BLACK TORCH

อา ๆ

นี่จิโร่พูดอยู่...

แบบนี้มันได้ยินกันจริง ๆ หรือเปล่าเนี่ย

โอ้ ได้ยินแล้ว ปลอดภัยไหม

อา... ก็พอจะเอาตัวรอดได้มั้งนะ...

เป็นอะไร พูดจาอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ จังนะ

เอ่อ โทษที... คือเผลอพลั้งมือไปหน่อย จนซัดอีกฝ่ายร่วงไปน่ะสิ

งั้นเหรอ...

- อย่าขยับนะ! - เอาน่า อย่าเก็บมาคิดเลย

- อย่าขยับนะ! - เอาน่า อย่าเก็บมาคิดเลย

- โอ๊ยเจ็บ ๆ... ให้มันเบามือกว่านี้หน่อยสิ...! - ยังดีที่ทางฝั่งอิจิกะดูเหมือนจะจับกุมได้สำเร็จ

จริงเหรอ (อย่าขยับนะ! / โอ๊ยเจ็บ ๆ ให้มันเบามือกว่านี้หน่อยสิ...!)

จริงเหรอ

เรย์จิล่ะ

ยังไม่ได้ติดต่อมาเลย

งั้น พวกฉันลองไปหาหมอนั่นดูเลยละกัน

อา ฝากด้วยล่ะ

แต่ก็อย่าฝืนเกินตัว ถ้าท่าไม่ดีก็รีบถอยออกมาทันที

รับทราบ

ทำไมที่ผ่านมาถึงไม่รู้ตัวเลยนะ...

ถ้าขืนยังอยู่ในตัวหมอนี่แบบนี้ต่อไป...

ยิ่งถ้าต้องใช้จิตอสูรต่อไปเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่ต่อสู้ล่ะก็...

เฮ้ย!

หนวกหูน่า! ทำบ้าอะไรเนี่ย ไอ้เวรเอ๊ย!

ก็เพราะแกมัวใจลอยอยู่นั่นแหละ

จะใจลอยได้ มันต้องหลังจาก ไปด่าไอ้แว่นเฮงซวยนั่นก่อน

ไปกันเถอะ

อา...

เมื่อก่อนก็หลบแบบฉิวเฉียดเก่งอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนฝีมือจะพัฒนาขึ้นไปอีกสินะ เรย์จิ

"เฉือนสะบั้น"

เรื่องวิธีหลบน่ะ ร่างกายมันจำได้เองอยู่แล้ว

ก็มันเป็นท่าไม้ตายของนายที่ผม เคยรับมือมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วนี่นะ

ชินจิ...

กระจัดกระจาย แล้วมารวมตัวกันที่ bonfire

desire ยังคงเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ

กระจัดกระจาย แล้วมารวมตัวกันที่ bonfire

liars พากันแห่ออกมา

the black Mononoke is breathing inside me

we ain't down with your noble conspiracy

แสงไฟที่ส่องสว่าง feel the blood heat

ไร้ซึ่งเสียง ไร้ซึ่งเงา ผลิบานอยู่ ณ ที่แห่งนี้

โคลงเคลง เอนโอน สั่นไหว upside down

clap! clap! bow to แท่นบูชา

I'm sick of this world and their pure spite

you're gonna die from a thousand small bites

need no reason to walk along

or linger here to hear her song

split the dream, and paint the silence apart

just please tie me to your heart

now freeze me up, freeze me up...

freeze me up deep inside of sleep

"ชินจิ" เหรอ...

เหงาจังเลยนะ

จะไม่ยอมเรียกว่า "พี่ชาย" อีกแล้วสินะ

แน่นอนอยู่แล้ว

คนที่ผมเคยเรียกว่าพี่ชายน่ะ ในวันนั้นเขาทำพิธีล้มเหลว ถูกดาบปีศาจกลืนกิน

และได้ตายไปแล้ว

อย่าหนีสิ เรย์จิ

นี่ไม่ใช่ภาพหลอนอะไรพวกนั้นสักหน่อย

ฉันไม่ได้ถูกยามาคาเสะกลืนกิน แล้วก็ยังไม่ตายด้วย

ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ ฉันก็ยังเป็นฉันคนเดิม

ถ้าบอกว่าเชื่อไม่ได้ล่ะก็ เดี๋ยวจะพิสูจน์ให้ดูเอง...

จริง ๆ แล้วก็รู้อยู่แก่ใจดี...!

ตั้งแต่... ดาบแรกแล้ว...

ทุกครั้งที่คมดาบปะทะกัน

ยิ่งตอกย้ำความจริงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้...

"ฉันยังเป็นฉันคนเดิม" งั้นเหรอ...

ถ้าอย่างนั้นทำไม...

ทำไมนายถึงไปอยู่ตรงนั้นกันล่ะ...!

ก็ไม่ได้อะไร แค่สะดวกดีเท่านั้นเอง

เพื่อซ่อนตัวและเผชิญหน้ากับหน่วยลับ...

ทั้งหมด

มันเป็นความผิดของนายนั่นแหละ เรย์จิ

ทุกอย่างมันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ตอนนั้น...

สำเร็จ...

ผมเป็นฝ่ายชนะสินะ พี่ชาย!

ยอดเยี่ยมมาก เรย์จิ

ชินจิ

คะ ครับ ท่านพ่อ...

นี่แพ้มาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วล่ะ

แพ้ให้น้องชายมากกว่าชนะแบบนี้ ในฐานะพี่ชายไม่รู้สึกเจ็บใจบ้างหรือไง

ถึงอย่างนั้น แกยังนับว่าเป็น ลูกคนโตของบ้านคิริฮาระอยู่หรือไง!

โอ๊ะ

อย่าเพิ่งด่วนสรุปนะ เรย์จิ

แน่นอนว่า การเอาชนะนายไม่ได้มันน่าเจ็บใจ แถมการถูกท่านพ่อด่าทอก็น่ากลัว...

แต่ว่านะ...!

ปัญหามันไม่ได้อยู่ตรงนั้น

สำหรับฉัน... สิ่งที่ทำให้ฉัน เจ็บปวดจริง ๆ น่ะนะ เรย์จิ...

มันคือเรื่องที่ตั้งแต่นั้นมา นายแกล้งทำเป็นยอมแพ้ฉันนั่นแหละ

พูดเรื่องบ้าอะไรกัน...

คนอย่างผมเนี่ยนะจะทำเรื่องแบบนั้น...!

ก็เพราะตัวนายคงทำไปโดยไม่ได้รู้ตัวไงล่ะ

ไม่งั้นท่านพ่อก็คงมองออกไปแล้วล่ะนะ

แต่ว่า มีแค่ฉันที่ดวลดาบด้วยกัน มาตลอดเท่านั้นแหละที่เข้าใจ...

สถิติการประลองของฉันที่เคย แพ้มากกว่าชนะค่อย ๆ กลับมาสูสีกัน

จนในที่สุดฉันก็เริ่มกลายเป็นฝ่ายชนะมากกว่า...

สุดท้าย ฉันก็แทบจะไม่เป็นฝ่ายแพ้อีกต่อไป...

หลังจากนั้น

พอรู้ตัวอีกที นายก็เริ่มยิ้มได้เวลาที่เป็นฝ่ายแพ้

ตอนแรกฉันคิดว่านั่นเป็นความหวังดีในแบบของนาย

ฉันก็เลยพยายามอย่างเอาเป็นเอาตายเลยล่ะ

ต้องลอกหนังมือไปหลายชั้น

ต้องหลั่งเหงื่อและเลือดไปเป็นลิตร ต้องกวัดแกว่งดาบต่อเนื่องนับหมื่นครั้ง...

แต่ว่า ถึงอย่างนั้นนายก็ยังคง

คอยตามหลังฉันแค่ก้าวเดียวมาโดยตลอด

มันคือก้าวเดียวที่ไม่เคยแคบลง และไม่เคยห่างออกไปมากกว่านั้น...

พอหันกลับไปทีไร นายก็มักจะยิ้มแล้วพูดแบบนี้เสมอ...

ยังไงก็สู้พี่ไม่ได้เลยสินะ

เข้าใจหรือยัง

ไม่ใช่ว่า "ฉันก้าวนำหน้าอยู่หนึ่งก้าว"

แต่ "นายเป็นฝ่ายยอมหลีกทาง ให้ฉันนำหน้าไปก้าวหนึ่ง" ก็เท่านั้นเอง

โดยนายผู้ที่สืบทอดสายเลือด ของคิริฮาระมาอย่างเข้มข้น

ยิ่งกว่าตัวฉันที่เป็นพี่ชายฝาแฝดเสียอีก

คงไม่มีทางเข้าใจสินะ...

ความสิ้นหวังของฉันที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงการรับรู้

ความจริงข้อนั้นได้

เพราะอย่างนั้นแหละ เรย์จิ

ฉันน่ะแค่อยากจะแข็งแกร่งขึ้น...

ในฐานะผู้สืบทอดที่สมภาคภูมิ

ในฐานะพี่ชายของนาย

และเหนือสิ่งอื่นใด เพื่อให้ฉันได้เป็นตัวของฉันเอง

ต่อให้ต้องใช้วิธีไหน ต่อให้ต้องทำเรื่องแบบใดก็ยอม...

อย่ามาพูดบ้า ๆ นะ...

เพียงเพื่อเรื่องแค่นั้น...

นายถึงกับฆ่าท่านพ่อ...!

เพลงดาบคิริฮาระ

บั่นคออสูร

ใช่แล้ว

นายน่ะเป็นแบบนั้นดีแล้ว

จงแค้นให้มากกว่านี้ จงเกลียดให้มากกว่านี้

จงดูถูกเหยียดหยาม แล้วทิ้งความสงสารไปให้หมด

แสดงฝีมือที่แท้จริงให้ฉันดูซะสิ...!

ยังไม่พอ ยังไม่พอหรอกนะ...

มากกว่านี้สิ มากกว่านี้...

มากกว่านี้ มากกว่านี้ มากกว่านี้ มากกว่านี้ มากกว่านี้ มากกว่านี้ มากกว่านี้...!

ช่วยเอาจริงกับฉันให้มากกว่านี้

ทำไม... ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้...

ตัวเรา...

ตัวเราเป็นคนทำให้เปลี่ยนไปงั้นเหรอ...

เปลี่ยนคนคนนี้

ให้เป็นอสูร...

โอ้ เกือบไปแล้ว ๆ

โทษทีนะ เรย์จิ เกือบเผลอฟันนายตายไปแล้วเชียว

เพราะถึงจะฟันนายที่กำลังหวั่นไหวไป มันก็ไม่มีความหมายอะไรหรอกนะ

แต่เพียงเท่านี้ เรื่องที่ควรจะพูด ฉันก็ได้พูดออกไปหมดแล้ว

เพราะงั้น ครั้งนี้ก็จบกันแค่นี้แหละ

งั้น ไว้เจอกันนะ เรย์จิ

วันนี้ได้เจอกันในรอบตั้งนาน สนุกมากเลย

คราวหน้าที่เจอกัน มาฆ่ากันอย่างจริงจังล่ะ

อีกแล้ว

เหมือนกับเมื่อตอนนั้นอีกแล้ว...

ทิ้งเราไว้เพียงคนเดียว...

เซ็งชะมัดเลยนะ ปัดโถ่เอ๊ย!

ไอ้วัวบ้านั่น... ฟาดฉันลงพื้นซะน่วม อย่างกับเล่นเกมตีตัวตุ่น...

อาการเหนื่อยล้าขนาดนี้... คงไม่ได้มาจาก แค่บาดแผลทางร่างกายอย่างเดียวแน่ ๆ

ดีไม่ดี ต้นเหตุน่าจะเป็นไอ้นั่น...

นี่ ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม...

หา มีอะไรล่ะ

ที่จริงแล้ว... มีเรื่องหนึ่งที่ข้า จำเป็นต้องบอกกับเจ้าเอาไว้ก่อน...

เฮ้ย ช่วยเงียบแป๊บหนึ่งที

หา! อย่ามาล้อเล่นนะ! เพิ่งจะเริ่มพูดเอง...

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ราโก

นานแล้วที่ไม่ได้มาเจอหน้ากันตรง ๆ แบบนี้...

เห็นยังสบายดีอยู่ก็ดีแล้วล่ะ

สหายเก่าเอ๋ย...

อะ...

อามางิ...!

โห... ผิดคาดจังนะ

ถึงกับรู้จักข้าอยู่แล้วด้วย คงจะใช้วิธีบางอย่าง แบ่งความทรงจำของราโกมาล่ะสิท่า...

ยอมเปิดใจให้ถึงขนาดนี้เลยสินะ ราโก...

ถ้าเป็นแบบนั้น มันก็ช่างตลกร้ายซะจริงนะ

ที่คอยกัดกินชีวิตของอีกฝ่ายที่ยอมเปิดใจให้เนี่ย...

อะไรกัน เรื่องตรงนั้นไม่ได้รับรู้ร่วมกันหรอกเหรอ

ลองคิดดูสักหน่อยก็คงจะเข้าใจใช่ไหมล่ะ สองตัวตนในร่างเดียว...

สภาพแบบนั้นมันบิดเบี้ยวขนาดไหน...

ไม่ว่าต่างฝ่ายต่างจะคอยใส่ใจกันมากแค่ไหน

การที่มนุษย์กับโมโนโนเคะจะอยู่ร่วมกันได้น่ะ มันเป็นไปไม่ได้หรอก

ยิ่งไปกว่านั้น

หากฝืนใช้พลังทั้งที่อยู่ในสภาพแบบนั้นขึ้นมา

เปลวไฟแห่งชีวิตของเจ้าจะถูกสูบกินจนหมดสิ้นในทันที

จนมอดดับไปในชั่วพริบตา...

เฮ้ย ราโก...

ท่าที่ใช้ล้มไอ้วัวบ้าเมื่อกี้ มาใช้กันอีกรอบเถอะ

นี่เจ้า... ไม่ได้ฟังเรื่องเมื่อกี้เลยหรือไงกัน!

ก็ฟังอยู่ แล้วมันยังไงล่ะ

กะ ก็บอกว่า... ยิ่งเจ้าใช้พลังมากเท่าไหร่ ตัวข้าก็ยิ่งกัดกินชีวิตของเจ้า...

รู้แล้วน่า! เรื่องแบบนั้นน่ะ

แต่ถ้ามัวแต่กลัวจนไม่ยอมทำอะไรเลย แล้วมันจะไปช่วยแก้ปัญหาอะไรได้ล่ะ

โดนแกกัดกินจนตายน่ะฉันไม่เอาด้วยหรอก

แต่จะให้ยืนอยู่เฉย ๆ แล้วโดนเจ้านั่นจัดการยิ่งไม่เอาเข้าไปใหญ่

ถ้าอย่างนั้น ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต มันก็มีแต่ต้องสู้เท่านั้นไม่ใช่รึไง!

จะว่าคิดสั้นมุทะลุ หรือว่าจะสมเหตุสมผลดีล่ะ เป็นคนที่เข้าใจยากจริงนะ เจ้าเนี่ย

หมายความว่าไงกัน ไอ้นี่!

แต่ว่า

คิดอะไรอ่อนหัดเกินไปแล้ว

ด้วยพลังของเจ้าในตอนนี้ มันยังไม่ถึงขั้นที่จะพูดเรื่องต่อสู้ด้วยซ้ำ

จิโร่!

หมอนั่นเป็นร่างสถิตที่สำคัญ

ยังไม่ฆ่าตอนนี้หรอก