P!NK: All I Know So Far

Als je een P!nk-fan bent,

ze gaat door het VK en Ierland touren...

Haar Beautiful Trauma-tour komt terug.

Cardiff, Glasgow en Liverpool...

Ze komt naar Londen met twee grote shows in het Wembley Stadium.

Ik kom eraan

Dus laat dit feest maar beginnen

Ik kom eraan

Dus laat dit feest maar beginnen

Laat dit feest beginnen Op een zaterdagavond

Iedereen wacht tot ik arriveer

Ik stuur berichtjes naar al mijn vrienden

We zien er flitsend uit In mijn Mercedes Benz

Ik heb stijl En mijn gouden diamantenringen

Ik kan heel ver gaan Als je snapt wat ik bedoel

Kom op.

Ik kom eraan Dus laat dit feest maar beginnen

Ja, ik kom eraan

Ik kom eraan Dus laat dit feest maar beginnen

Trek op tot aan de bumper Stap uit de auto

Kentekenplaat laat zien Dat ik de nummer één superster ben

Ik kom eraan Dus laat dit feest maar beginnen...

-Bedankt. -Graag gedaan.

Hoi.

Hoi.

-Hoi, bedankt. -Graag gedaan.

20 DAGEN TOT WEMBLEY

Oké. We hebben 't gehaald.

Rock-'n-roll.

-Bedankt. -Graag gedaan.

Kom kijken, maatje.

Is dit niet cool?

Is het niet geweldig?

Nee.

Doe het. Doe hem aan.

-Rustig. -Kijk wat we hebben.

Champagne. We hebben iets te vieren.

Ben je niet enthousiast dat mama in Europa optreedt?

EN P!NK

-Ik wil dat je ja zegt. -Dat doe ik niet.

-Wat als ik je laat rolschaatsen? -'Rolschaatsen'?

-Op het podium. -'Podium'?

-Zou je 't doen? -Nee.

-In je nieuwe tutu? -Nee.

Waarom niet?

Ik ga al op het podium.

Maar je zou iets kunnen zingen met een echte microfoon.

Met een echte...

Je kunt een platendeal krijgen.

Of ik wil er geen.

Waarschijnlijk slim. Oké, proost.

-Hoi. -Hoi, hoe gaat het?

We zijn er.

Hoe gaat het?

-Ik ook. -Kom op.

Hoi, iedereen.

Echt klein.

Mijn god.

Ik geniet van opstaan en de wereld zien met mijn kinderen,

net zo veel als ik geniet van knallen op het podium.

-Met ons. -Waarom?

-Je kunt spelen als we terug zijn. -Nee...

Er zijn veel redenen waarom moeders dit niet doen.

Ik weet dat het een stuk makkelijker is voor mannen

om de deur uit te lopen en niet achterom te kijken. Dat is zo.

-Ik geef je aan mama, oké? -Cool.

Een moeder kan echt niet weglopen van haar baby's

en niet elke seconde van elke dag aan ze denken

en zich niet doodongerust maken.

Veel moeders,

als ze moeders worden en touren, stoppen ze met touren.

Want je kunt je niet voorstellen om beide te doen.

Mijn gezin meeslepen, rechtvaardig ik

doordat we samen herinneringen maken.

Ik wil dat het 't waard is.

Ik wil dat de tour perfect is voor iedereen

die binnenloopt met een kaartje in zijn hand.

Mag ik een medium?

Dat mag, ja.

Het moet ook perfect zijn in de hoofden van mijn kinderen.

En daarvoor ga ik heel ver.

Een boot.

Het voelt als 18 levens geleden.

Hoi.

Wilde ik hier eindigen? Ja, absoluut.

Had ik het verwacht? Ja.

Je tekent voor dit leven voordat je hier bent.

Je kiest je ouders, je obstakels,

de lessen die je moet leren,

maar ik probeerde ook dagelijkse situaties te overleven.

Mijn eerste podiumoptreden was niet spannend.

Mijn ouders waren net uit elkaar, mijn vader bracht me

en ik herinner me die autorit nog.

Ik zou dat kleine meisje willen knuffelen

en haar laten weten dat het goed komt.

Je kunt me niet meer pijn doen

Ik ontsnapte van je

Ik had dat nooit verwacht

Je kunt me niet aan het huilen maken

Je had ooit de macht

Hij zei altijd tegen mij:

'Hoofd naar achteren, spuug in de wind

'en laat zien wat je kunt.'

Naar de startplekken, alsjeblieft.

-Wills, opzij, alsjeblieft. -Waarheen?

Overal buiten het getapete gebied.

We beginnen met de nieuwe dingen.

-Ja. -Om te kijken...

Om het door te lopen.

Zodat je deze ruimte voelt, dan is het niet je eerste keer.

-Dat is hetzelfde. -Ja.

Lampen, kroonluchter, de loopband.

Ze komen op andere plekken,

maar deze schaal ziet er mooi uit voor 't nieuwe podium.

Maar kom ik niet in de buurt van Justine?

-Het is op de grond. -Ze zal ver weg zijn.

Ze komen niet zo dichtbij.

Dus act één, twee en drie heb ik gedaan.

-Ja. -Dat zit al in mijn lichaam.

Ja.

Hebben we extra Bob Mackie-kleren?

We hebben ook het ding van Tony voor de BRITs.

-Dat hebben we. -Ja.

Ze kan het 's nachts nog een beetje roder maken.

Zo niet, dan moet ik naar de Wallen om een outfit te zoeken.

Oké, goed.

Oké.

-We zeggen graag: 'Goedemorgen.' -Goedemorgen.

Alleen als je gezonde heupen hebt.

Ja.

Je woorden zijn voor dovemansoren

Het zal je geen goed doen Om te proberen het op te lossen

Hoe kun je al die jaren vervangen?

Kom op.

Je bent vertrokken en hebt weggegooid

Hoi, Jamesey. Hoe gaat het? Iedereen is er.

Oké.

Mag ik je gedag zeggen? Hallo? Hoi...

Kom op.

Daag me niet uit Sol niet met me

Daag me niet uit

Daag me niet uit

Maatje, high five.

Hé, maatje.

Wil je deze niet?

Nee.

-Oké. Nee, dank je? -Nee.

Nee, dank je? Kun je zeggen: 'Nee, dank je'?

-Nee, dank je. -Dank je.

Hij heeft ook brede mouwen.

Mama.

Dat ben jij. Drie, vier, vijf, zes, zeven.

Ik denk dat ik genoeg heb Ik denk dat ik misschien te veel denk

Ik denk dat dit het voor ons is Blaas me nog een laatste kus

Er is geen deur waar ik uit loop.

Sommigen lopen de deur uit, gaan werken

en ze laten thuis wat thuis is, ze doen hun werk.

Ik loop nooit een deur uit.

Alles is samengesmolten.

En dat is zowel mooi als ongelooflijk overweldigend.

Hoe worden we verondersteld dit alles onder controle te hebben?

Hoe zit het met ons?

Hoe zit het met ons?

Het was echt.

Daar word je voor ontslagen in 'n Madonna-repetitie.

Denk ik. Heb ik gehoord. Oké...

We stonden in brand

Raak die noten. Je moet die noten wel raken.

Het is alsof we zo fel branden Dat we uitbranden

Ik liet je me najagen Ik was niet zo vriendelijk

Mijn liefste, mijn drug We zijn gestoord

Zing het.

We zijn al zo lang op de vlucht Ze kunnen ons niet vinden

Wie moet er sterven Om ons eraan te herinneren?

Dat 't voelt of we dit blindelings kozen Nu ga ik een hotellobby vernielen

Deze moeilijke tijden blijven komen

Gisteravond heb ik het Misschien weer verpest

Sommige dagen lijk ik amper te ademen

Nadat we high waren En de liefdesdope was uitgewerkt

Jij was het Ja, ik kan het aan

Ik word wakker in een nachtmerrie Er is niets

Nee, niets. Niets anders dan jij

Mijn perfecte dieptepunt

Prachtig trauma

Ik hield tijdens mijn hele zwangerschap een dagboek bij

en het eerste jaar van Willows leven.

Ik heb brieven geschreven aan Willow bij alle belangrijke gelegenheden.

Ik schreef haar een brief op haar geboorte.

En op de dag dat ze naar de kleuterschool ging.

Elke verjaardag. Ik bewaar het in een boek.

En op een dag geef ik het haar.

Het is interessant als je een kind bent, toch?

Je denkt dat je ouders God zijn. Ze zijn je eerste idolen.

En het zijn geen mensen, gewoon ouders.

De perfecte ouders. Ze horen perfect te zijn.

En hun enige doel is om perfect van je te houden.

En dan die val uit de gratie, welke leeftijd je ook bent.

Je hart wordt gebroken.

Je beseft dat je ouders menselijk zijn

met hun eigen levens, tekortkomingen en fouten.