Batman Begins

เรเชล ขอดูหน่อย

- ให้ฉันดูได้ไหม - ใครเจอ ใครได้ ฉันเจอมันนะ

ในสวนของฉัน

ใครเจอ ใครได้

บรูซ

บรูซ

แม่ คุณอัลเฟรด

นายฝันไปเหรอ

ฝันร้าย

ร้ายกว่าที่นี่อีกเหรอ

พวกมันจะสู้กับนาย

- อีกแล้วเหรอ - ก็จนกว่ามันจะฆ่านายได้

ฆ่าฉันซะก่อนมื้อเช้าท่าจะดีกว่านะ

แกอยู่ในนรก ไอ้เตี้ย

และฉันคือจอมปิศาจ

แกไม่ใช่ปิศาจ

แค่คู่ซ้อม

ขังเดี่ยว

- ทำไม - เพื่อคุ้มครอง

- ผมไม่ต้องการการคุ้มครอง - คุ้มครองพวกเขาต่างหาก

เข้าไป

คุณอยากสู้กับพวกอาชญากร

จนยอมเข้าคุกเพื่อจัดการ เก็บทีละรายเลยเหรอ

ที่จริงแล้วมีเจ็ดคน

ผมนับได้หก คุณเวย์น

คุณรู้ชื่อผมได้ไง

โลกเล็กเกินกว่าที่คนอย่าง บรูซ เวยน์จะหายสาบสูญ...

ไม่ว่าเขาจะทำตัวตกต่ำแค่ไหน

คุณเป็นใคร

ผมชื่อว่าดูคาร์ด เป็น ตัวแทนของราซ อัล กูล...

คนที่เหล่าอาชญากรได้ยินแล้วต้องผวา

คนที่จะมอบทางเดินให้กับคุณได้

อะไรทำให้คุณคิดว่าผมต้องการมัน

คนอย่างคุณเลือกที่จะมาอยู่ที่นี่เอง

คุณต้องการจะออกสำรวจ โลกแห่งอาชญากร

แต่จากความตั้งใจดั้งเดิม...

คุณพลัดหลงจากเส้นทางนั้น

แล้วราซ อัลกูลมีทางเดินไหนให้ผม

ทางเดินสำหรับผู้ร่วมอุดมการณ์ ที่เกลียดชังความชั่ว...

และต้องการเห็นความยุติธรรมที่แท้จริง

ทางเดินของพันธมิตรแห่งเงา

- พวกคุณเป็นศาลเตี้ย - เปล่าๆ

ศาลเตี้ยเป็นพวกที่หลงใน วังวนการตัดสินของตัวเอง

ถูกล้มล้างได้ ถูกคุมขังได้

แต่ถ้าคุณทำตัวให้เหนือมนุษย์

ถ้าคุณทุ่มเทตัวเองให้กับอุดมการณ์

และถ้าพวกเขาหยุดคุณไม่ได้

คุณจะกลายเป็นอย่างอื่นโดยสิ้นเชิง

นั่นคือ

ตำนาน คุณเวย์น

พรุ่งนี้คุณจะได้รับการปล่อยตัว

ถ้าคุณเบื่อทะเลาะกับพวกโจรกระจอก และอยากบรรลุบางสิ่ง...

มีดอกไม้สีน้ำเงินหายาก ที่โตบนเชิงเขาทางตะวันออก

แวะไปเก็บสักดอกหนึ่ง

ถ้าคุณถือมันขึ้นไปถึงยอดเขาได้

คุณอาจพบสิ่งที่ตามหาในตอนแรก

แล้วผมตามหาอะไร

คุณเท่านั้นที่รู้

กลับไปซะ กลับไป

ราซ อัล กูล

เดี๋ยว

คุณแสวงหาอะไร

ผมแสวงหา...

เครื่องมือต่อสู้ความอยุติธรรม

เพื่อเอาคืนกับพวกที่ล่าเหยื่อผู้หวาดกลัว

โดยใช้ความหวาดกลัวเข้าสู้

ก่อนจะเล่นกับความกลัวของผู้อื่น...

คุณต้องควบคุม ความกลัวของตัวเองให้ได้ก่อน

พร้อมจะเริ่มหรือยัง

ผมยังไม่มีแรงพอ

ความตายไม่รอให้คุณพร้อมหรอก

ความตายไม่เมตตาหรือปรานีใคร

และอย่าเข้าใจผิด คุณอาจตายที่นี่

ท่าเสือ

จูจิตสึ

เสือดำ

คุณมีทักษะ แต่นี่ไม่ใช่ท่าเต้นรำ

และคุณกลัว...

แต่ไม่ได้กลัวผม

บอกซิ คุณเวย์น...

คุณกลัวอะไร

บรูซ

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร

ลูกจะไม่เป็นไร

ต้องเรียกรถพยาบาลไหมครับ คุณเวย์น

ฉันจะลองต่อกระดูก แล้วพาไปเอกซเรย์ทีหลัง

ได้ครับ ท่าน

- ขอประทานโทษค่ะ ท่าน - อย่ากังวล เขาไม่เป็นไร

ตกไปอย่างแรงเลยสินะ คุณบรูซ

ทำไมคนเราถึงตกรู้ไหม บรูซ

เพื่อจะได้รู้จักว่าจะลุกขึ้นมาได้ยังไง

กระดูกแตกนิดหน่อยเท่านั้น

ค้างคาวอีกแล้วเหรอ

รู้ใช่ไหมทำไมพวกมันถึงทำร้ายลูก

- พวกมันกลัวลูก - กลัวผมหรือฮะ

สัตว์ทุกตัวมีความกลัว

แม้แต่พวกที่น่ากลัวเหรอฮะ

โดยเฉพาะพวกที่น่ากลัว

พ่อมีอะไรจะให้ดู

- ลูกว่าแม่จะชอบไหม - ฮะ

- ได้เวลาลุกหรือยัง - คงงั้น

ห้ามนอนต่อนะ

พ่อสร้างรถไฟนี่เหรอฮะ

ก็อธแธมดีสำหรับครอบครัวเรา แต่เมืองกำลังเผชิญความทุกข์

คนที่ด้อยโอกาสกว่าเราต้องทน กับความลำบากยากแค้น

เราเลยจัดทำระบบขนส่ง มวลชนใหม่ราคาเยาว์ให้เชื่อมเมือง...

กับจุดศูนย์กลาง

เวย์น ทาวเวอร์

- พ่อทำงานที่นั่นเหรอฮะ - เปล่า พ่อทำงานที่โรงพยาบาล

พ่อปล่อยให้คนที่เก่งกว่าบริหาร

- เก่งกว่า - คือ...

คนที่มีความสนใจมากกว่า

กลับกันได้ไหมฮะ

นะฮะ

ก็ได้ ไปกันเถอะ

- เป็นอะไรไป บรูซ - เปล่า ผมเองแหละ

ผมอยากสูดอากาศบริสุทธิ์

โอเปร่าก็ไม่ค่อยสนุก สักเท่าไหร่นี่นะ บรูซ

เร็วเข้า ไปกันเถอะ

กระเป๋าเงิน เครื่องเพชร เอามา เร็ว

- เย็นไว้ - เร็ว

เย็นๆ

ใจเย็นๆ น่า

เอาไปสิ

ไม่เป็นไร

เอาล่ะ...เอาไป...ไปซะ

บอกว่าเครื่องเพชร

เฮ้ย

โธมัส

บรูซ...

ไม่เป็นไร

จงอย่ากลัว

นั่นของพ่อเธอเหรอ

ไม่เป็นไรนะ

มานี่สิ

เอาล่ะ

ไม่เป็นไรนะ

ไม่เป็นไร

กอร์ดอน

เฮ้

ข่าวดี...

จับตัวเขาได้แล้ว

เธออยู่กับยอดฝีมือ

เราจะดูแลอาณาจักรให้

พอเธอโตขึ้น มันจะรอคอยเธออยู่

ผมคิดว่าผมจะเตรียมอาหารว่าง

- โอเคครับ - อัลเฟรด

- ครับ คุณบรูซ - เป็นความผิดผม อัลเฟรด

- ผมขอออกจากโรงละคร - ไม่

- ถ้าผมไม่ได้กลัวขึ้นมา... - มันไม่ใช่ความผิดของคุณ

หมอนั่นต่างหาก เขาคนเดียว

เข้าใจไหม

ผมคิดถึงพ่อแม่ อัลเฟรด คิดถึงมาก

ผมก็เหมือนกัน คุณบรูซ

ผมก็เหมือนกัน

คุณยังรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบ การตายของพ่อแม่อยู่ไหม

ความโกรธบดบังความรู้สึกผิดของผม

มา

คุณเรียนรู้ที่จะปัด ความรู้สึกผิดด้วยความโกรธ

ผมจะสอนให้คุณเผชิญหน้ากับมัน และความจริง

คุณรู้วิธีสู้คนหกคน เราจะสอนให้รับมือได้หกร้อย

คุณรู้วิธีซ่อนตัว เราจะสอนให้ล่องหนได้

ล่องหน

พวกนินจารู้ว่าจะล่องหน ต้องทรหดและว่องไว

จงระวังให้รอบด้าน

นินจิตสึใช้ผงระเบิด

- เป็นอาวุธเหรอ - หรือเพื่อเบนความสนใจ

มายาและการตบตาเป็นอาวุธทรงพลัง

คุณต้องเป็นยิ่งกว่าคน ในความคิดของคู่ต่อสู้

- เขาเป็นใคร - เขาเป็นชาวนา...

ที่พยายามยึดนาเพื่อนบ้าน แล้วกลายเป็นฆาตกร

- ตอนนี้เป็นนักโทษ - จะเกิดอะไรกับเขา

ความยุติธรรม อาชญากรรมไม่อาจอดกลั้นได้

อาชญากรงอกงามบนความ ระเริงแห่งสติปัญญาของสังคม

การตายของพ่อแม่ไม่ใช่ความผิดของคุณ

เป็นความผิดของพ่อคุณ

ความโกรธไม่ได้เปลี่ยน ความจริงที่พ่อคุณไม่ยอมสู้

- โจรนั่นมีปืน - นั่นจะหยุดคุณได้เหรอ

ผมเคยฝึกมาก่อน

การฝึกไม่สำคัญ

ความตั้งใจคือทุกสิ่ง

ความตั้งใจกระทำ

ยอมแพ้ซะ

คุณไม่ได้ชนะผม

คุณเดินจากที่มั่นเพื่อหยิบอาวุธมาพิฆาต

ถูตรงหน้าอกสิ

แล้วแขนก็จะอุ่นขึ้นเอง

คุณแกร่งกว่าพ่อของคุณ

คุณไม่รู้จักพ่อของผม

แต่รู้จักแรงโทสะที่ผลักดันคุณ

ความโกรธที่ครอบงำความเศร้า จนความทรงจำของผู้เป็นที่รัก...

กลายเป็นพิษวนเวียนในกระแสเลือด

และวันหนึ่งเราก็พบว่าตัวเอง ไม่อยากให้คนที่รักเคยมีชีวิต....

เพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องเจ็บปวด

ผมไม่ได้อยู่ในเทือกเขาตลอด

ผมเคยมีเมีย

รักอันยิ่งใหญ่

เธอถูกพรากไปจากผม

เหมือนคุณ ผมต้องเรียนรู้ว่า พวกมันไม่มีสมบัติผู้ดี...

และต้องถูกจัดการอย่างไม่ลังเล ไร้เมตตา