Wham!

WHAM! BIOGRAFIA…

Cześć. Właśnie obejrzeliście typowy poranek zespołu Wham!,

ale nie zawsze…

Możemy jeszcze raz?

WHAM! BIOGRAFIA…

Cześć. Właśnie obejrzeliście typowy poranek zespołu Wham!,

ale nie zawsze tak to wyglądało.

To jest szkoła, w której poznaliśmy się w wieku 12 lat w 1975 roku.

Jest dziś z nami

wyjątkowy gość.

Pan Ted Halliwell. Był dyrektorem za moich czasów.

Ted, jak się masz?

Świetnie.

To dobrze. Powiedz mi, myślałeś kiedyś, że tak to się skończy?

- Cóż… - Dziękuję. Wróćmy do George’a.

Gdy byłem z Andrew,

byliśmy zdeterminowani, żeby się doskonale bawić.

Wham! był bractwem.

Zabawą.

Ludzkim, nieprzewidywalnym chaosem.

To był pop.

Wham! miał nigdy nie dorosnąć.

Marzyliśmy o tym,

odkąd byliśmy dziećmi.

Ale w tamtym czasie

wszyscy mówili:

„Jak ta dwójka idiotów mogła stać się tak popularna?

Jak do tego doszło?”.

Wham! Bam! Jestem facetem

Czy mam pracę, czy nie

Zaprzeczyć nie da się

Lubisz to, co robisz?

Jeśli nie, to przestań

Nie siedź tam, bo zgnijesz

Nie mam już zmartwień

Nie mam już dla ciebie czasu

Kochanie cię wymaga odwagi

Wszyscy na ciebie lecą

Nie mam już zmartwień

Nie mam już dla ciebie czasu

Kochanie cię wymaga odwagi

Nie sądzisz, że O tym wiem

Możesz nam opowiedzieć, jak się poznaliście?

Poznaliśmy się, gdy miałem 11 lat, a Andrew 12.

W północnym Londynie.

Pierwszego dnia

w nowej szkole poznałem Andrew.

GŁOS GEORGE’A

Nasz wychowawca wszedł do klasy z nowym chłopcem.

GŁOS ANDREW

Miał cholernie wielkie prostokątne okulary.

Byłem bardzo nieporadnym,

trochę pyzatym, dziwnie wyglądającym dzieciakiem.

Miał masę loczków na głowie.

Byłem dość nieśmiały.

Nauczyciel powiedział, że nazywa się Georgios Panayiotou.

Georgios Kyriacos Panayiotou.

„Kto się zaopiekuje nowym chłopcem?”

Andrew podniósł rękę.

Naprawdę wierzę, że było w tym coś z przeznaczenia.

Moja droga mogła wyglądać inaczej,

gdybym usiadł obok kogoś innego tamtego dnia.

Nazywałem go Yog. Taką nadałem mu ksywkę.

Mieliśmy bardzo silną więź.

Mieliśmy taki sam sposób myślenia.

Muzycznie byliśmy nierozłączni.

Godzinami nagrywaliśmy skecze do komediowych programów radiowych.

Pisaliśmy piosenki i założyliśmy zespół, jak mieliśmy 16 lat.

Nazywaliśmy się The Executive.

The Executive.

Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem!

DEMO/PRÓBA Z 1979 R.

Graliśmy ska

i byliśmy okropni!

Jak na 16-latków nie było źle.

Dobra, lamusy, trzeci raz!

W piątkę ledwo ogarnialiśmy wszystkie instrumenty.

Wracaj!

Rozeszliśmy się po roku,

bo ludzie nie przychodzili na próby i koncerty.

To nie był powolny proces. Raczej nagły rozpad.

Zostaliśmy tylko ja i Yog.

Zostaliśmy tylko my.

Dalej pisaliśmy razem piosenki.

I chodziliśmy tańczyć na londyńskim West Endzie.

Poszliśmy do klubu Beat Route.

Tańczyliśmy jakiś wymyślony układ i wygłupialiśmy się.

Andy zaczął krzyczeć coś w stylu: „Wham, bam”.

Zacząłem rapować:

„Wham, bam, jestem facetem”.

Uznaliśmy, że to dobra nazwa zespołu.

Wham!

I tak zostało.

Chciałem robić tylko jedno.

Być w zespole z Yogiem.

Andrew i ja mieliśmy smykałkę do pisania chwytliwych piosenek.

Nagraliśmy demo za 20 funtów w dużym pokoju Andrew.

Mieliśmy mikrofon przyczepiony do miotły

i czterościeżkowy rejestrator Portastudio,

który pojawił się pod koniec lat 70.

ORYGINALNE DEMO

Mieliśmy po 17 czy 18 lat.

Pisaliśmy piosenki, bazując na naszym doświadczeniu

i otoczeniu.

Protesty w całym kraju.

Gwałtowny wzrost liczby bezrobotnych w wieku od 16 do 18 lat.

Łączyliśmy rap z disco, potem dodaliśmy do tego pop.

Tekst poruszający temat społeczny do muzyki disco.

Hej, ludzie, patrzcie na mnie Mam szacunek ludzi ulicy

Nie mam pracy, ale dobrze się bawię Z chłopakami, których spotykam…

Śpiewałem taką głupią pioseneczkę w jednym z klubów

i z niej powstał „Wham Rap!”.

Wham! Bam! Jestem facetem

Od tamtej pory pisaliśmy piosenki.

Inspirowało nas doświadczenie z klubów.

„Club Tropicana” jest o Beat Route.

W klubie Tropicana drinki są za darmo

Mieliśmy tylko jeden wers i refren.

Któregoś wieczora przyszedł do mnie Yog.

Pracowałem nad progresją, która mi się podobała.

To było super, bo powiedział:

„Mam melodię, która pasuje do tego idealnie”.

Wymyśliliśmy taką samą sekwencję.

Upadam kolejny raz

PIERWSZE DEMO „CARELESS WHISPER”

Czuję lakier

Na parkiecie

Dla serca i umysłu

Kończyliśmy ją razem, powoli, w domu czy w autobusie,

codziennie po trochu.

Znajdziesz w niej tylko ból

Nigdy więcej nie zatańczę

Przez poczucie winy stopy nie czują rytmu

Łatwo jest udawać

Ale wiem, że nie jestem głupi

Pamiętam, jak była gotowa.

Któregoś dnia wagarowaliśmy i powiedziałem: „Nie wiem, kto to wykona,

nie wiem, czy mam wystarczająco dobry głos.

To jest hit”.

Nasze demo miało może cztery minuty.

Mnie to wystarczało. Byłem pewny sukcesu.

Choć mieliśmy jedną piosenkę, dwie trzecie drugiej i ćwiartkę trzeciej.

Chodziliśmy po wytwórniach.

Dwójka 18-latków. Ale tupet, co?

Staliśmy tam

i nalegaliśmy na spotkanie.

Reakcja była rozczarowująca.

Jakiś facet rzucił taśmą

i powiedział: „Niezły głos, ale idźcie napisać jakieś hity”.

Wszyscy odrzucili „Careless Whisper”. Wszyscy odrzucili „Club Tropicana”.

Pamiętam, jak mnie ścisnęło w żołądku.

Miałem złe przeczucie.

Byłem załamany.

Załamany.

To było zniechęcające,

ale znałem Marka Deana, który mieszkał niedaleko moich rodziców

i pracował w przemyśle muzycznym.

Wydaje mi się, że odkrył Soft Cell i ABC.

Andy wydzwaniał ciągle do mojej mamy, chciał, żebym wysłuchał taśmy.

Nie chciałem. Unikałem go.

Myślałem: „Tylko nie kolejna kapela z sąsiedztwa”.

Andrew wrzucił demo do skrzynki na listy.

Nie było na nim muzyki.

Tylko George śpiewający do trzeszczącej gitary.

Ale to i tak było fantastyczne.

Zaproponował nam kontrakt płytowy.

Podpisaliśmy go w taniej kawiarence.

Czysta radość.

Moja mama zaczęła tworzyć album.

ALBUM PIERWSZY

Uzbierała niezwykłą kolekcję.

Wycinki, recenzje, listy przebojów.

Naprawdę się przyłożyła.

Album numer jeden.

„Andrew i Yog podpisali kontrakt z Innervision”.

Udało się. Spełniliśmy nasze marzenie.

To było magiczne.

Realizowaliśmy pragnienia. To było spełnienie marzeń.

Do tego z najlepszym kumplem.

Wham! to tylko Andrew i ja.

Ale pomyśleliśmy, że dodamy dwie dziewczyny.

Jedna z nich to dziewczyna Andrew.

Shirlie, Yog i ja chodziliśmy tańczyć.

Poczuliśmy, że tak możemy przedstawić naszą muzykę.

Druga to profesjonalistka.

Dołączyła do nas Dee C Lee.

Zainspirowali nas The Human League.

Obaj kochaliśmy Human League.

George ich kochał, a ja ich lubiłem.

Nie zainspirowali nas.

Korzystaliśmy z tego, co mieliśmy,

a ja miałem dziewczynę.

Do tego mieliśmy nasze układy taneczne.

Nasza pierwsza płyta winylowa została wytłoczona.

Cześć, tu George Michael z Wham!

Liczę, że spodoba wam się singiel „Wham Rap! (Enjoy What You Do)”.

Rusz, rusz, ruszaj się

Hej, ludzie, patrzcie na mnie Mam szacunek ludzi ulicy

Nie mam pracy, ale dobrze się bawię Z chłopakami, których spotykam w kolejce

Departament Opieki Społecznej Ich rytmy są najlepsze