Night Train to Lisbon

Dat zal je aan het denken zetten.

Gebaseerd op de roman "Nachttrein naar Lissabon" van Pascal Mercier

Blijf daar!

Bedankt.

Mag ik met je meelopen?

Prima.

- Goede morgen dames en heren. - Goedemorgen meneer!

Vanochtend hebben we bezoek.

Je jas...

Ga daar zitten.

Ik ben bang dat er onderweg een klein ongelukje gebeurt...

Ik denk dat de correcties nog steeds leesbaar zijn.

Max, wil jij... de eer op zich nemen?

Er is meer werk nodig daar...

Geen gelegenheid om jezelf te eren en te respecteren.

Maar Marcus Aurelius was filosoof en keizer waard.

Er is geen toeval, zo was het bij de Romeinen.

Denken en handelen waren één.

Ik denk dat we hoofdstuk 12, pagina 42 waren.

Natalie, misschien kun je... beginnen?

"Hoe kan het dat de Goden...

alleen dit over het hoofd gezien,

dat sommige verloren mannen...

en die hele goede

mannen, die de meeste...'

"in de koers met het goddelijke."

Eh, gewoon doorgaan.

‘Als het zo is dat wij leven slechts een klein deel van het leven die in ons zit’

"Wat gebeurt er met de rest?"

Hallo, meneer Gregorius.

Ik ben bang dat uw boek over de Perzische grammatica nog moet verschijnen.

Eh nee, dat is niet waarom ik kwam... Ken je dat boek?

Ik heb hem gisteren aan iemand verkocht.

Een vrouw?

Ja. Ze kwam binnen en vroeg om het

Portugese gedeelte uit dit boek. Zat daar.

Heb het een uur of zo gelezen en raakte toen behoorlijk van streek.

Het boek betaald en weggegaan... Hoe ben je eraan gekomen?

Ik heb het gevonden.

Mooie titel.

"UM OURIVES DAS PALAVRAS"

"Een goudsmid van woorden."

Treinkaartjes.

- Waarheen? - Lissabon, uiteindelijk.

Vertrek over 15 minuten.

- Bedankt. - Ze droeg die jas!

Aandacht alstublieft.

Lijn 10 op perron 8 vertrekt nu...

Wat is al dit lawaai?

- Waar is meneer Gregorius? - Hij is vertrokken, meneer Kagi.

Hij ging weg?

Er was hier een vrouw bij hem.

Onmogelijk.

"Wij leven hier en nu."

"Alles vroeger en op andere plaatsen is verleden tijd."

"Meestal vergeten."

Hallo.

Dit is meneer Kagi. Waar ben je?

- Op een trein. - Een trein?

- Waarheen? - Lissabon.

Wil jij voor mijn boeken zorgen? Ik heb ze op mijn bureau laten liggen.

"Wat kan, wat moet er gedaan worden..."

"met alle tijd die voor ons

ligt", "open en ongevormd",

"veerlicht in zijn vrijheid..."

"en loodzwaar in zijn onzekerheid?"

"Is het een wens?"

"Droomachtig en nostalgisch", "om op

dat punt in het leven opnieuw te staan..."

"en een compleet andere richting kunnen inslaan..."

"aan degene die ons heeft gemaakt tot wie we zijn?"

Heb je een kamer?

- Waar is je bagage? - Ik heb er geen.

Ik zal je vertrouwen en je een kamer geven.

Met uitzicht op de zee.

Daar. De zee.

- Nog iets anders meneer? - Ja

Ik wilde het adres vinden van de man die dit schreef.

Bedankt.

- Nog iets anders? - Nee, dank u.

Goedemorgen, ik ben op zoek naar Amadeu de Prado.

Een moment.

Ik geloof dat je mijn broer zoekt?

- Ja. Is de dokter binnen? - Ben je ziek?

Nee, ik ben... Ik ben dit boek aan het lezen.

Ik vind het heel leuk om hem te ontmoeten.

Wat hij schrijft raakt mij heel diep.

Je zou naar binnen moeten komen.

Je mag zitten.

Wat thee? Red Assam heeft de voorkeur van Amadeu.

Bedankt.

Thee, Clotilde.

Dit is Amadeu's favoriete kamer.

Het is een prachtige kamer.

Hij heeft al die boeken gelezen.

Is hij nog steeds werkzaam als arts?

Waar heb je het vandaan?

Ik kwam het tegen in Bern, waar ik woon.

Er zijn er ooit slechts honderd gedrukt.

Ik heb nog zes exemplaren over.

Ik vraag me vaak af waar de andere 94 zijn gebleven.

Bern ligt in Zwitserland, nietwaar?

Ja.

En het boek heeft gereisd?... Dat is iets goeds.

- Heeft hij nog iets geschreven? - Niets dat is gepubliceerd.

Hij wilde schrijver worden, filosoof...

Toen besloot hij dokter te worden.

Hij geloofde niet dat mensen pijn zouden moeten lijden.

- Is dat hem? - Dat is onze vader

- Hij was een beroemd rechter. - Dus ik begrijp het uit het boek.

Hij en Amadeu hadden een nogal gecompliceerde relatie.

"Beschouw het vanuit het standpunt van de eeuwigheid, dat verliest eerder zijn betekenis."

Ja.

- Dat zei hij vaak tegen Amadeu. - Amadeu gelooft niet in de eeuwigheid.

Jammer genoeg niet.

Ik wil niet plagen, maar...

mag ik vragen hoe je vader stierf?

Nee. Nee, dat mag niet.

Als je Amadeu wilt zien...

je vindt hem op begraafplaats Prazeres.

"We laten iets van onszelf achter..."

"Als we een plaats verlaten,..."

"Wij blijven daar, ook al gaan we weg."

"En er zijn dingen in ons..."

"die we alleen terug kunnen vinden door daarheen terug te gaan."

"We reizen naar onze ziel als we naar een plek gaan..."

"dat we een stuk van ons leven hebben afgelegd,..."

"Hoe kort het ook geweest mag zijn."

‘Maar door naar onszelf te reizen, moeten we onze eigen eenzaamheid onder ogen zien.

"En is het niet zo dat alles wat we doen..."

"wordt gedaan uit angst voor eenzaamheid?"

"Is dat niet de reden waarom we afzien van..."

"Alle dingen waar we aan het einde van ons leven spijt van zullen krijgen?

Pardon. Ik ben op zoek naar Amadeu de Almeida Prado.

- Prado. - Bedankt.

"...Als dictatuur een feit is, revolutie is een plicht..."

Merda idiota!

"Is het uiteindelijk een kwestie van zelfbeeld", "het

bepalende idee dat men voor zichzelf heeft gemaakt..."

"van wat men moet hebben bereikt en ervaren..."

"zodat men het leven dat men heeft geleefd kan goedkeuren?"

"Als dit het geval is", "kan de angst

voor de dood worden beschreven..."

"als de angst om niet te kunnen worden wie je van plan was te zijn."

"Als de zekerheid ons overkomt dat het zal..."

"Deze heelheid zal nooit worden bereikt", "we

weten plotseling niet hoe we met de tijd moeten leven..."

"dat kan niet langer deel uitmaken van het hele leven."

Beter?

Of erger?

Beter.

- Heb je het gevoel dat je het boek zelf hebt geschreven? - Dan zou ik dat graag willen.

Vertelt over alles wat hem al jaren bezighoudt.

Beter? Of erger?

Slechter.

Vertel me een van deze mooie zinnen die je hebt gelezen.

"De echte regisseur van het leven is het toeval --"

'een regisseur vol wreedheid',

'medeleven en betoverende charme.'

Bedoelt hij per ongeluk het lot?

Nee, ik denk dat hij toeval bedoelt, toeval.

Laten we een pauze nemen, uw ogen even rust geven.

Je bent een man die niet goed slaapt.

- Kun je het zien? - De ogen onthullen alles.

Kijk naar deze ogen.

Vertel me wat ze onthullen.

Melancholisch, maar hoopvol.

Moe, maar volhardend.

Tegenstrijdig.

Waarom zou zijn zus doen alsof hij nog leeft?

Ik heb geen idee. Zullen we hervatten?

Dus je ontmoette een vrouw in een rode jas die verdween...

- ...en je hebt zojuist alles laten vallen? - Toen heb ik het boek gelezen.

Ik zou dat graag willen kunnen, laat gewoon alles vallen...

- Doe je dat vaak? - Nee, zoiets heb ik nog nooit gedaan.

Best? Of erger?

Eh, beter.

Hoe voelt dat?

Je praat over het zien van zijn gevoel.

- Nou, nietwaar? - Dat denk ik wel.

- Hoe duidelijk is het? De afbeelding. - Heel duidelijk.

En hoe zit dit?

Alles staat centraal.

Meneer, we hebben hier een nieuwe...

'Het beslissende moment van het leven',

'wanneer de richting voor altijd verandert',

"worden niet altijd gekenmerkt door luide en schelle dramatiek."

"In werkelijkheid zijn de dramatische momenten van een levensbepalende ervaring..."

"zijn vaak ongelooflijk ingehouden."

"Als het zijn revolutionaire effect ontvouwt..."

"en zorg ervoor dat het leven in een geheel nieuw licht wordt geopenbaard."

"Dat gebeurt in stilte."

'En in deze prachtige stilte schuilt zijn bijzondere adel.'

Nu vraag je je af of het oude paar beter was.

- Ja. - Maar dat is niet zo, toch?

Nee, ze voelen heel licht aan.

Het zal enige tijd duren om eraan te wennen.

- Neem je creditcards? - U kunt dat allemaal regelen met mijn receptioniste.

Voordat je gaat... Ik heb een oom.

Hij woont in een verpleeghuis aan de overkant van de Tejo.