The Grand Budapest Hotel

Στην πιο μακρινή ανατολική γωνιά της Ευρώπης,

η πρώην Δημοκρατία της Ζουμπρόβκα, κάποτε η πρωτεύουσα μιας Αυτοκρατορίας...

Παλιό Νεκροταφείο Λουτζ

Στη μνήμη του εθνικού μας θησαυρού

Συγγραφέας

ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ GRAND BUDAPEST

Απόδοση Διαλόγων: Morgan La Fey ~ grgrs

Είναι ένα εξαιρετικά κοινό σφάλμα ότι...

ο κόσμος νομίζει ότι η φαντασία του συγγραφέα δουλεύει ασταμάτητα,

ότι εφευρίσκει συνεχώς ένα ατέλειωτο απόθεμα

από περιστατικά και επεισόδια,

ότι απλά οι ιστορίες του κατεβαίνουν στο μυαλό του από το πουθενά.

Στην πραγματικότητα, ισχύει το αντίθετο.

Όταν ο κόσμος μάθει ότι είσαι συγγραφέας,

φέρνουν αυτοί τους χαρακτήρες και τα γεγονότα σε σένα,

και όσο διατηρείς την ικανότητά σου να βλέπεις

και να ακούς προσεκτικά,

αυτές οι ιστορίες θα συνεχίσουν να...

Σταμάτα. Πάψε! Μη! Μη το κάνεις!

θα συνεχίσουν να σε αναζητούν σ' όλη σου τη ζωή.

Σ 'αυτόν, που έχει πει πολλές φορές τις ιστορίες των άλλων,

θα διηγηθούν πολλές ιστορίες.

- Συγγνώμη. - Δεν πειράζει.

Τα περιστατικά που ακολουθούν μου τα περιέγραψαν

ακριβώς όπως τα παρουσιάζω εδώ...

Και με έναν εντελώς απροσδόκητο τρόπο.

Πριν από αρκετά χρόνια,

και ενώ έπασχα από μια ήπια μορφή του "Πυρετού του Γραφιά",

ένα είδος νευρασθένειας διαδεδομένης στους διανοούμενους της εποχής εκείνης,

αποφάσισα να περάσω το μήνα Αύγουστο...

στη λουτρόπολη της Νέμπελσμπαντ, κάτω από το Σουντετενβάλτς των Άλπεων,

και είχα πιάσει δωμάτιο στο Grand Budapest,

ένα γραφικό, περίτεχνο, και κάποτε ευρέως φημισμένο ίδρυμα,

που φαντάζομαι ότι μερικοί από σας θα το γνωρίζουν.

Η σεζόν είχε τελειώσει, και εκείνη την περίοδο ήταν ήδη ανεπιστρεπτί ντεμοντέ,

και είχε πάρει την κατιούσα προς

την αθλιότητα και την εν καιρώ κατεδάφισή του .

Οι λίγοι πελάτες που είχαμε απομείνει,

γρήγορα, μάθαμε να αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον, οπτικά,

ως οι μόνες ψυχές που ζούσαν στο τεράστιο οικοδόμημα.

Αν και δεν πιστεύω ότι οποιαδήποτε γνωριμία μεταξύ μας είχε προχωρήσει

πέρα από τα ευγενικό νεύμα που ανταλλάσσαμε καθώς περνούσαμε

στην Αυλή με τους Φοίνικες,

στα αραβικά λουτρά,

και πάνω στο Τελεφερίκ Κολονάντ.

Φαίνεται ότι ήμασταν μια ομάδα αρκούντως επιφυλακτικών...

και μοναχικών ατόμων, όλοι ανεξαιρέτως.

Ίσως, ως αποτέλεσμα αυτής της γενικής σιωπής,

είχα αποκτήσει μια ανέμελη και χαριτωμένη οικειότητα

με το θυρωρό του ξενοδοχείου,

έναν τύπο από τις δυτικές ηπείρους γνωστό μόνο ως μεσιέ Ζαν,

ο οποίος φαινόταν ταυτόχρονα τεμπέλης και πραγματικά πολύ εξυπηρετικός.

Υποθέτω πως δεν έπαιρνε καλό μισθό.

Εν πάση περιπτώσει, ένα βράδυ,

καθώς στεκόμουν δίπλα δίπλα συνομιλώντας με τον μεσιέ Ζαν,

όπως μου είχε γίνει συνήθεια, παρατήρησα μια νέα παρουσία στην παρέα μας.

Έναν μικροκαμωμένο, ηλικιωμένο άνδρα, κομψά ντυμένο,

με ένα εξαιρετικά ζωηρό, έξυπνο πρόσωπο

αλλά και με έναν, άμεσα αντιληπτό, αέρα θλίψης.

Ήταν, όπως και οι υπόλοιποι από εμάς, μόνος του, αλλά και ομολογουμένως...

ήταν ο πρώτος που έδινε την εντύπωση ότι είναι πραγματικά βαθύτατα μοναχικός.

Ένα σύμπτωμα και της δικής μου πάθησης.

"Ποιος είναι αυτός ο ενδιαφέρων ηλικιωμένος;",

ρώτησα τον μεσιέ Ζαν.

Προς έκπληξή μου, εκείνος εμφανώς ξαφνιάστηκε..

"- Δεν ξέρετε;", ρώτησε.

Δεν τον αναγνωρίζετε;

Όντως φαινόταν γνωστός.

Είναι ο κ. Μουσταφά. Αυτοπροσώπως. Κατέφτασε σήμερα το πρωί.

Αυτό το όνομα θα είναι αναμφίβολα γνωστό

στους πιο έμπειρους ανάμεσά σας.

Ο κ. Ζίρο Μουσταφά ήταν κάποτε ο πλουσιότερος άνθρωπος στη Ζουμπρόβκα,

"Μετανάστης διεκδικεί περιουσία"

Ο Ζίρο στριμώχνει την αγορά

...και μάλιστα ήταν ακόμα ο ιδιοκτήτης του Grand Budapest.

Έρχεται συχνά και μένει καμιά εβδομάδα ή περισσότερο,

τουλάχιστον τρεις φορές το χρόνο, αλλά ποτέ μέσα στη σεζόν.

Ο μεσιέ Ζαν μου έκανε ένα σήμα, και έσκυψα πιο κοντά

Θα σας πω ένα μυστικό.

Παίρνει μόνο ένα μονόκλινο δωμάτιο χωρίς λουτρό

στην πίσω γωνία του επάνω ορόφου,

και είναι μικρότερο και από το ασανσέρ υπηρεσίας!

Ήταν ευρέως γνωστό,

ότι ο Ζίρο Μουσταφά είχε αγοράσει και είχε κατοικήσει

σε μερικά από τα πιο πολυτελή κάστρα και μέγαρα στην ήπειρο.

Ωστόσο, εδώ, στο δικό του σχεδόν άδειο ξενοδοχείο,

καταλάμβανε το δωμάτιο ενός υπηρέτη;

Εκείνη τη στιγμή, η αυλαία σηκώθηκε για μια παρένθεση, ένα εσωτερικό δράμα...

Σκατά.

Που απαιτούσε την άμεση και πλήρη προσοχή του μεσιέ Ζαν,

αλλά που με πάσα ειλικρίνεια, δεν κράτησε για πολύ τη δική μου προσοχή.

Ωστόσο,

αυτή η πρόωρη διακοπή στην ιστορία του παράξενου γέρου ανθρώπου

είχε ως αποτέλεσμα, όπως λέει και η έκφραση,

"να με σκοτώνει η αγωνία."

Πάει να πει, καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα,

όπου παρέμεινα μέχρι και το επόμενο πρωί, έως ότου,

με εκείνο τον μυστηριώδη και απόλυτα αξιόπιστο τρόπο,

η μοίρα, για άλλη μια φορά, παρενέβη για λογαριασμό μου.

Θαυμάζω τη δουλειά σας.

Ορίστε;

Είπα, γνωρίζω και θαυμάζω την υπέροχη δουλειά σας.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς, κύριε.

Μήπως ο μεσιέ Ζαν έτυχε να μοιραστεί μαζί σας

καμιά πληροφορία σχετικά με τον ηλικιωμένο ιδιοκτήτη αυτού του ιδρύματος;

Οφείλω να ομολογήσω ό,τι εγώ ο ίδιος ζήτησα να πληροφορηθώ σχετικά με σας.

Είναι απολύτως ικανός, φυσικά, ο μεσιέ Ζαν,

αλλά δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι είναι ένας πρωτοκλασάτος,

ή - σοβαρά μιλώντας - ακόμη και δευτεροκλασάτος θυρωρός.

Αλλά αυτά είναι.

Οι καιροί έχουν αλλάξει.

Τα ιαματικά λουτρά είναι πολύ όμορφα.

Ήταν, στην αρχική τους κατάσταση. Δεν μπορούσαν να συντηρηθούν, φυσικά.

Παραείναι τρυφηλά για τα σημερινά γούστα.

Αλλά εγώ το αγαπώ όπως και να έχει, αυτό το μαγευτικό παλιό ερείπιο.

Πώς καταλήξατε να το αγοράσετε, αν επιτρέπεται να ρωτήσω;

Το ξενοδοχείο Grand Budapest;

Δεν το αγόρασα.

Εάν δεν είστε απλά ευγενικός,

και σας παρακαλώ να μου πείτε αν συμβαίνει κάτι τέτοιο,

αλλά αν πραγματικά σας ενδιαφέρει,

θα ήθελα να σας καλέσω να δειπνήσετε μαζί μου απόψε,

και θα είναι χαρά μου, και μάλιστα και προνόμιό μου, να σας πω...

"Την ιστορία μου". Με όλες τις λεπτομέρειές της.

Δύο πάπιες ψητές με ελιές.

Λαγό, σαλάτα;

Πουγί Ζουβέ του '52, συν ένα μικρό μπουκάλι από το ξηρό.

Αυτό λογικά θα μας προσφέρει άπλετο χρόνο.

- Αν αρχίσω ευθύς αμέσως. - Μα ναι, οπωσδήποτε...

Λοιπόν, αρχίζει, όπως πρέπει, με τον προκάτοχό του κοινού φίλου μας.

Ο αγαπημένος, αρχικός θυρωρός του ξενοδοχείου Grand Budapest.

Ξεκινά, φυσικά, με τον...

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ Κ. ΓΚΟΥΣΤΑΒ

- Φέρτε το τραπέζι στο παράθυρο. - Μάλιστα, μεσιέ Γκουστάβ.

- Φέρτε το δίσκο στο τραπέζι. - Αμέσως, μεσιέ Γκουστάβ.

Εκεί ακριβώς. Εκείνα βουρτσίστηκαν και κολλαρίστηκαν;

- Φυσικά, μεσιέ Γκουστάβ. - Πακετάρισέ τα στα κουτιά για τα καπέλα.

- Είναι από το Όμπερσντορφ και Σια; - Έτσι νομίζω, μεσιέ Γκουστάβ.

- Δεύτερό μπαούλο. Ποιος έχει τα εισιτήρια; - Εγώ, μεσιέ Γκουστάβ.

Δώς' τα σε μένα.

Αυτά είναι εντάξει. Περιμένετε στη γωνία.

- Δεν φεύγω. - Πώς είπατε;

- Δεν φεύγω. - Γιατί όχι;

- Φοβάμαι. - Τι πράγμα;

Φοβάμαι ότι αυτή μπορεί να είναι η τελευταία φορά που θα ιδωθούμε.

Γιατί, στο όνομα του Θεού, να συμβεί κάτι τέτοιο;

Δεν μπορώ να το διατυπώσω με λόγια, αλλά το νιώθω.

Για όνομα του Θεού, δεν υπάρχει λόγος να μας αφήσετε αν προτιμάτε...

- Έλα μαζί μου. - Στο καταραμένο Λουτζ;

- Σε παρακαλώ. - Δώστε μου το χέρι σας.

Δεν έχετε τίποτα να φοβηθείτε. Είστε πάντα ανήσυχη πριν ταξιδέψετε.

Ομολογουμένως αυτή τη φορά, φαίνεται ότι βιώνετε ένα πιο έντονο άγχος,

Αλλά, με πάσα ειλικρίνεια... Θεέ μου, τι έχετε κάνει στα νύχια σας;

- Ορίστε; - Αυτό το διαβολικό βερνίκι.

- Αυτό το χρώμα είναι εντελώς λάθος. - Δεν σου αρέσει;

Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει. Μου προκαλεί σωματική αποστροφή.

- Ίσως αυτό θα σας ηρεμήσει. - Τι; Μην απαγγέλλεις.

- Απλά ακούστε τα λόγια. - Σε παρακαλώ. Όχι τώρα.

"Αναζητώντας μια φορά τον άθλο, στο ευγενές δάσος γκρίζων μεσαιωνικών ελάτων...

"Έφτασα σε έναν τάφο, λουσμένο από τη βροχή, δροσερό και αιθέριο...

"η επιγραφή πάνω του, χαμένη προ πολλού...

" μα ακόμα και μέσα στις μελαγχολικές ρωγμές του..."

Θα ανάψεις ένα κερί για μένα, σε παρακαλώ;

- Στο σκευοφυλάκιο της Σάντα Μαρία; - Θα το φροντίσω αμέσως εγώ ο ίδιος.

Να θυμάστε, είμαι πάντα μαζί σας.

- Σ' αγαπώ. - Εγώ σας αγαπώ.

Αναχώρηση!

Είναι μεγάλο κατόρθωμα, το να κερδίσεις την πίστη μιας τέτοιας γυναίκας

για 19 σεζόν στη σειρά.

- Μάλιστα, κύριε. - Μου έχει μεγάλη αδυναμία, ξέρεις.

Μάλιστα, κύριε.

Αλλά δεν την έχω ξαναδεί έτσι.

Όχι, κύριε.

Έτρεμε σαν χεσμένος σκύλος.

Όντως.

Τρέξε στον καθεδρικό ναό της Σάντα Μαρία, στην πλατεία Μπρούκνερ.

Αγόρασε ένα από τα απλά κεριά, μισού μεγέθους,

και πάρε τέσσερα κλουμπέκ ρέστα.

Ανάψέ το στο σκευοφυλάκιο, πες μια σύντομη προσευχή,

μετά πήγαινε στου Μεντλ, και πάρε μου ένα προφιτερόλ με σοκολάτα,

Αν περισσέψουν καθόλου χρήματα, δωσ' τα στο ανάπηρο λουστράκο.

- Αμέσως, κύριε. - Περίμενε.

- Ποιος είσαι εσύ; - Είμαι ο Ζίρο, κύριε. Ο νέος γκρουμ.

- Ώστε Ζίρο, ε; - Μάλιστα, κύριε.

Ούτε σε έχω ακουστά, ούτε σε είδα ποτέ μου. Ποιος σε προσέλαβε;

- Ο κ. Μόσερ, κύριε. - Κ. Μόσερ!

Ναι, μεσιέ Γκουστάβ;

Πρέπει να συμπεράνω ότι προσλάβατε στα κρυφά,

αυτόν τον νεαρό για τη θέση του γκρουμ;

'Εχει προσληφθεί για μια δοκιμαστική περίοδο,

και εξαρτάται από την έγκρισή σας, φυσικά.

Ίσως, ναι... Ευχαριστώ, κ. Μόσερ.

Παρακαλώ, δεν κάνει τίποτα, μεσιέ Γκουστάβ.

Τώρα θα περάσεις και επισήμως από συνέντευξη.

Μήπως να πάω και να ανάψω πρώτα το κερί, κύριε;

Τι; Όχι.

Προϋπηρεσία;

Ξενοδοχείο Κίνσκι, στην κουζίνα, έξι μήνες.

Ξενοδοχείο Μπερλίτζ, σκούπισμα και σφουγγάρισμα, τρεις μήνες.

- Πριν από αυτό έτριβα τα τηγάνια... - Προϋπηρεσία, μηδέν.