Hello, Me! (안녕? 나야!)

‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)

‪(ตอน 11)

‪อะไรน่ะ

‪แม่เจ้า คุณพระช่วย

‪นี่ใครกันเนี่ย

‪เมื่อเช้าฉันไปร้านเสริมสวยมา

‪- มันแปลกเหรอ ‪- ไม่ๆ ไม่เลย

‪เหมาะกับเธอมากเลย

‪เห็นเธอแต่งตัวแบบนั้นแล้ว

‪เหมือนพี่สาววัยทำงานที่สวยแซ่บเลย

‪โล่งอกไปที

‪ใส่ใจเป็นพิเศษเพราะวันนี้ ‪มีนำเสนองานต่อหน้าผู้คนสินะ

‪เรื่องนั้นก็ส่วนหนึ่ง

‪แต่ฉันอยากให้ตัวเองเห็น

‪ว่าฉันเปลี่ยนได้

‪เท่จัง พันฮานี

‪ฉันไปก่อนนะ

‪สู้ๆ พันฮานี

‪แจ่มสุดในจักรวาล พันฮานี

‪ตกหลุมรักเธอแล้วสิ ‪ให้หมดใจเลย พันฮานี

‪ลุยเลย สู้

‪(การนำเสนอผลงานการประกวด ‪ของโจอาขนมขบเคี้ยวปี 2020)

‪นึกว่าไม่ใช่ป้าซะอีก

‪เข้ากับป้ามากเลยครับ

‪- พอไหวไหมคะ ‪- อือ

‪จริงสิ เจออันนั้นหรือยังคะ

‪ครับ อันนี้ ‪พี่สะใภ้ยังไม่ทิ้งเลยครับ

‪ว่าแต่ทำไมต้องใช้อันนี้ด้วยล่ะครับ

‪ฉันอยากเริ่มใหม่ด้วยเจ้านี่ค่ะ

‪หือ

‪คุณพันฮานี เตรียมตัวนำเสนอเลยค่ะ

‪- ฉันไปนะคะ ‪- ครับ

‪ป้า

‪เป็นตัวของตัวเองนะครับ

‪ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ ‪ที่มาร่วมทีมกับฉัน

‪ฉันมาถึงจุดนี้ได้ ‪เพราะคุณยูฮยอนเลยค่ะ

‪แน่นอนสิครับ

‪เพราะเราแจ่มสุด

‪สู้ๆ นะ

‪ฉันไปนะคะ

‪ครับ ขอบคุณมากครับ

‪(คณะกรรมการ)

‪ผู้นำเสนอคนต่อไปพร้อมแล้วค่ะ

‪เริ่มได้เลยครับ

‪(การนำเสนอผลงานการประกวด ‪ของโจอาขนมขบเคี้ยวปี 2020)

‪สวัสดีค่ะ ‪ฉันจะมานำเสนอผลงานของทีมแดนดวงดาว

‪จากทีมพัฒนาสินค้าใหม่

‪ดิฉันพันฮานีค่ะ

‪หนูมักจะขอให้ฝนตกเร็วๆ อยู่ทุกวัน

‪แต่วันนี้หนูจะขออย่างอื่นค่ะ

‪หนูขอให้

‪พันฮานีวัย 37 ไม่ตื่นเต้น ‪และนำเสนอผลงานได้ดีด้วยเถิด

‪เดี๋ยวนะ

‪นั่นเสียงโทรศัพท์มือถือของฉันนี่

‪ก่อนที่ฉันจะได้รับคำสั่ง ‪ให้ย้ายมาทำงานที่ทีมพัฒนาสินค้า

‪ฉันเคยทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ต

‪ปลาหมึกนั้นดี รสชาติของมันก็ดี

‪ฉันเคยเป็นพนักงานส่งเสริมการขาย ‪ผลิตภัณฑ์ขนมของบริษัทเราค่ะ

‪ตัวเอกของเหตุการณ์หมึกแสนดี ‪ที่ทุกคนคงจะรู้จักกันดี

‪ก็คือ ฉันนี่แหละค่ะ

‪ระหว่างที่เตรียมการประกวดในครั้งนี้

‪ฉันก็นึกถึง ‪เหตุการณ์ในตอนนั้นขึ้นมาค่ะ

‪ประจวบเหมาะกับเพื่อนของฉัน ‪ที่ดื่มนมไม่ได้เพราะแพ้แล็กโทส

‪เขาได้บอกฉันไว้อย่างนี้ค่ะ

‪บนโลกใบนี้ยังมีคนอีกมากมาย

‪ที่ไม่สามารถกินทุกสิ่งได้ตามใจอยาก

‪ในตอนนั้น ‪มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวฉันค่ะ

‪ถ้าอย่างนั้นมันจะดีแค่ไหนกันนะ ‪หากมีขนมที่เด็กๆ

‪ที่กินขนมไม่ได้อย่างเด็กคนนั้น ‪สามารถกินได้อย่างเต็มที่

‪และขนมที่มีจุดตั้งต้นจากความคิดนั้น

‪ก็คือขนมไร้กลูเตน "แดนดวงดาว" ‪ที่วางอยู่ตรงหน้าทุกท่านค่ะ

‪ไม่สิ

‪ทำไมมันถึงดังได้ล่ะ

‪มีสายโทรเข้ามาได้ยังไง

‪ฮานี พันฮานี

‪เสียงนี้มัน…

‪ไม่จริงน่า

‪โอ้ ยัยนกอินทรีหัวล้าน ไม่สิ

‪เอ่อ คุณป้า

‪ประตูก็ไม่ล็อก

‪- แม่เธอล่ะ ‪- ไปทำงานแล้วค่ะ

‪ฉันเอากิมจิกับเครื่องเคียงมาให้

‪- เอาไปแช่ตู้เย็นสิ ‪- ค่ะ

‪ว่าแต่ อันนี้คุณป้าทำเองเลยเหรอคะ

‪ฉันซื้อมาจากในห้าง ทำไม

‪ก็แบบว่า ถ้าป้าเป็นคนทำเอง

‪หนูคงหวั่นๆ กลัวว่ามันจะผสมยาพิษ

‪- ฮะ ‪- ล้อเล่นขำๆ ค่ะ

‪ว่าแต่ ทำไมสภาพบ้านถึงเป็นแบบนี้

‪พวกเธอไม่เก็บกวาดกันบ้างเหรอ

‪ไม่ใช่นะคะ ‪ปกติก็กวาดสะอาดดีอยู่หรอก

‪แต่พอดีที่ผ่านมายุ่งนิดหน่อย

‪ไม่ต้องทำก็ได้นะ

‪- ไม่มีเครื่องดูดฝุ่นเหรอ ‪- หือ ไม่มีของแบบนั้นหรอกค่ะ

‪ว่าแต่ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ‪ทำไมไม่ไปโรงเรียน

‪- หนูไม่ได้เรียนค่ะ ‪- ฮะ แม่เธอนี่มีความคิดหรือเปล่า

‪เธอกลับจากอเมริกาตั้งนานแล้ว ‪ยังไม่ส่งไปเรียนอีกเหรอ

‪เดี๋ยวพอกลับไปก็ว่าจะเรียนต่อ แต่…

‪"กลับไป" เหรอ

‪เธอไม่ได้จะอยู่ที่นี่ไปตลอดหรอกเหรอ

‪เอ่อ คือ…

‪เรื่องนั้น…

‪เป็นไรไหม

‪ซุ่มซ่ามเหมือนแม่เธอไม่มีผิด ‪ไม่มีปลาสเตอร์เหรอ

‪พวงกุญแจดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์

‪- เธอรู้จักด้วยเหรอ ‪- ที่พ่อให้ฉันกับพี่…

‪ไม่สิ คือว่า…

‪ก็พ่อให้คุณป้า ‪กับแม่หนูไว้คนละอันไงคะ

‪บอกว่าถ้าพกเอาไว้ ‪ก็จะมีสิ่งดีๆ เกิดขึ้น

‪หนูมีธุระสำคัญต้องไปทำ คุณป้า ‪อยากกลับเมื่อไหร่ก็กลับเลยนะคะ

‪- ขอบคุณสำหรับเครื่องเคียง ‪- นี่ เธอจะไปไหน

‪สมงสมองเพี้ยนไปหมด ‪เหมือนแม่ไม่มีผิด

‪เหลือเชื่อจริงๆ

‪อะไรเนี่ย ยังเก็บมันเอาไว้อยู่เหรอ

‪แน่นอนว่าทุกท่านอาจจะเป็นกังวล

‪เพราะตลาดเป้าหมายไม่ได้กว้าง

‪จึงอาจทำกำไรได้น้อยไปด้วย

‪ฉะนั้นเราจึงพยายามอย่างหนัก ‪เพื่อคิดค้นรสชาติ

‪ที่ทุกเพศทุกวัยชอบ ‪และผู้ที่แพ้น้ำตาลแล็กโทสทานได้ด้วย

‪ในวัยเด็ก หากฉันมีวันที่เลวร้าย

‪พ่อจะจับมือฉัน ‪พาไปที่ร้านค้าแถวบ้าน

‪แล้วก็ซื้อขนมที่หวานอร่อย ‪ให้ฉันหนึ่งถุงค่ะ

‪แม้แต่ในตอนนี้ ‪หากมีวันใดที่เหนื่อยและล้า

‪ฉันก็ยังคงมองหาขนมอยู่เสมอค่ะ

‪การนำเสนอเริ่มไปแล้วเหรอคะ

‪ป้าเข้าไปเมื่อกี้ ‪ตอนนี้น่าจะเริ่มนำเสนอแล้วมั้ง

‪ฉันตั้งใจว่า ‪จะให้พกอันนี้ไปนำเสนอสักหน่อย

‪- นั่นอะไร ‪- พวงกุญแจค่ะ

‪โอ้ อันนี้ฉันให้แม่เธอไปแล้วนี่

‪เอ๊ะ ทำไมอันนี้ไปอยู่กับลุงได้ล่ะคะ

‪ก่อนหน้านี้ฉันเคยบอกแล้วไง ‪ว่าสมัยก่อนฉันเคยเจอแม่เธอ

‪ตอนนั้นป้าทำหล่นไว้ แล้วฉันก็เก็บมา

‪จากนั้นก็เก็บไว้อย่างดี ‪เพิ่งจะคืนให้เมื่อไม่นานนี้เอง

‪อ๋อ ทำหายไปตอนนั้นนี่เอง

‪ฉันก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลย ‪หาจนแทบพลิกบ้าน

‪ฮะ

‪ไม่ไง คือแม่เคยบอกว่า ‪ต้องลำบากแทบแย่เพื่อหาเจ้านี่น่ะค่ะ

‪อ๋อ

‪นี่ ว่าแต่อันนี้ ‪มันมีความหมายพิเศษอะไรเหรอ

‪- เพราะภาษาดอกไม้ของดอกนี้น่ะค่ะ ‪- ภาษาดอกไม้อะไร

‪ไม่บอกหรอกค่ะ

‪ฉันก็ไม่ได้อยากรู้หรอก

‪และด้วยเหตุนี้ สำหรับฉัน ‪ขนมจึงเป็นความทรงจำอันแสนอบอุ่น

‪และเป็นช่วงเวลาแสนสุขค่ะ

‪เพราะฉะนั้น ฉันจึงอยากให้ขนม ‪กลายเป็นความสุข ไม่ใช่ความหวาดกลัว

‪สำหรับเด็กๆ ‪ที่กินขนมไม่ได้ด้วยเช่นกันค่ะ

‪หากเราสามารถมอบของขวัญ ‪เป็นความสุขให้กับใครบางคนได้

‪จะมีอะไรเจ๋งไปกว่านั้นอีกล่ะคะ

‪ไม่มีงานใหม่เข้ามาบ้างหรือไงนะ

‪พี่ครับ ไม่สบายเหรอครับ

‪ไม่รู้สิ

‪ช่วงนี้รู้สึกไม่ค่อยดีตลอดเลย

‪อาการมันเป็นยังไงครับ

‪หัวใจฉันมันเต้นตึกตัก

‪แล้วก็หายใจไม่ค่อยออก

‪นั่นมันโรคตื่นตระหนกไม่ใช่เหรอครับ

‪- โรคตื่นตระหนกเหรอ ‪- พวกดาราชอบเป็นกันเยอะไงครับ

‪อาการอื่นล่ะครับ

‪พอหลับตาลงก็จะคิดอะไรไม่ออก

‪- จำได้อย่างเดียว ‪- อะไรเหรอครับ

‪ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของฮานี

‪โอ๊ยพี่

‪โล่งไปที ‪ผมว่าไม่ใช่โรคตื่นตระหนกหรอกครับ

‪- งั้นอะไร ‪- ดูก็รู้แล้วครับว่าเป็นอันนั้น

‪โรคคลั่งรัก

‪โรคคลั่งรักเหรอ ‪ฉันเนี่ยนะ แอนโธนี่คนนี้เนี่ยนะ

‪นี่ๆ โธนี่

‪- ในที่สุดก็โทรมาแล้ว ‪- ใคร ฮานีเหรอ

‪พูดบ้าอะไรของนาย ‪ฉันหมายถึงละครของนักเขียนคิม

‪เราได้วันคัดตัวรอบสุดท้าย ‪ของนายมาแล้ว

‪อ๋อ งั้นเหรอ

‪เป็นอะไรไป ทำไมหน้าบูดแบบนั้น

‪หรือว่านายไม่สบายตรงไหนเหรอ

‪เปล่า ผมแค่กังวล ‪เพราะต้องทำออกมาให้ดี

‪ว่ากันว่าถ้ามีเรื่องให้ฉลอง

‪ให้ย่างหมูสามชั้นกินล่ะ

‪ปกติแล้วถ้ามีเรื่องให้ฉลอง ‪เขากินจาจังมยอนกันไม่ใช่เหรอ

‪- ใช่แล้ว จาจังมยอน ‪- ที่จริงมันต้องปิ้งย่างสิครับ

‪ว่าแต่ทำไมเอาแต่พูดเรื่องฉลองล่ะคะ

‪ก็เราได้อันดับหนึ่งในการประกวดไง

‪ยังไม่ได้อันดับหนึ่งสักหน่อยค่ะ

‪ก็เราเตรียมงานกันอย่างแข็งขัน ‪แล้วป้าก็ไปนำเสนอ

‪ที่หนึ่งแน่นอนครับ

‪- จริงเหรอ ‪- ที่หนึ่งมั้ง

‪เนื่องในโอกาสนั้นแหละ เอาล่ะ

‪- ชน ‪- ชน

‪สองคนนี้เนี่ย ‪ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนกันเปี๊ยบนะครับ

‪- คะ ‪- ก็มันจริงนี่ครับ

‪ชอบกินอะไรเหมือนกัน ‪พฤติกรรมก็เหมือนกัน

‪แถมหน้าตาหนูน้อยคนนี้ ‪ยังเหมือนป้าตอนเด็กอย่างกับแกะ

‪คุณยูฮยอนมารู้หน้าตาตอนเด็ก ‪ของฉันได้ยังไงกันคะ

‪อะไรกันเนี่ย

‪สมัยเด็ก ตอนที่ผมร้องไห้งอแง

‪เพราะโดนขโมยสร้อยแม่ไป ‪ป้าเป็นซูเปอร์แมนมาช่วยผมไงครับ

‪ฉันเคยช่วยคุณยูฮยอนตอนไหนคะ

‪ตายแล้ว โอ๊ย ทำไงดีเนี่ย

‪เลอะเสื้อหมดเลย

‪โธ่เอ๊ย ระวังหน่อยสิ

‪นั่นน่ะสิ ทำไงดีล่ะทีนี้

‪คงต้องเข้าห้องน้ำไปถูออกแล้วล่ะ