Masters of the Universe

Од каде да почнам?

Па, веројатно сакам да кажам дека…

се' што сум е резултат на тоа од каде потекнувам.

Етернија, свет на бескрајна убавина.

Се' што постои само во легендите и во приказните за добра ноќ.

На Етернија, тие работи се вистински.

Грифини, змејови, тигри што зборуваат…

маѓепсани шуми, пустини што горат, острови на небото. Се' што сакаш.

Жими се', не сум надуван.

А потоа тука е замокот Сивиот Череп.

Татко ми еднаш ми кажа дека Етернија е срцето на целиот космос.

А Сивиот Череп е срцето на тоа срце.

Значи, срце на срцето…

на срцето е Моќта на Сивиот Череп.

Велат дека може да направи човек моќен како бог.

За да биде на безбедно, Моќта беше затворена во сад.

Древен меч што го нарекоа Мечот на моќта.

Да, знам, ама тоа име го избраа.

Легендата вели дека кога на Етернија ќе и' биде најпотребно…

ќе истапи херој и ќе го крене мечот…

и, знаеш, ќе го користи…

фантастично.

До тој ден, беше заклучен во замокот…

под будното око на Маѓепсницата…

која беше мудра и древна…

и искрено, малку страшна. Ама супер е. Баш супер.

Стотици години, Сивиот Череп беше под заштита на моите предци.

Потекнувам од многу импресивна лоза на моќни херои.

Благородни, силни, бестрашни.

Ама, мамо, не сакам да се борам.

Сите се поголеми и посилни од мене.

И имам лоша координација око-рака.

Глупости! Кој ти го рекол тоа? -Кринџер.

Вистина е. Најмал е и најслаб.

Чудо е како не скршил некоја коска или како не умрел.

А што треба да прави принцот наместо да вежба со оружја?

Не знам, да се дружам и да си играм со Кринџер.

Само ти оди. Ќе си играм со некое клопче.

Воопшто не помагаш.

Морам ли да одам?

На обука. Веднаш.

Слушајте, идни воини на Етернос.

Не градат статуи на губитници…

не именуваат улици по кукавици…

и не прават паради за покажан труд.

Овој замок, палатата, целите ваши животи…

се изградени на плеќите на мажи и жени што биле победници во борба.

А како кралскиот Војник Оклопник, сум победил во многу борби.

Затоа сме сите тука.

Јас им ги спасив задниците на вашите мајки и татковци.

Задниците на вашите соседи. И на нивните мајки и татковци.

Тоа се многу задници. Поентата е, јас се борев за вас…

а сега вие ќе се борите за мене со брзи рефлекси…

сигурен нишан и величествена снага.

И со ова.

Знае некој што е ова?

Стапче.

Фала што го кажа очигледното.

Некој друг?

Тила?

Тоа ти се рацете.

Браво, ќерко!

Стаповите се вашите раце. Продолжение на вас.

Во ред, во парови. Земете оружје.

Сакам да видам големи, сјајни модринки.

Сакам да видам крвави носови. Поткршнати заби.

Одиме. Цврста основа.

Диан, сакаш… -Да беше вистина, веќе двапати умре.

Адам. -Горе погледот!

Гледај го во очи додека го плескаш по лице.

Парирај или следниот ќе биде посилен.

А да поразговараме за ова?

Еј, Адам. Само дај се' од себе, добро?

Да. Тила.

Каква другарка си ти?

Таква што ќе те победи.

Данкан.

Како им оди на нашите почетници?

Квалитетна и вредна група, Височество.

Сите?

Без танцување, Адам.

Ајде. -Удри ме! Удри ме!

Прави будала од себе.

Ветив дека ќе направам маж од него, и ќе направам.

Да. Ама каков маж?

Адам! -Само удри ме!

Па, ја разоружа.

Не оди тоа така, стар пријателе.

Победив! Победив!

Се глупираш, Адам.

Момче.

Бори се со мене. Со ова.

Земи го, де.

А сега…

брани се.

Тато.

Тато!

Овој свет не е за слабите.

Да, тато.

Повтори.

Овој свет не е за слабите.

Адам. Стани!

Стани.

Кога ќе паднеш…

тоа ти е шанса гордо да се исправиш. Добро?

Изгледај силно.

Кога ќе се сврти, ќе те види.

Сакаш да му покажеш дека можеш да поднесеш удар.

Кога ќе се сврти, нема да види исплашено детенце.

Ќе види маж.

Што ќе види?

Маж. -Така е. Гледај.

Штом ќе се сврти.

Шетни, ќе помине.

Претставата заврши. На работа, одиме.

Адам. -Што правиш тука?

Те следам.

Дојдов за да бидам сам, па…

Не биди таков давеж.

Не мислев дека си слаб.

Денес, на обуката.

Татко ми мислеше.

Тоа е… Маѓепсницата?

Во што гледа?

Кралу Рандор, нападнати сме.

Под контрола е, Височество.

Кралската гарда е обучена за ова.

Ветувам…

вие и вашето семејството ќе бидете безбедни.

Ќе ве однесам во Сивиот Череп. Стража!

Еј, во ред е.

Не се оддалечувај.

Тила! Ајде.

Тато…

страв ми е.

Кој ти го кажал тој збор? Не јас.

Се' ќе биде во ред, мила.

Што и да се случи, додека сум тука, нема од што да се плашиш. Добро?

Ајде.

Сега, оди! Брзо!

Премногу се.

Голема армија значи само едно.

Повеќе цели.

Одиме!

Следете ме.

Одиме наваму.

Почекајте тука.

Слабаци од палатата.

Височество, одете и не запирајте.

Одете. Јас ќе го решам ова.

Некој сака тепачка.

Ни чекор повеќе.

Се осмелуваш да дојдеш во мојот град? Знаеш со кого имаш работа?

Ајде, кажи ми.

Јас сум Данкан, командант на Кралската гарда.

Проклетиот Војник Оклопник на кралот.

А денес…

А денес…

потфрли.

Тато. Тато.

Ајде. На нозе. Станувај. Ајде. Те молам.

Тила.

Потфрлив.

Ајде.

Држи се.

Владеењето на Рандор завршува вечерва.

Мислеше дека си толку силен што престана да се плашиш од она што демне во сенките.

Тоа бев јас.

Јас демнев.

Во најдалечните и најмрачните краеви на универзумот…

Демнев.

Но сега излегувам на виделина…

па ќе можеш да го гледаш својот пад.

Одете. Не вртете се.

Адам, не грижи се, момче мое. Ќе те заштитам.

Биди силен, сине. Ќе ги задржам.

Тато? -Одете!

Тато!

Што ќе ми направиш, ѓаволу?

Само ќе ти ја отсечам главата.

Како и да завршам, Етернос никогаш нема да биде твој.

Твојата палата е само цигла и стакло.

Твојата круна е костим.

Не, ја сакам моќта зад неа.

Зла Лин?

Зла Лин.

Добро кажано, лорду Скелетор. Поезија.

Водете го. Неговото време помина.

Со новата зора…

Етернија ќе го види мојот подем.

Толку. Завршив. -Секако, лорду.

Кога кревам тупаница, готов сум. -Да.

Тоа е крешендото!

Ќе знаеме за во иднина.

Доаѓаат.

Сивиот Череп ќе падне.

Не, ќе опстои.

Донеси ми го мечот, дете.

Веднаш. Побрзај.

Однеси го мечот на безбедно, што подалеку одовде.