The Butterfly House (Pernikahan Arwah)

‫تقدیم به تمام پارسی‌زبانان

NESTED ‫با افتخار تقدیم می‌کند

‫لاسم، جاوه مرکزی، ۱۹۴۳

‫تیو می‌هوا و بهانو

‫امیدوارم تا آخر عمر با هم باشین.

‫عشقتون هزار سال دووم بیاره.

‫خدا بهتون کلی بچه بده.

‫عمر طولانی داشته باشین.

‫می‌خوای یادت بدم چطور لبخند بزنی؟

‫این‌قدر خوشگلت کردم ‫که لبخند بزنی،

‫نه اینکه اخم کنی.

‫مطمئنم مامان و بابات خوشحال می‌شن.

‫شاید همین حالا از بهشت ‫دارن نگات می‌کنن.

‫یا شاید دارن آماده می‌شن ‫برا مراسم نامزدی تو، "سانجیت".

‫چقدر رمانتیک!

‫بذار ببینم.

‫بیا، خودت چاپش کن، باشه؟

‫می‌رم مغازه فیلم.

‫داری رو اعصابم می‌ری. ‫لازمه مثل هنرمندا رفتار کنی؟

‫عکسا باید قشنگ و هنری باشن، ‫باید از فیلم استفاده کنی...

‫خب معلومه!

‫- چی؟ مفتی می‌خوای؟ ‫- برات آرایش می‌کنم.

‫- برو عقب، تو دوربین جا نمی‌شی. ‫- حالا.

‫چی؟

‫- همه‌چیز آماده‌ست؟ ‫- یه لحظه صبر کن.

‫- سلام. ‫- همسرت به‌زودی آماده می‌شه.

‫- سلام. ‫- سلام، عزیزم.

‫- بذار یه کم آرایشت رو درست کنم. ‫- صبر کن، باید کار کنم.

‫رژ لبت مزه توت‌فرنگی می‌ده.

‫خوشمزه‌ست، نه؟ خیلی شیرینه.

‫آره. وای، سلیم!

‫- آره. بیرون منتظر می‌مونم. ‫- خرابش کردی.

‫- همه‌چیز اوکیه؟ ‫- این یکی هزینه اضافی داره.

‫باورم نمی‌شه.

‫هدیه بعدی از طرف خونواده سلیمه،

‫چند تا شمع و دو بطری شراب.

‫هر شمع یه کاراکتر لیونگ و هونگ داره،

‫اژدها و ققنوس، که نماد خوشبختیه.

‫تاسیا همه‌چیز منه،

‫و هیچ‌وقت از هیچ‌چیز پشیمون نشدم

‫از لحظه‌ای که باهم آشنا شدیم

‫تا امروز.

‫- دوستت دارم، عزیزم. ‫- منم دوستت دارم.

‫ولی خوب می‌دونم که هر دومون اینجاییم

‫به‌خاطر مامان و بابای ناتنیم،

‫مامان لیندا و بابا چاندرا.

‫اگه تاسیا براتون کار نمی‌کرد،

‫ما هیچ‌وقت باهم آشنا نمی‌شدیم.

‫مرسی، مامان

‫و بابا،

‫که از وقتی بچه بودم ‫از من مراقبت کردین.

‫از وقتی مامان و بابامو از دست دادم.

‫پس، به سلامتی مامان لیندا ‫و بابا چاندرا.

‫به سلامتی.

‫بابا، این مرغ رو امتحان کن. ‫مفضلتونه.

‫- این مال توئه. ‫- امتحانش کن.

‫با کمال میل می‌گیرم.

‫- مرغ می‌خوای؟ ‫- نه.

‫- مامان، امتحان کن. تاسیا سفارشش داده. ‫- من سفارش دادم.

‫خوردم، نگران نباش.

‫- خوبه، آرین؟ ‫- این تو منوی تست غذا بود؟

‫- جدی؟ ‫- این خیلی خوبه.

‫- تو خیلی ماهی. ‫- من کامل به سلیقه‌ات اعتماد دارم.

‫- نودل می‌خوای؟ تو؟ ‫- نه، مرسی، عزیزم.

‫سلیم، جدا. ‫تاسیا بهترین غذاها رو می‌شناسه.

‫- خیلی لطف داری. ‫- این خیلی خوبه.

‫همیشه وقتی باهاتون غذا می‌خورم خوشحالم، ‫نمی‌دونم چرا.

تـرجـمه از مـرتـضـی راکـی کانال تلگرام : @nestedsub

‫عزیزم.

‫چی شده؟

‫داری تو فضا سیر می‌کنی.

‫همین حالا،

‫فک کنم یه چیزی دیدم.

‫چی دیدی؟

‫نمی‌دونم. فقط یه لحظه بود.

‫قبلاً خوابشو دیدم.

‫یه جورایی، یه خونه قدیمی بود

‫که تا حالا ندیده بودمش.

‫بهتره بهش فکر نکنیم.

‫می‌خواستم بهت بگم که ‫تو مراسم سانجتمون،

‫عمه‌م زنگ زد، ‫ولی نتونستم جواب بدم.

‫- عمه؟ ‫- به عمه می‌گن "انگ‌کیم".

‫- دخترعموی بابامه. ‫- هنوز عمه داری؟

‫آره.

‫ولی خیلی باهم صمیمی نیستیم.

‫فک کنم آخرین بار که دیدمش، ‫دبستان بودم.

‫باید می‌اومد به مراسم سانجتمون.

‫بابا چاندرا حتماً دعوتش می‌کرد.

‫دستمال داری؟

‫نه؟ باشه، می‌رم دستامو بشورم.

‫الو؟

‫الو؟

‫سلیم تیو هستن؟

‫خودمم. شما؟

‫اسمم کوه چونگ‌چونگه.

‫استادم تو لاسم.

‫زنگ زدم بهت بگم

‫که چی فنگ‌فنگ دیروز تو لاسم فوت کرد.

‫می‌تونی بیای اینجا؟

‫چی؟ ببخشید؟

‫- عمه فنگ‌فنگ فوت کرده؟ ‫- می‌تونی...

‫- الو؟ ببخشید... صدا قطع و وصل می‌شه. ‫- می‌تونی...؟ الو؟

‫الو؟

‫سلیم.

‫ببخشید که دیروز نتونستم بیام.

‫زود بیا خونه.

‫یکی باید شمع دعا رو تو اتاق پشتی روشن کنه.

‫اتاق پشتی؟

‫عمو فنگ‌فنگ؟

‫الو؟

‫عمو فنگ‌فنگ فوت کرده.

‫مریض بود؟

‫نمی‌دونم. ‫واسه همین باید برم اونجا.

‫عکسای قبل عروسیمون چی؟

‫واقعاً باید بری؟

‫نمی‌تونیم بلیطای هنگ‌کنگ رو کنسل کنیم، سلیم.

‫تازه، فبری و آرینم برنامه‌شون خیلی فشردست.

‫- می‌ترسم که… ‫- می‌دونم.

‫ولی چطور می‌تونم مراسم خاکسپاریشو نرفتم؟

‫تازه کلی کاغذبازی پیچیده هم هست.

‫اگه من نرم، کی قراره اینا رو درست کنه؟

‫بیا.

‫خیلی وقته دماغت خون نیومده بود.

‫فکر کنم باید یه کم استراحت کنی.

‫بیا یکی دیگه رو پیدا کنیم که مراسم رو ترتیب بده.

‫عزیزم.

‫عمو فنگ‌فنگ

‫تنها فامیل خونی منه که برام مونده.

‫من تنها کسی‌ام که اون داره.

‫به هر حال، من باید

‫خداحافظیش کنم.

‫ببخشید.

‫نمی‌شه یه چیزی جابه‌جا کنی؟

‫یه کم کمکم کن. یه جوری منو تو برنامه‌ت جا بده.

‫ای کاش می‌تونستم.

‫ولی تا سه ماه دیگه حسابی سرم شلوغه.

‫باشه. یه پیشنهاد.

‫عکسا رو همین‌جا بگیریم.

‫این خونه خیلی طراحی چینی کلاسیک داره.

‫به کانسپتمون می‌خوره.

‫الو؟ سلیم.

‫هی.

‫فکر می‌کنه هر وقت بخواد می‌تونه لوکیشن رو عوض کنه.

‫نظرت چیه، تاسیا؟

‫گوش کن.

‫اگه تصمیم توئه که لوکیشن رو به خونه سلیم عوض کنی،

‫نگران نباش، من بازم بهترین کارمو می‌کنم.

‫آروم باش.

‫سلیم!

‫تو دفتر دهیاری ‫دارم کاغذبازی‌ها رو درست می‌کنم.

‫عمو رو تازه خاک کردم.

‫این آدرسه. به زودی آنتن ندارم.

‫دوستت دارم. می‌بینمت.

‫شماره‌ای که گرفتی خارج از محدوده خدماتیه.

‫اینجاست؟

‫آره.

‫باشه.

‫مرسی.

‫سلیم.

‫سلیم.

‫سلیم.

‫سلیم.

‫سلیم.

‫سلیم.

‫عزیزم.

‫- سلیم. ‫- چی شده؟

‫من حالم خوبه.

‫نمی‌تونیم زیاد تو این خونه بمونیم.

‫چی شده، عزیزم؟

‫این خونه…

‫همون خونه‌ست که تو خوابم دیدم.

‫و تو تو یه تابوت بودی.

‫یه پیشنهاد.

‫فردا صبح،

‫تو محراب اجدادم دعا می‌کنیم.

‫شاید خوابت داره بهت می‌گه که

‫باید قبل از عروسی ازشون برکت بخوایم.

‫باشه؟

‫بیا.

‫چرا چهار تا چوب؟

‫چهار تا یعنی…؟

‫یعنی باید به چهار جهت اصلی دعا کنیم

‫تا به پدرمادرمون احترام بذاریم

‫یا به اجدادمون که خیلی وقت پیش فوت کردن.

‫ببخشید.

‫تاسیا.

‫خالیه.

‫آره. همه کجان؟

‫این دیوونگیه.

‫دقیقاً مثل خونه ایپ منه.

‫چی؟

‫این مال دهه پیشه.

‫بالاخره اومدی.

‫- آره. ‫- سفر چطور بود؟

‫- همه چی روبه‌راهه؟ ‫- خسته‌کننده.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫داداش.

‫نظرت چیه؟

‫ولی اصیله، نه؟

‫آره. اصیل، دقیقاً.