Perdida

EEN NETFLIX ORIGINAL-FILM

Ik heb het. Ik heb dit gevonden.

Hoor je dit? We hebben iets gevonden. Misschien is het van het slachtoffer.

PATAGONIË 2003

BUENOS AIRES 14 JAAR LATER

Stil. Ik ben van de politie. Alles komt goed.

Nee.

Stil.

Nee.

Geen zorgen. Het is voorbij.

Ik ben Velázquez. Hoe gaat 't? - Heel goed, bedankt.

Waar is Manuela Pelari? - Daar, sir.

Je was er snel. - Ik was in de buurt.

Wat een toeval.

Wat is er gebeurd? Gaat het?

Ja. Dit is niet van mij.

De inspecteur ging alleen naar binnen.

Ik deed wat jij zou doen, wat je me hebt geleerd.

Ik heb je ook geleerd samen te werken en niet zomaar naar binnen te gaan.

Je hebt de hele operatie geriskeerd.

De arrestant is onderweg naar het ziekenhuis.

De inspecteur geeft alleen om hem.

Ik ben bang dat hij vrijgelaten wordt.

Ik hoorde erover doordat een getuige geschreeuw had gemeld.

Er zijn camera's. Wat doen we met de pers?

Het is een groot verhaal. Je weet wat je moet zeggen.

'De operatie was een succes...' 'Teamwerk...' Bla, bla, bla. Goed?

'Zes maanden onderzoek...' Duidelijk?

Ik sla over.

Deze keer niet.

Jij hebt je er wel op voorbereid.

Oké, ik doe het.

Je zet je collega's tegen je op.

Martín is een goede agent.

Vergeet niet wie je familie is.

Dit was je laatste keer.

Je kunt hen niet allemaal redden.

Je bent te betrokken.

Dit is 't enige waar ik bij betrokken ben.

Je hebt twee berichten.

Hoi, Manuela. Met Clara Villalba.

Ik moet je morgen spreken bij Cornelia's mis.

Zorg dat je om 10.00 uur bij de kerk bent.

We zijn er.

Kijk eens.

Wat mooi. Het sneeuwt.

Nu hoeven we niet op excursie.

Nee, ik wil de vulkaan zien.

Nee, we hebben huiswerk.

Dat is waar. Dan niet.

Ik slaap alleen.

Ik slaap bij Pipa.

Oké. - Kom op, het is vreselijk koud.

Ariel?

Clara. - Je was niet bij de mis.

Jawel, maar die was al voorbij.

Dit zijn Cornelia's spullen.

Ik kreeg die van de politie.

Ik heb die lang bewaard, in de hoop dat ze wat opleveren.

Ik wil dat je die bekijkt.

Kom even mee, alsjeblieft.

Alleen jij kunt ontdekken wat er met mijn dochter is gebeurd.

Maar je weet wat er is gebeurd.

De zaak is al lang gesloten.

Het lichaam is nooit gevonden.

De uitbarsting van de vulkaan maakte de zoektocht onmogelijk.

Soms vergeet ik dat ze er niet is als ik wakker word.

Soms denk ik dat ik haar op straat zie.

Een meisje dat op haar lijkt...

Dan denk ik: dat is mijn kleine meid niet.

Ze is nu een vrouw.

Een vrouw zoals jij.

Je weet uit eigen ervaring vast wel wat ik je vertel.

Als je dit hebt geplaatst, ben je er nog niet overheen.

Je was haar beste vriendin.

Jullie waren net zussen.

Ik verwijt je niks...

maar ik begrijp niet hoe ze zomaar kon verdwijnen.

Opeens. Onder de neus van haar vriendinnen.

Het spijt me wat er is gebeurd.

Ik kom je niks verwijten of je verontschuldigingen horen.

Ik wil dat je je werk doet. Ik wil dat je Cornelia terugbrengt.

Ik weet hoe moeilijk dit voor jou en je familie is.

Maar wat wil je?

Snap je dat niet? Niemand snapt het.

Je bent agent.

Je kunt de zaak heropenen, nog één keer.

Kijken of men toen iets is vergeten.

Draag je de ketting niet meer?

Nee.

Al jaren niet meer.

Als ik iets ontdek, laat ik het weten.

Dat is mijn werk.

Het is meer dan dat.

Het is je leven.

Opstaan.

Kom op, Alina.

Wie ben je? - Een agent.

Opstaan, kom op.

Neem de drugs mee. - Hou op. Oké.

Kom in beweging.

Als haar iets overkomt, word je opgepakt.

Kom op.

Alsjeblieft.

Dit wordt niet veel beter.

Het is geen digitale foto.

Ik heb de weerspiegeling eruit gehaald.

Daarom moest je 'm verbeteren.

Ik heb het origineel nodig.

Ik garandeer niet dat ik veel kan doen.

En het in memoriam? Kun je dat traceren?

Welke creditcard, wie het publiceerde...

Wie is dat?

Dat doet er niet toe.

Niet mijn huis doorzoeken, Pipa.

Je moet helder zijn. Het is belangrijk.

Ze is zomaar verdwenen, zonder enig spoor.

Het was een ongeluk.

Waar ben je dan naar op zoek?

Is het 'n nieuwe zaak? - Iets persoonlijks.

Al jouw zaken zijn persoonlijk.

Hier. Om aan de muur te hangen.

Ik weet dat dit geen zaak is, maar...

Bedankt.

Ik zal je ondervragen. Je was getuige van de inval.

Je zei dat dat niet nodig was.

Je weet dat ik niet... - Hou op.

Ik heb een vreselijke dag vandaag.

Vader? - Ja?

Ik kom voor Cornelia Villalba's foto op de katheder.

Het meisje aan wie we de mis opdroegen? - Ja.

Die is net meegenomen.

Door wie? - Een man.

Hij zei dat de familie hem stuurde.

Hij is net weg. - Bedankt.

VOOR ALTIJD VRIENDINNEN

Je bent zo mooi. Wat moet ik aandoen?

Bedankt.

Kun je me helpen? - Ja.

Wat vind je van Ariel?

Hij is knap, maar vergeet hem. Leonora wil hem hebben, dus...

Leuk. Is deze nieuw? - Ja, ik heb die pas gekocht.

Doe eens aan. - Oké.

Ik help je wel. - Bedankt.

Hij vindt me leuk.

Clara zei dat je met ons wilde praten over Cornelia.

Dat klopt.

Wat heeft dat met ons te maken?

Ik bestudeer de zaak.

Ik zoek deze foto.

Iemand heeft hem gegeven.

Nee. Ze ziet er niet goed uit. Ze lijkt wel boos.

Zo was Cornelia.

Misschien is die toen genomen. Het lijkt er wel op.

Ik wil weten wie 'm heeft gepubliceerd.

Was het een van jullie?

'De helft van je afwezigheid is liefde.'

Wat betekent dat?

Dat weet ik niet.

Enig idee?

Ik weet het niet, als ik het zo zie. Laat me even nadenken.

De Villalba's waren 't niet.

Clara dacht dat ik het was.

Heeft de familie die foto niet geplaatst? Dat is toch raar?

Ik begrijp het niet.

Waarom kom je er nu mee? Waarom niet eerder?

Is er iets met Cornelia wat je ons niet vertelt?

Nee.

En jij?

Jij weet het beste dat de zaak gesloten is.

Er is niks om uit te leggen. Cornelia raakte de weg kwijt.

Ze is opgegeten door een poema of zo.

Denken jullie nooit aan die avond?

Jawel.

Ze is gestorven.

We moeten 't accepteren.

Het lichaam is nooit gevonden.

Ga je het nu vinden?

Het is toch goed als iemand erom geeft?

Waarom ging ze niet naar de mis? - Hou op.

Wij weten in ieder geval niet waarom Cornelia wegging.

Jullie waren beste vriendinnen.

Ja, dat klopt.

Het spijt me...

Elke keer als ik aan Cornelia denk...

denk ik dat we eroverheen zijn. Maar nee...

We zitten weer als kinderen te ruziën.

Hallo, schat.

Zullen we, Rodrigo?

Mag ik een videospelletje spelen? - Ja, dat mag.

Hij gaat naar onze school.

Ja, mijn hele familie gaat naar de Dullmich.

Hoe oud is hij?

Hij wordt volgende week zeven, op de 18e.

Ga je weg?

Ja. - Ik loop wel mee.

Nee, bedankt.

We staan klaar.

Is ze helder? - Ja.

De vorige kon niet eens lopen.