".

Waga x Odległość = Wynik

- "Masz 20 minut". - "Twój czas jest liczony od teraz".

Ee... wanna się nie zmieści!

O, Boże.

Pomyśleliście, żeby występować jako duet,

ty i Katherine, bo te wasze żarciki...

Instynktownie wiedziałeś, że jest jej zimno, a ona to potwierdziła.

Zasugerowałeś, że mogła założyć kurtkę, co ona potwierdziła,

jakby o tym pomyślała, założyłaby kurtkę!

A ja myślałem, "co u diabła!"

Nie wiem, co zrobicie teraz!

- Poczekaj tylko. - Podoba mi się to zadanie.

- Coś dla ciebie, nie? - To coś dla mnie,

często przechodzę obok tych pakowarek i myślę,

"Nawet chciałbym przez taką przejść".

- Mamy pakowanie z odległości. - Tak, pakujmy.

- Pakujmy. Zaczniemy od Mawaana... - Jasne.

- Daisy, i, kurde, czemu nie? Richarda też. - Super.

Wypełnię to naprawdę ciężkimi rzeczami

a potem stanę na jakiejś drabinie, może,

a potem wezmę jakąś rurę...

Jaka jest najcięższa rzecz, którą mogę zważyć?

- Wyślesz to kolejką. - Tak, zasadniczo.

Jaka to walizka, Richard?

Na... trąbkę...

- Zrobię ryżowy tunel. - Ryżowy tunel.

Tak. Ryżową rakietę.

- Wykreślić "tunel ryżowy"? - Tak, rakieta ryżowa.

- Wszystko okej? - No.

Nie zamknie się, chyba że jest w kształcie rogu.

Jak torba przejdzie nad sankami?

Tak, to się nie uda.

Masz 9 minut.

Dawaj. Strasznie wolno.

- Rzucasz stąd? - Chyba stąd.

- Spróbujemy stąd. - Okej, zaznaczę stopę z przodu.

Jeden,

dwa, łaaa!

Było za daleko.

Co jest w torbie, Daisy?

Cegły.

O, ciężkie to.

- Co to w ogóle jest? - Wciągarka do łodzi.

- Ściągarka do łodzi? - Wciągarka.

Raz, dwa...

Do ilu chciałeś policzyć?

Okej, gotowy.

Położę miskę do mierzenia. Powodzenia.

Dobre, nie?

Tu jest takie coś ze sznurkiem.

Mogę podbiec.

Łaaa!

Było prawie najbliżej.

- Mam puścić? - No.

Kurde!

Nie uda się.

Zegnij kolana. Jest bardzo ciężkie.

Ło!

- Może po prostu rzucę. - Tak?

Chyba tak.

Gotowi, do startu...

No.

- Dziękuję, Mawaan. - Okej. Wesołych świąt.

- Teraz zważysz? - Tak. Uu!

- Ciężkie, nie? - No.

- Gratulacje, Richard. - Dziękuję.

Tak. Świetne pakowanie.

Ktoś chciał się pochwalić wielkimi nożyczkami, nie?

- Duże były! - Wiem...