Taskmaster

- Przygotuj się! - Przygotowałem się.

Hm.

Nie, nie, nie!

Nie!

Aaa!

Co?!

Na 100% Bosco.

Cześć!

Cześć, witam wszystkich. Cześć.

Nazywam się Greg Davies, a to jest Taskmaster.

To zabawne, co teraz uważa się za rozrywkę.

Ludzie zaczytują się w prawdziwych historiach o przestępstwach,

i każdy może założyć podcast i gadać o skarpetkach, czy czymś,

ale co się stało ze starą, dobrą tradycją

upokarzania ludzi?

Kiedy byłem mały,

mój ojciec często ściągał mi spodnie w miejscach publicznych...

i zawsze uważałem to za zabawne,

nawet gdy skrytykowano to podczas pogrzebu babci.

Możemy wrócić do dobrej zabawy? Możemy?

Świat jest skomplikowany, zróbmy coś razem.

Zidentyfikujmy ofiary i rzućmy się na nie.

Bup-bup! Nadjeżdża pociąg z ofiarami.

Powitajmy Frankiego Boyle'a,

Ivo Grahama,

Jenny Eclair,

Kiella Smith-Bynoe,

i Mae Martin.

A obok mnie jest człowiek, który powiedział, że jego ojciec

w całym życiu dał mu tylko jeden prezent pod choinkę,

pięknie zapakowaną walijską dachówkę

z wyrytym na niej jednym słowem.

To słowo? "Ropucha".

To... mały Alex Horne!

Cześć, tato.

Cześć wszystkim.

Co masz dla mnie?

Wymyśliłem nowy element programu.

- Nazywa się Taskmaster Karaoke. - Tak.

Tak. Musicie tylko

ściszyć dźwięk w telewizorze i włączyć napisy,

i możecie mówić razem z odcinkiem.

Chyba można tak zrobić z każdym programem.

Uważam, że to dobry pomysł.

- Jest dobry. - Nie wiem, może być fajnie.

Bardzo dobre. Może być fajne, może się przyjąć.

Robię tak przy wiadomościach.

I co, wszystko jest dobrze na świecie?

Lecimy z zadaniem nagrodowym?

Tak, musimy, bo taki jest format,

a my jesteśmy tylko dla ozdoby, Greg. Zacznijmy.

Poprosiliśmy ich o przyniesienie

najlepszej rzeczy, którą wszędzie ze sobą noszą,

ale którą ciężko wsadzić do torby.

Najlepsza niepasująca rzecz wygra 5 punktów,

a najlepszy zwycięzca odcinka zabierze je do domu

w torbie wielkości kontenera, Greg.

Pierwszy jest Frankie.

To problem, bo wszędzie to ze sobą noszę.

To zdjęcie zrobione podczas występu,

kiedy mój syn wszedł na scenę, żeby opowiedzieć kawał.

Teraz ma 185 cm wzrostu, ale

jako dziecko miał wyjątkowo donośny głos

i zabrałem go na mecz szkockiej piłki nożnej kobiet.

Piłkarki mają zazwyczaj jakoś związane włosy,

w jakiś sposób są zebrane razem,

rozejrzał się i powiedział,

"Sporo tu ciasnych koczków".

Niezły miał głos.

Niezły głos,

i chciał powiedzieć kawał, który, o czym nie wiedzieli widzowie,

byłby niesamowicie głośny,

ale mu nie pozwoliłem.

Wiesz, jaki kawał chciał powiedzieć?

Chciał po prostu powiedzieć słowo "żółty".

Jakie jest duże? Nie wygląda na duże.

Nie jest tak duże, ale mam małą torbę.

Ivo, co przyniosłeś?

O dziwo,

podążę sentymentalną ścieżką Frankiego.

Dostawałem mało punktów za LOL-owe nagrody,

więc oto trochę cholernego uczucia.

Brzmisz jak psychopata.

Przyniosłem jedną z kilku układanek, którą układam

z córeczką, która ma trzy lata.

Oto ona.

Córka i ja czasem musimy zająć się czymś na pół godziny,

pomiędzy żłobkiem a baletem, na przykład.

- Żłobek dla niej, balet dla ciebie? - Dokładnie.

Oczywiście, pudełko jest niepotrzebne,

więc zazwyczaj zabieram same elementy układanki

i, podczas gdy jest to przydatne przy pakowaniu się,

oznacza, że czasem znajduję przypadkowe elementy

rozczłonkowanego konia na dnie torby.

Chyba mi się podoba. Dzięki.

Jenny, co przyniosłaś wielkiego, co nosisz ze sobą?

- Bywam zmęczona, Greg. Nie wiem, jak ty. - O, Boże.

- Wiesz, kiedy... - Nawet nie wiesz.

Przez większość czasu chcę się położyć,

więc mam dmuchane łóżko.

No.

- To małe podwójne. - To małe podwójne!

To, że nosisz ze sobą łóżko, jest chore.

Pomyślałaś, że może dlatego jesteś zmęczona?

David Schwimmer zawsze śpi na dmuchanym łóżku.

W domu też?

Dlaczego David Schwimmer śpi na dmuchanym łóżku?

Zgaduję tylko.

- Bardzo dobrze. Kiell. - DzD.

Pobijesz tę trójkę?

No, moje jest takie samo, jak Jenny.

Składane krzesło.

Serio nosisz je ze sobą?

- Czasem. - No!

Widziałem, jak kiedyś miała je makijażystka, i pomyślałem "zajebiste".

Pomogłoby, jakbym wspomniał,

że Matthew Perry zawsze siada na składanych krzesłach?

To chyba prawda.

- Została jedna osoba. - Możesz to uratować, Mae.

Raczej nie.

Cokolwiek to jest, chcę usłyszeć, że Jennifer Aniston tego używa.

Zawsze noszę ze sobą dobrej jakości...

- hłisky. - Dobrej jakości hłisky.

- Tak. - Mów dalej.

W piersiówce. Możemy zobaczyć.

Wolałobym być przed Frankiem,

bo też mam malutką torbę,

i mam też malutki portfel.

Malutki telefon.

Kiedy Frankie powiedział, "Mam bardzo małą torbę",

pomyślałoś, "Aaaach!"

Widziałeś moją minę?

Tak, była dokładnie taka, jak mina Kiella,

kiedy Jenny przyniosła łóżko, które było lepsze od krzesła.

- Jak łóżko jest lepsze od krzesła? - Większe, lepsze.

- Czekaj, nie. - Tak.

Bo można usiąść w miejscu publicznym, nie?

Położę się w miejscu publicznym, skarbie, nic mnie nie zatrzyma.

Dlaczego twoje zdjęcie dziecka jest lepsze od łóżka, Frankie?

Kogo to obchodzi?

- O dziwo, łóżko dostaje 5 punktów. - Tak!

Dobra robota, 5 punktów dla Jenny.

Nie patrz na mnie, Kiell. Nie nosisz tego ze sobą.

Nigdzie tego ze sobą nie nosisz.

Podoba mi się, że Mae się postarało.

Wymyśliło dowcip, ale za dobry to on nie jest.

Jeśli chcesz usłyszeć dobry dowcip...

Żółty!

Pomimo tego, że nagrody były do bani...

zacznijmy odcinek pozytywnie i z wieloma punktami...

Czemu nie?

Powiedzmy, że Jenny dostanie 5,

a reszta po 4. Czemu nie?

Dobra robota.

Zaczynamy.

Możemy zacząć od jakiegoś owocowego zadania?

Pewnie tak.

Gotowi i... start!

- Cześć. - Cześć. Witam w klubie.

O, dziękuję bardzo.

- Cześć, Alex. - Hmm, nazwisko?

Ivo Graham.

A, tak, mam pana nazwisko, może pan wejść.

Nie możesz wyjść.

- Nie mogę wyjść? - Ale możesz iść w tę stronę.

Zazwyczaj, jak idę do klubu, jest odwrotnie.

Uwięziony w strefie VIP. Nieźle.

Czuję mocny zapach... ścieków.

Tak. Nieważne. Chyba, że to ty?

"Zbierz ananasy na mostku".

"Nie możesz się zmoczyć".

"Wygrywa najwięcej ananasów zebranych na mostku".

"Masz 15 minut. Twój czas..."

"...jest liczony..."

"...od teraz".

- Na tym mostku? - Na tym mostku.

- Tu jest kilka ananasów. - Ile ich jest?

Hmm. Jest duży, złoty ananas,

prawdziwy ananas,

jakby mały klosz,

dmuchany ananas,

nie bardzo wiem, co jest na dmuchanym ananasie, ale...

O, to wyraźnie ananas z waty cukrowej.

Ananas z waty cukrowej.

I jest jeszcze puszka,

w której podejrzewam, że są ananasy.

- Tak jest. - Kawałki.

Dobra, śmierdzący bramkarzu, zobaczmy, jak łowią ananasy.

Nasi pierwsi łowcy złotych ananasów to Frankie i Kiell.

Okej, to na początek. Magnes na początek.

Dobra.

O, rany.

To jakby pogorszyło sprawę.

Hmm.

Kurczę.

Niedobrze.

Wow, nie powinno się używać tego wokół metalu.

Spójrzmy na to tak,

teraz go zakotwiczyliśmy.

No, coś się stało.