Taskmaster

Pistacjowy eklerek.

Dobry wieczór, nazywam się Greg Davies, a program nazywa się Taskmaster.

Dzisiaj, nasi uczestnicy przekroczą połowę sezonu.

Każdy może wygrać, ale dzisiejsze punkty mogą mieć duże znaczenie.

Kto triumfalnie uniesie to zabójczo przystojne trofeum

w zarozumiały sposób pod koniec sezonu?

Czas pokaże.

Poznajmy naszych rywali. To...

Doc Brown.

Joe Wilkinson.

Jon Richardson.

Katherine Ryan.

I Richard Osman.

Po mojej lewej, jak zawsze, jest Alex Horne.

Dlaczego tu jesteś, Alex?

Jako ciacho i administracja. Jakby, um...

Jestem jakby Richardem Osmanem programu.

Ale w programie jest też Richard Osman,

więc to pewnie za dużo Richarda Osmana naraz.

Czuć nadmiar Richarda Osmana.

- No. - Ale od tego jestem.

O co dzisiaj grają?

Cóż, cieszę się, że spytałeś.

Dzisiaj poprosiliśmy ich o przyniesienie najlepszego gościa na przyjęcie.

Okej? Osoba, która przyniesie najlepszego gościa na przyjęcie

wygra pierwsze punkty programu,

a zwycięzca programu wygra kolację z tymi gośćmi.

- Wspaniały pomysł. - Dziękuję.

Lubię kolacje i nie cierpię nudnych ludzi.

Joe, zaczniemy od ciebie.

Er, przyprowadziłem Henry'ego, który jest...

Szóstym najsilniejszym mężczyzną w Wielkiej Brytanii.

I skąd znasz Henry'ego?

Uch, trenujemy w tym samym miejscu.

Niezwyczajni kumple. Doc, kogo ty przyprowadziłeś?

DJ-a i znakomitego producenta muzyki.

- Tak? - The Last Skeptik.

- Tak się nazywa? - Tak.

- The Last Skeptik? - Ma na imię "The".

The Last Skeptik.

Miałem przynieść Przedostatniego Sceptyka.

Nie powinno się oceniać ludzi po wyglądzie, ale...

Zgadłbym, że nazywa się DJ Złodziej Samochodów.

Um, Richard, kogo przyprowadziłeś?

Moim gościem jest ten cudowny dog niemiecki, Fraser.

Który jest najwspanialszym psem, którego spotkacie,

i który spaceruje w parku koło mnie, i jest...

- - Cudowny.

Myślę, że dogadałby się z Ostatnim Sceptykiem.

O ile Ostatni Sceptyk ma woreczki na kupę w kieszeni,

a podejrzewam, że ma.

To był rzut monetą

pomiędzy Ostatnim Sceptykiem a moją mamą.

Teraz się cieszę, bo wy byście

obrażali moją mamę przez 10 minut.

Nie obraziłbym twojej mamy,

chyba że wygląda jak kryminalistka.

Obrażałbyś moją mamę przez 10 minut.

Em, Jon?

Cóż, myślę, że chciałbyś kogoś z masą dobrych historii.

Kogoś śmiesznego, kogoś, kto lubi jedzenie,

ale nie aż tak, żeby zjeść

48 piersi z kurczaka i 12 jajek podczas kolacji.

Chciałbyś kogoś, kto lubi się napić, ale nie jest alkoholikiem.

Chciałbyś kogoś, kogo podziwiasz.

Moim gościem na przyjęcie jest...

ten koleś.

- Ooo! - Nie, no.

Ty czarusiu. Byłem pewny, że to będzie twoje zdjęcie.

Katherine, kogo przyprowadzasz na przyjęcie?

Najważniejsza w świecie jest rodzina.

Dawno nie widziałam się z młodszą siostrą.

Jest jak lepsza wersja mnie, którą każdy lubi.

Potrafi zrobić szpagat. Jest barmanką.

Moja siostra Kerrie przyleciała tu z Kanady.

Ło.

Oo.

Jest super. Była w Rezydencji Playboya.

Zna masę historii. Nie ma zahamowań. Polubilibyście ją.

Super. Cóż, nie mogę się doczekać

- kolacji z nią. -

Przepraszam.

To się zdarza, kiedy ktoś powie "Rezydencja Playboya".

- Chcesz je ocenić? - Tak.

Kto jest twoim ulubionym gościem na przyjęcie?

Nie zdecydowałem jeszcze, czy pójdę na przyjęcie,

więc ja jestem na końcu.

Szósty najsilniejszy człowiek w Wielkiej Brytanii.

- Chciałbym go poznać. - Tak.

Bo możemy pogadać o naszych kratach na brzuchu.

Dam go na pierwsze miejsce.

A potem dam twoją siostrę, bo

wierzę ci, że potrafi zrobić szpagat.

DJ-a dam na trzecie miejsce,

bo byłem bardzo niemiły co do człowieka, którego nie znam.

I daję psa na czwarte miejsce,

chociaż kocham psy, to mój werdykt.

- Jesteś ostatni? - Ostatni, tak.

Jesteś najgorszą osobą? Nie, okej.

Nie zdecydowałem jeszcze, czy pójdę,

więc nie mogę dać siebie wyżej.

Jeśli pójdę, będę zajebisty na tej imprezie.

Dobrze. Więc, zwycięzcą jest Joe Wilkinson.

- Tak jest. - Nie do wiary.

Dobra robota, Joe!

Okej, przejdźmy do pierwszego właściwego zadania.

Alex, co teraz?

Raczej kto teraz. Zobaczmy.

Dobra.

- Hej. - Cześć.

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

Jest pan... burmistrzem?

Tak.

Takim, prawdziwym?

- Prawdziwym burmistrzem. - Prawdziwy burmistrz.

Dzień dobry, miło pana poznać.

I pana. Dobrze pana znowu zobaczyć.

- Miło panią poznać. - Dzień dobry, i pana.

Jest pan młody jak na burmistrza.

Tak. Tak, jestem.

Co to jest "C-L-L-R"?

- "Councillor". - Councillor!

Jestem Richard.

- Cześć, Richard. Peter. - Miło cię poznać, Peter.

Ciebie też.

Sama przyjemność. Jesteś burmistrzem?

- Jestem. - O, rany.

Super pan wygląda.

Jak, um... jak tam pana dzień? Dobrze?

Zupełnie nieźle. Jak pana dzień?

Do dupy.

To zaszczyt, chyba.

Nigdy nie spotkałem burmistrza, więc...

"Zaimponuj temu burmistrzowi. Masz maksymalnie 20 minut".

"Twój czas jest liczony od teraz".

"Masz maksymalnie 20 minut".

Łatwo panu zaimponować, Peter?

- Nie. - Nie.

O, Boże.

Muszę stąd iść.

Zanim skupimy się na zadaniu. Interesujące...

Te dwa końce.

Bardzo różne podejścia do władzy.

Doc, "To zaszczyt, chyba".

Podczas gdy Richard Osman, niezwykle spolegliwy.

- Dobrze jest być uprzejmym, nie? - Nie no, miłe to.

Jak sprawdzisz, Greg, to pasuje do stanowiska, nie?

"To zaszczyt... chyba".

"Burmistrz... Chesham".

Wiesz, o czym mówię?

Możemy zobaczyć, jak niektórym poszło?

- Oto Joe i Doc. - Chyba.

Naprawdę jest pan burmistrzem?

Jestem absolutnie na 100% burmistrzem, tak.

Uch.

Dobra, Peter.

- Dobrze. - Okej.

Wymyślę coś.

Trudne to.

Nigdy wcześniej nie musiałem imponować burmistrzowi.

- -

Super.

Kupiłem panu, uch...

Kupiłem panu coś.

42... 42 Calippo.

- Świetnie. -

Osiem puszek mocnego piwa.

Fantastycznie. Ma znaczenie, że jest ich 42?

Tylko tyle mieli.

- Tyle mieli? -

No dobra, Peter.

Zdrowie.

Calippo?

Jasne, czemu nie.

Dzięki.

- Dziękuję bardzo. - Bardzo fajnie. Dziękuję bardzo.

- Do następnego razu. -

Masz coś jeszcze robiącego wrażenie

oprócz Calippo i piwa?

Piętnaście funtów.

Tyle mi zostało.

Przekupywanie polityka, ech?

Tak. Zawsze działało, nie?

Na zdrowie.