Ladies of the Courtyard (Οι Κυρίες Της Αυλής)

Ούλα ούλα ούλα!

Ούλα ούλα!

Ούλα!

Ούλα ούλα ούλα!

Ξετσιπωσιές! Αύριο εγώ θα τη διώξω απ'το δωμάτιο!

Δε θέλω να βγάλει κακό όνομα το σπίτι μου!

Η ομορφιά πρέπει να δείχνεται!

-Ομορφιά το λες αυτό, κυρά Λένη μου; -Ομορφιά! Σσσσς!

Ρώτα κι εμάς. Κάτι ξέρουμε απ' αυτά. 20 χρόνια μανεκέν, κυρά Παρασκευούλα!

Καλλιτεχνική οικογένεια! Ζωγράφος, μανεκέν!

Βαλς! Βαλς!

-Χορεύουμε; -'Οχι, Τάσο. Σ' ευχαριστώ.

Είμαι πολύ κουρασμένη.

-Μια βόλτα μόνο. -'Οχι, ευχαριστώ.

Μερσί!

Εσείς, κυρία Ελένη, ξεχωρίζετε απ' όλες εδώ μέσα! Είστε κυρία!

'Αλλη νοοτροπία, καλέ μου Τάσο. 'Αλλη ιδιοσυγκρασία!

Ταμπεραμέντο, αν έχεις ακουστά. Είναι αυτό που λέμε καλλιτεχνικός αέρας!

-L'air artistique! -Φαίνεται!

Κι εσύ όμως! Καίτοι υδραυλικός, έχεις ευγενικά αισθήματα.

Και η μικρή έχει ευγενικά αισθήματα.

-Δε μου δίνει σημασία. -Θα της μιλήσω εγώ.

Αν μου λέγατε, θα σας έφτιαχνα μέσα μια ντεκορασιόν αριστούργημα.

-Δηλαδή; -'Ελατα!

Θα ζωγράφιζα πολλά έλατα, χιονισμένα χιόνια, οι 3 μάγοι! 'Οχι!

Ποιοι 3 μάγοι! Κάποιο μπέρδεμα έκανα! Πρωτομαγιά έχουμε, όχι Πρωτοχρονιά!

'Ο,τι και να 'ναι, πρωτομηνιά είναι!

Ναι, πρωτομηνιά! Η άνοιξη, τα πουλάκια τσίου-τσίου...

το νεράκι φλα-φλα-φλα, τα ψαράκια τίποτα...Ο ουρανός, η θάλασσα!

Το νοίκι!

-Αλήθεια, τι γίνεται με τον Τάσο; -Τα ίδια! Σημασία δε μου δίνει.

Ε, έτσι είναι οι υδραυλικοί. Δεν είναι σώοι.

Αν ποτέ σκεφτείτε για ζ ωγράφο, εδώ είμαστε εμείς.

Ωχ! Να μπορούσα να χωθώ κάτω από τα φουστάνια σας!

-Σαν δεν ντρέπεστε! -'Οχι γι' αυτό που φαντάζεστε!

Για να μη με βλέπει η νοικοκυρά. Για το νοίκι.

Ωχ, πρωτομηνιά αύριο, ε;

Καταλάβατε τώρα γιατί θέλω να χωθώ κάτω από τα φουστάνια σας;

-Ναι, για το νοίκι. -'Οχι! Γι' αυτό που φαντάζεστε!

Ούλα ούλα ούλα!

Ούλα ούλα!

Θα τους πετάξω όξω αυτούς τους ουραγκοτάγκους!

Με τα ουρλιαχτά τους, θα μου διώξουν όλους τους νοικάρηδές μου.

Ούτε ερωτευμένη να ήσουν!

Είμαι. Για μένα ο πατέρας μου, είναι ο μοναδικός μου έρωτας.

Ε, όχι κι ο μοναδικός... Κι άλλοι σ'αγαπούν!

Μπορεί. Εγώ όμως δεν αγαπώ παρά αυτόν. Κι ανησυχώ που αργεί.

Ε, παραμονή πρωτομαγιάς! Απόψε θα έχει πολλή δουλειά με το οργανάκι του.

Ως εδώ. Σ' ευχαριστώ.

Κάθε φορά που θα μυρίζουν οι πασχαλιές θα σκέφτομαι την αποψινή μας βραδιά.

-Καληνύχτα. -Να σε πάω δυο βήματα ακόμα;

'Οχι, Νίκο. Τόσο καιρό τώρα, προσπαθώ να σε πείσω...

πως θα 'ναι καλύτερα να μείνουμε ως εδώ. Δύο καλοί φίλοι.

Δε σου ζήτησα ποτέ τίποτε άλλο. Να 'μαι κοντά σου, μονάχα!

Το ξέρω, Νίκο. Και σ' ευχαριστώ. Μονάχα που αυτό δεν οδηγεί πουθενά.

Φοβάμαι πως θα' ναι καλύτερα, να μην ξαναειδωθούμε.

'Οχι, Μελίτα. Θα κάνω ότι θες. Θα σε βλέπω όποτε θες.

Κι αν δε θες, θα φεύγω και θα ξανάρχομαι όποτε με γυρέψεις.

Μα, δεν καταλαβαίνεις πως αυτό είναι που δε μ' αρέσει;

Εσύ να δίνεις τα πάντα κι εγώ τίποτα. Τίποτα δε μου ανήκει.

Κι αυτός ο δεσμός μας που θα μπορούσε να είναι κάτι ολότελα δικό μας...

είναι σαν ανάπηρος... Αντί για χαρά μου δίνει λύπη.

Πήγαινε τώρα. Δε θέλω να μας δουν από την αυλή. Καληνύχτα.

-Τι κάνεις εκεί; -Βλέπω!

-Τι βλέπεις; -Αυτό που φαίνεται!

- Και δεν ντρέπεσαι; -Γιατί; Η ομορφιά πρέπει να δείχνεται!

-Ομορφιά το λες εσύ αυτό; -Ομορφιά, ομορφιά!

'Επειτα εγώ το βλέπω από καλλιτεχνικής απόψεως.

Από καλλιτεχνικής... Στάσου...

Ναι...

Βρε, πάλι εκεί το νου σου; Ξεχνάς πως σήμερα είναι 1η του μηνός;

Καλά γλεντήσαμε εχθές το βράδυ... Αλλά σήμερα μας περιμένει άλλο γλέντι.

Από στιγμή σε στιγμή θα κάνει την εμφάνισή της η νοικοκυρά...

και θα ζητάει το νοίκι. Κ αι ίσαμε σήμερα, της χρωστάμε όχι και λίγα.

Να περιμένει! Εγώ πως περιμένω τον Αμερικάνο;

Εσύ μπορείς να περιμένεις και να λες ''πέσε πίτα να σε φάω''!

-Εγώ είμαι καλλιτέχνης! -Καλλιτέχνης της τεμπελιάς!

Εγώ, που δουλεύω 25 ώρες το εικοσιτετράωρο;

-Και 15 που κοιμάσαι; 39! -40!

Τι θα γίνει; Θα με αφήσεις έτσι, χωρίς κουμπί; Πώς θα πάω στον Αμερικάνο;

Στάσου μωρέ, θα σου το κολλήσω με κόλλα.

Ωραία! Ωραία φιγούρα! 'Ετσι, κολλημένος θα φύγω;

'Ασε με! Θα ζ ωγραφίσω ένα!

Εντάξει! Στον Αμερικάνο θά' μαι.

-Ήρθα! -Α, μπράβο!

'Αντε, μωρέ κι έχω τις μπογιές μέσα στα πόδια μου, από χθες που τα παράτησες!

'Ελα τελείωνε, να πάρει η ευχή! 'Αντε, κύριε Πίπη μου!

Σιγά, κύριε μπακάλη! Μη φωνάζ εις!

Τι την πέρασες την καλλιτεχνία; Η καλλιτεχνία θέλει τη ρέγουλ ά της!

'Επειτα, μου ζητάς να σου ζωγραφίσω το 'Αγαλμα της Ελευθερίας!

Πρέπει να το μελετήσουμε το πράμα! Βάστα!

Α, μπράβο...Να δούμε τώρα τι σόι ελευθερία ζητάς!

Θέλεις ελευθερία αμερικάνικη, ρώσικη ή ρωμαίικη;

Δηλαδή, τη θέλεις με πολυβόλο, με περιστέρι ή με γκλομπ;

Τη θες να κοιτάζει δεξιά ή αριστερά;

Να στην κάνω καλύτερα αλλήθωρη, να κοιτάζει παντού; Σοσιαλιστικιά δηλαδή;

Μόνο να μου πεις, χοντρή, για κοκκαλιάρα;

Εγώ μία ελευθερία γουστάρω, την Αμερικάνικη! Υοu knοw, that's all!

Ξέρω, ξέρω! Να 'ναι τρύπια από μέσα...

και μ' ένα δαδί στο χέρι να βάζει φωτιές στον κόσμο! 'Εγινε!

'Ετσι είναι κυρα-Πόπη! 1η του μηνού σήμερα! Θέλω κι εγώ τα νοίκια μου.

Αυτά τα δωμάτια έχω! 'Αμα καθυστερεί ο ένας κι ο άλλος, θα ψοφήσω της πείνας!

Κι οι περισσότεροι, κάθε που έρχεται η 1η του μηνού...

μου πρήζ ετε το συκώτι για να με ξοφλήσετε! Καλή ώρα η Νίτσα από δω!

'Ελα, Χριστέ και Παναγιά! Πριν από λίγο ήταν εδώ!

-Πόπη! -Τι είναι κυρά-Παρασκευούλα μου;

Καλέ, μπας και είδες αυτή την προκομμένη τη Νίτσα;

Εδώ, φυλάω από το πρωί! Δεν την είδα να κατεβαίνει.

Αψού!

-Με τις υγείες σου! -Δεν φτερνίστηκα εγώ!

Ούτε εγώ!

-Με κοροδεύεις κιόλας από πάνω; -'Ενα αστειάκι κάναμε, καλέ!

Δε μου λες! Τι θα γίνει με το νοίκι; Θέλω να μου το πλερώσεις σήμερα!

Α, σήμερα δεν μπορώ, κυρία Παρασκευή μου.

Κάντε μου πίστωση για λίγες μέρες. Αφού ξέρετε ότι κάνω πρόβες...

για μια καινούργια δουλειά που ετοιμάζουμε.

-Σε νάιτ κλουμπ; -Κλαμπ! Νάιτ κλαμπ!

Το ίδιο κάνει! Δε θέλω παρδαλές μέσα στο σπίτι μου!

Α! Σας παρακαλώ, μη με βρίζετε! Επειδή πρόκειται...

να πιάσω δουλειά σε ένα κέντρο, πάει να πει πως είμαι και παρδαλή;

Καλέ, τι μας λέτε; Σιγά να μη φορέσουμε και γάντια!

Γιατί δεν πας κυρά μου να γίνεις υπηρέτρια...

να βγάζεις του κόσμου τα λεφτά; Να, παρακαλάνε σήμερα!

Κάτω τα χέρια σου, κυρία Παρασκευή! Αυτό είναι δική μου δουλειά.

Μη μου βάζ ετε το μαχαίρι στο λαιμό! Δεν πρόκειται να σας τα φάω.

Δεν ξέρω τι θα κάνεις! Εγώ θέλω το νοίκι ίσαμε το μεσημέρι. Τ' ακούς;

Ούλα!

Αν ίσαμε το μεσημέρι δεν πληρώσετε θα σας πετάξω έξω, ουραγκοτάγκοι!

'Ωπα! Ωραία!

Ωπ!

Είδες, ε; Είδες τι ωραίο πράγμα βγήκε κατά τύχη; Κοίτα να δεις εδώ!

Πολύ ωραίο! Λοιπόν! Αυτό εδώ πέρα χαραμίζεται!

Είναι για την έκθεση Ζαππείου! Εντάξει; Εκατό δραχμές!

Βρε, εσύ μου χάλασες τη φάτσα του μαγαζιού!

Αυτή δεν είναι η ελευθερία, είναι η κυρία Ελευθερίτσα!

-Τι λες τώρα; Αυτό είναι έργο τέχνης! -Τα ίδια χάλια έχει κι αυτή και τούτη!

-Ε, βάλε τούτη! Τι να σου πω! -Δε σε πληρώνω, ρε!

-Γιατί; -'Αμα το διορθώσεις, θα σε πληρώσω!

'Αμα το διορθώσω, θα το χαλάσω! Ένα πενηντάρι φέρε!

-Δε σου δίνω σεντς! -20!

-Τίποτα! -Βάλε μια συκωταριά για το σπίτι.

-Βρε, nοthing! -Νοthing?

Νοthing!

-Νοthing είπες, ε; -Νοthing!

Μα τι κάνεις αυτού;

Κ άθε φορά που έχει 1 η ο μήνας, αυτά τραβάω, Α ννούλα μου!

Αμάν πια! Δεν μπορώ!

-'Εφερες τίποτα να φάει το μωρό; -'Ελεγα να φέρω κανένα κοψίδι!

Αλλ ά την τελευταία στιγμή θυμήθηκα πως δεν έχει βγάλει ακόμα δόντια!

Τό'ξερα! Τέσσερα μπαστούνι!

Τι έκανες με τον Αμερικάνο; Αυτός σε έκανε έτσι, σαν τρίο καρό;

Ναι! Διαφωνήσαμε σχετικά με το πάχος της Ελευθερίας...

-Ποια είναι αυτή; Καμιά καινούργια; -Για στάσου! Μην κουνιέσαι! 'Ετσι!

Α! Η νοικοκυρά ήταν εδώ! Μού είπε να τσακιστούμε να φύγουμε!

Αυτά να τα πει σε μένα αν της βαστάει! Σε μένα να τα πει!

-Θα τους πετάξω όξω με τις κλοτσιές! -Δεν πιστεύω να το κάνετε αυτό.

-Αμαρτία θά'ναι! 'Εχουνε και μωρό! -Να πάει να δουλέψει ο τεμπέλαρος!

-Τεμπέλαρος! Για μένα λέει! 'Ακουσες; -Δεν το λέει για σένα.

Αφού λέει τεμπέλαρος, δεν υπάρχει άλλος. Για μένα λέει!

'Ελα εδώ. Ησύχασε!

Δεν είναι τεμπέλης. 'Ατυχος είναι και καμιά φορά καθυστερεί το νοίκι.

Μόνο το νοίκι; Αυτός καθυστερεί και το φαί του! Αλλ ά κι εγώ τι να κάνω;

-Τι θα γίνει τώρα; Τι θα φάμε; -Τον κουπάτο με τη σπαθάτη!

Πάω να κάνω μία μικρή τράκα στον κύριο Νώντα, το γείτονά μας, απέναντι.

Πρώτα πρώτα, δεν είναι εδώ! Κ ι ύστερα δε θα σου δώσει! Νά'το! Δύο κούπα!

Αρκετά τον έχεις τρακάρει.

Α ν πετύχω όμως πουθενά τη νοικοκυρά, έχω να της ψάλλω!

Δε με ξέρει καλ ά! Θα με μάθει κι αυτή από την καλή!

Λέω για τη νοικοκυρά! Α ν την πετύχω... Ωωω! Κ αλημέρα σας, κυρία Παρασκευή!

-'Ηθελα ακριβώς να σας πω... -'Οχι, δε θέλω να μου πείτε τίποτα!

Γιατί ξέρω τι θα μου πείτε. Θα μου πείτε πάλι...

ότι από στιγμή σε στιγμή περιμένετε λεφτά κι άλλες σαχλαμάρες.

Ε, δεν τα χάβω πια αυτά! 'Η μου πλερώνετε τα καθυστερούμενα...

ή θα πλαγιάσετε το βράδυ στο πεζ οδρόμιο!

Σας παρακαλ ώ! Δεν υπάρχει λ όγος να φωνάζ ετε και ν' ακούει όλη η γειτονιά!

Ποια γειτονιά; Η γειτονιά σας ξέρει από την καλή κύριε Πίπη!

Σάματις έχετε αφήσει και γείτονα ατρακάριστο;

Εγώ δεν μπορώ να χάνω νοίκια εξαιτίας σας! Σε 1 ώρα θέλω το διαμέρισμά μου!

-Ποιο διαμέρισμα; Αυτό το κλουβί; -Το κλουβί! Το θέλω άδειο!

Σας είπα! Είναι ακριβό! 500 δραχμές! Κ όψτε κάτι να μπορέσω να το πληρώσω!

Τι να σας κόψω;

Κ όψτε μου 500 δραχμές! Να δεις πώς το πληρώνω!

-Αυτά εγώ τα ακούω βερεσέ! -Ωραία!

Βερεσέ μ'ακούτε εσείς, βερεσέ μένω κι εγώ στο διαμέρισμά σας...

είμαστε πάτσι. Ούτε μου χρωστάτε, ούτε σας χρωστάω!

Σας παρακαλ ώ μόνο, να μου κάνετε μια απόδειξη εξοφλητική!

Να σας λείπουν τα χωρατά! Α ν σε μια ώρα δε μου πληρώσετε...

τα καθυστερούμενα, θα σας πετάξω έξω με τις κλοτσιές! 'Αει στα κομμάτια!

Ε! 'Ηρθαμε σ' ένα συμβιβασμό!

Τι είναι, κόρη μου; Τι τρέχει και με σπρώχνεις;

Μη τους διώξετε, κυρία Παρασκευή. Να σας πληρώσω εγώ ένα μέρος...

από αυτά που σας χρωστάνε.

Α! 'Οχι! Αυτό δεν το δέχομαι. Ο πατέρας σου πεθαίνει στη δουλειά!

Τον τρώνε οι δρόμοι όλη μέρα!

Σας παρακαλ ώ πολ ύ, κυρία Παρασκευή! Ακούστε με!

Μα εγώ θέλω να το νοικιάσω το διαμέρισμά τους. Δεν μπορώ!

Μα θα το νοικιάσετε! Κ αι το αντρόγυνο βάλτε το προσωρινά στο απέναντι...

...διαμέρισμα, που ποτέ δεν νοικιάζ ετε γιατί είναι σκοτεινό.

Κ αι θα πληρώνω εγώ το νοίκι τους. Κ άντε το για χατίρι μου! Για ένα μήνα.

Κ αι είμαι σίγουρη πως στο μήνα επάνω, ο κύριος Πίπης...