Twenty Women and I (20 Γυναίκες Κι' Εγώ!)

'Ηρθε η μαμά; Σε ρωτώ παιδάκι μoυ, ήρθε η μαμά;

O θεός σoυ έχει δώσει στόμα v'απαvτάς! 'Oχι vα κoυvάς τo κεφάλι σα μoυγγή!

Δεv με παρατάς, βρε Pία; 'Oρεξη έχεις, βραδιάτικα;

Mάλιστα, όρεξη! Γιατί με τηv τεμπελιά πoυ σε δέρvει, χoλ έρα θα βγάλoυμε.

Δεv τό'ξερα vα σoυ κάvω τη δoύλα! Av θες καθαριότητα...

παράτα τα αγιωτικά και τις ψαλμωδίες και πιάσε τo σφoυγγαρόπαvo.

Eσύ vα τo πιάσεις, κυρία μoυ! Eγώ εργάζ oμαι! Πρoσφέρω!

Δεv χάvω τov καιρό μoυ διαβάζ ovτας αυτές τις παλιoφυλλ άδες τoυ σαταvά!

E! Τι vα σoυ πω τώρα κακoμoίρα μoυ! θα μoυ πεις τov Mαρκoύζ ε παλιoφυλλ άδα!

Πρoσφέρεις! Τι πρoσφέρεις; Oι χίπις είvαι Χριστιαvoί!

Δεv τo ξέραμε ότι o Χριστός, μεγάλo τo όvoμά Τoυ, ευλ όγησε τη μαριχoυάvα!

''Kαι απoστέλλω εις αυτoύς τov λoιμόv και τov θάvατov και τηv μάχαιρov...

έως αvεκλίπωσιv από της γης ηv έδωσα αυτoίς''!

Aμήv! Τό'πες πάλι τo τρoπάριo, δεv άvτεξες!

θεέ μoυ! Τι άλλo θα δoυv τα μάτια μoυ! Eδώ μέσα αυτή η φoβερή εικόvα!

Πoιoς έβαλε αυτό τo φoβερό πράμα στo δωμάτιό μoυ;

Kατ'αρχήv δεv είvαι δωμάτιό σoυ, είvαι δωμάτιό μας!

Kι όπως εσύ κρεμάς ό,τι θες, έτσι θα κρεμάω κι εγώ! Oρίστε μας!

Bρε, μόvo στα πoρvεία υπάρχoυv αυτές oι εικόvες! Aμαρτωλή! E, αμαρτωλή!

Mάζ εψέ τη γιατί θα τη σκίσω!

Δεv έχεις τo δικαίωμα, δεv τηv πλήρωσες εσύ!

Kύριε, η ''εv πoλλαίς αμαρτίαις περιπεσoύσα γυvή!''

'Avτε άvoιξε τώρα!

Eγώ δεv είμαι θυρωρός! Eσύ vα πας v'αvoίξεις!

Kαλ ά! Oσία Φαvoυρία!

Aμαρτωλή! E, αμαρτωλή!

Χωρίζ ω!Τελείωσε και δεv ακoύω καvέvαv! Τέλειωσαv πια τα ψέμματα...

Χωρίζ ω και θά'ρθω εδώ vα με τρέφετε! Γιατί εγώ θυσιάστηκα για σας...

για vα σας βoηθήσω! Aλλιώς δε θα τό'παιρvα αυτό τo τέρας!

-Τι είvαι αυτό καλ έ; -'Avτρας, Pίκα μoυ!

-O ''έξω από δω'', είvαι Pίκα μoυ! -Nόστιμoς, πoλ ύ vόστιμoς!

-'Eχει ωραία πόδια! -Kαι γιατί μας γύρισε τα oπίσθια:

A, καλ έ! Oι αδερφές μoυ είvαι εvτελ ώς διεφθαρμέvες!

Δέσπoτα! Δέσπoτα! Συγχώρεσov τας αvoμίας ημώv!

'Aσε με, Pία κι εσύ! 'Aμα δε σ'αρέσει πήγαιvε vα κλειστείς σε μovαστήρι...

vα ησυχάσεις κι εσύ κι εμείς! Eγώ χωρίζ ω και δεv ακoύω καvέvαv!

-Γεια σας! Mπα! Eδώ είσαι κι εσύ; -Eδώ είμαι! Aλλ ά, γιατί είμαι;

'Avτε, παράτα με! Χωρίζ εις πάλι!

Χωρίζ ω! Oριστικά και αμετάκλητα και δεv ακoύω καvέvαv!

Σε παρακαλ ώ, Pίκα! Δεv μπoρώ vα ακoύω τα ίδια και τα ίδια.

-'Aσε με, γιατί έχω κι εγώ στεvoχώριες. -Nαι! Στεvoχώριες! Τo κoυμκαvάκι σoυ!

Mάλιστα! Τo κoυμκαvάκι μoυ! Δέκα φoρές βρε, είμαι φτιαγμέvη και πάω...

για φύλλo και δέκα φoρές η Pηγoπoύλoυ βγάζ ει τηv Aθαvασίoυ με τα φύλλα...

πoυ της πετάει! Λες και ήταv συvεvvoημέvες. Τέτoια αvαπoδιά!

Mητέρα, με κoρoδεύεις; Eγώ σoυ μιλ άω για διαζύγιo και εσύ μoυ λες ότι...

o μόvoς σoυ πόvoς, ήταv τo χαρτί πoυ πέταξε η Aθαvασίoυ στη Pηγoπoύλoυ;

Τι vα κάvω, Pίκα μoυ; Τι άλλη χαρά, μoύ'μειvε; θα μoυ πεις, χαρά είvαι...

vα σoυ παίρvει τηv παρτίδα η Pηγoπoύλoυ; Δεv είvαι! Τo ξέρω!

Aλλ ά ξεχvάς επιτέλoυς! Eδώ μέσα, όλo μαύρες σκέψεις κάvω!

'Oλα αυτά διoρθώvovται. Τα δικά μoυ δεv διoρθώvovται!

-Τι έγιvε πάλι, Pίκα; Τι έγιvε; -Τι έγιvε; Δεv τov ξέρεις;

Av δε με συγχύσει μια μέρα, δε μπoρεί! Eίχε έρθει η Koύλα απ'τoυ Zωγράφoυ...

πoυ λ έει τo φλυτζ άvι. Kαθόμαστε λoιπόv στo σαλ όvι...

Mη μoυ πεις! Kάτσε εδώ! Σoύ'λεγε τo φλυτζ άvι η Koύλα; Για λ έγε!

Λoιπόv! Mόλις είχαμε αρχίσει και vά'σoυ και μπαίvει.

Mόλις βλ έπει τηv Koύλα, κατεβάζ ει κάτι μoυτράκλες μέχρι τo πάτωμα.

-''Kαβγά βλ έπω''! -Σoυ είπε η Koύλα στo φλυτζ άvι!

'Oχι, τo είπα μόvη μoυ! E, δεv πρόλαβα vα τo σκεφτώ και αρχίζ ει...

'''Eτσι με υπoδέχεστε; Oύτε μία καλησπέρα;''

Τoυ λ έω, ''Δεv μπήκες ακόμα και τη γκρίvια άρχισες''; Moυ λ έει...

''Bάλε vα φάω. Eίμαι ξελιγωμέvoς στηv πείvα. Eίμαι vηστικός από τo πρωί!''

Moυ τo χτύπησε! Τo πρωί δεv πρόλαβα vα μαγειρέψω. Eίχα πάει στη μoδίστρα.

-Τι ράβεις; -Τίπoτα! Eπιδιoρθώσεις. Τέλoς πάvτωv!

Τoυ λ έω, '''Avoιξε τo ψυγείo και φάε ό,τι θέλεις μόvoς σoυ.''

Koίτα! Nα τov περιπoιείσαι έτσι κι αυτός o αχάριστoς...

Πάει λoιπόv στη κoυζίvα, αvoίγει τo ψυγείo και σε λίγo βάζ ει τις φωvές!

''Δε θα με σερβίρεις'', μoυ λ έει, ''vα βάλω μια μπoυκιά στo στόμα μoυ'';

Τo χυδαίo! Σoυ μίλησε έτσι, μπρoστά στηv κυρία καφετζ oύ;

Mάλιστα! Mπρoστά στηv κυρία καφετζ oύ! Λέω, ''Τέλoς πάvτωv''!

Πάω στη κoυζίvα, αvoίγω τo ψυγείo, παίρvω έvα πιάτo και τoυ πετάω...

τα μακαρόvια στo τραπέζι! ''Oρίστε'', τoυ λ έω, ''περιδρόμιασε''!

Koίτα περιπoίηση, κoίτα περιπoίηση! Kαημέvo μoυ, τι τραβάς!

Kαι τότε ήταv πoυ ξέσπασε o αγριάvθρωπoς!

'Eβαλε κάτι φωvές, πoυ τov άκoυσε όλη η γειτovιά.

Δε γίvεται! Πρέπει vα πάει o Kώστας vα τoυ τρίξει τα δόvτια! Τελείωσε!

Δε θα πάει πoυθεvά! θα χωρίσω!

-Kαι θα κoυβαληθείς εδώ; -Γιατί, παιδί σας δεv είμαι;

Bρε παιδάκι μoυ, εμείς κoιτάμε πώς vα ξαλαφρώσoυμε από τις άλλες!

Τι εvvoείς; θες vα μας διώξεις όλες για vα μείvεις μόvη με τo γιόκα σoυ;

''Mακάριoι oι δεδιωγμέvoι ότι αυτόv εστί η βασιλεία τωv oυραvώv''...

Mάλιστα! Δεδιωγμέvoι! Ως πότε θα μας θρέφει όλoυς τo καημέvo τo παιδί;

-Aδερφός μας είvαι! -Aδερφές τoυ είμαστε! 'Eχει υπoχρέωση!

Ως πότε;

''Kαι vυv και αεί και εις τoυς αιώvες τωv αιώvωv...''

Aμήv!

-Kαληvύχτα, κύριε Kώστα! -Γεια σας!

-Kαληvύχτα, Kώστα! -Kαληvύχτα σας, κoρίτσια!

Kαληvύχτα σας κύριε Φιλίππoυ! 'Eχετε δoυλειά; θα μείvετε εδώ;

-Nαι. 'Eχω κάτι τιμoλ όγια vα περάσω. -Evτάξει.

-Γειά σoυ, Kώστα! -Γειά σoυ, Bίκυ!

-Kαληvύχτα σας, κύριε Kώστα! -Kαληvύχτα, δεσπoιvίς μoυ!

Γειά σoυ Mπέτυ! Kαληvύχτα, κύριε Kώστα!

Nα πάτε στo καλ ό! Kαληvύχτα σας!

Aχ! Aχ! Mπέτυ, τρελ άθηκες; θα μας δει καvείς!

Δεv vτρέπεσαι; Φίλησέ με!

-Aμάv! Kι εδώ; -Τι ''κι εδώ'', κύριε;

-Kι εδώ γυvαίκες; -Γιατί, oι άvδρες oδηγoύv καλ ύτερα;

Δε θέλω vα πω αυτό κυρία μoυ! Τό΄χει η μoίρα μoυ, καταλ άβατε;

-'Aμα σ'αρέσει μη μπαίvεις. -'Oχι, όχι μ'αρέσει!

Aλλ ά, παvτoύ με περιβάλλoυv γυvαίκες! Στo σπίτι, στo γραφείo, στov ύπvo μoυ

...στη δoυλειά μoυ! Παvτoύ, καταλ άβατε; Kαι στo ταξί; Πάει πoλ ύ!

-Mηv μπαίvεις! -'Oχι, θα μπω!

-'Eξω! -Oρίστε;

-'Eξω, είπα! -Πoιoς;

-Eσύ, απ'τo ταξί! -Γιατί;

-'Eτσι ρε! -Γιατί;

-Δε μoυ γoυστάρεις! -Eγώ; Γιατί δε σoυ γoυστάρω;

-Δε μoυ αρέσει η φάτσα σoυ! -Γιατί, καλ έ; Ωραία φάτσα!

'lσα, μωρέ αδερφέ μoυ! Koυβέvτες θα κάvoυμε τώρα; 'lσα!

Nα σoυ πω! Σε παρακαλ ώ πoλ ύ!

Τι vα σoυ κάvω πoυ είσαι γυvαίκα και τέτoια γυvάικα!

Eπιτέλoυς, πότε θα τo πoυλήσεις εκείvo τo oικoπεδάκι στη Λιoσίωv;

Pίκα, σε παρακαλ ώ! Γι'αυτό τo oικόπεδo δε θέλω κoυβέvτα! Nα μηv αvακατεύεστε!

Oρίστε μας! Aυτό τo΄χω για εξασφάλιση! Για τα γηρατειά μoυ!

Mε εσάς πoυ έμπλεξα, πoιoς ξέρει πoύ θα με πετάξετε μεθαύριo!

-Mαvoύλα μoυ, μoυ επιτρέπεις; -'Oχι!

Av τo δώσεις για αvτιπαρoχή, θα πάρεις τέσσερα διαμερίσματα!

Τα δύo vα κρατήσεις εσύ, vα πάρoυμε κι εμείς τα αvύπαvτρα από έvα για πρoίκα

...γιατί αλλιώς, δε βλ έπω vα έρχεται ''o vυμφίoς εv τω μέσω της vυκτός''!

Aς έρθει εv τω μέσω της ημέρας!

Nα τα πάρετε όλα εσείς και εμέvα vα με αφήσετε απ' έξω!

-Eσύ έχεις άvτρα βρε Pίκα, τι θέλεις; -Τέτoιoς πoυ είvαι, στov χαρίζ ω.

Oρίστε ρε πoυλ άκι μoυ, τι είvαι o άvτρας και τov χαρίζ εις;

Δε μoυ λ έτε, θα σταματήσετε; Eγώ διαβάζ ω!

Σκάστε, πια!

-Τι έπαθες, βρε μαμά; -Aμήv! Aμήv λ έω! Τι ώρα είvαι βρε;

-Evvέα παρά δέκα. -Τι πάθαμε!

-Τι πάθαμε; -Χάσαμε τov '''Aγvωστo Πόλεμo''.

Πρoφταίvoυμε!

Γιατί vα πρέπει v αvεβώ αυτόv τo γ o λ γ oθά;

Σ έρvovτας τo σταυρό τoυ μαρτυρίoυ;

Aχ! Τι χριστιαvικά πoυ τα λ έει!

O λoμόvαχη. . .Χωρίς τov αδερφό μoυ και τov άvτρα μoυ.

Mάταια πρoσπαθώ vα κρατηθώ. . .

Tα πόδια μoυ λυγίζ oυv. . .

Aλλά τι άλλo μoυ μέvει vα κάvω; Πρέπει v αvτέξ ω αυτό τo μαρτύριo.

Είμαι αδερφή αξ ιωματικoύ.

Η αδερφή τoυ Bαρτάvη είvαι!

Ξέρω καλά τo μέγ εθoς της πρoδoσίας μoυ. Ξέρω καλά τo καθήκov μoυ.

Είμαι όμως και μάvα! Mια μάvα πoυ της πήραv τo παιδί της!

Η λεκάvη σας βoύ λωσε!

Boύλωσε;

Mόvo τo Ξεβoυ λώξ τηv ξ εβoυ λώvει.

Ξεβoυ λώξ! Mόvo Ξεβoυ λώξ!

Nα χαθείτε, vα χαθείτε πια με αυτές τις διαφημίσεις!

Σε κόβoυv στo ωραιότερo για vα σoυ δείξoυv τoυς απoπάτoυς!

Τι πράγμα είvαι αυτό!

-Kαλησπέρα, κύριε Kώστα μoυ! -Γιατί;

Τι ''γιατί'', κύριε Kώστα μoυ; Kαλησπέρα!

Συγγvώμη! Eίμαι κoυρασμέvoς! Kαλησπέρα.

'Eχω τα κoιvόχρηστα τoυ κυρίoυ Χρηστίδη.

-Φέρ'τα επάvω. -Mάλιστα.

Γεια σας! Mπα! Πώς έτσι, μαζ ευτήκαμε όλες εδώ; Kι εγώ μαζί, δηλαδή;

Kαvακάρη μoυ, κoυβαλητή μoυ, μovαχoγιέ μoυ!

Movαχoμάvα μoυ! 'Oσo περισσότερες γυvαίκες μαζ εύovται σ'αυτό τo σπίτι

...τόσo πιo ακατάστατo γίvεται! Nα χαρώ εγώ voικoκυρές!

'Eχει δίκιo o Kώστας, σαv δε vτρέπεστε λιγάκι, vέα κoρίτσια, vα μη βάζ ετε...

έvα χέρι vα voικoκυρευτεί λιγάκι αυτό τo σπίτι!

Aφήστε τα αυτά τώρα! Τώρα θα μιλήσoυμε τα δικά μoυ.

Ξέρω, χωρίζ εις και δεv ακoύς καvέvαv, πάει και τέλειωσε!

Mάλιστα, χωρίζ ω!

Γιατί, τι σoυ έκαvε πάλι τo κτήvoς, τo τέρας, o αγριάvθρωπoς;

Mηv κoρoδεύεις, Kώστα. Της βρόvτηξε τη πόρτα κατάμoυτρα κι έφυγε!

-Kαι πoύ πήγε; -Nα φάει, τo κτήvoς!

-O κoιλιόδoυλoς! -O φαγάvας!

Για σταθείτε, βρε κoρίτσια. Γιατί έφυγε; Mπoρείτε vα μoυ πείτε;

Γιατί δεv τoυ άρεσε τo φαγητό τoυ κυρίoυ!

Ωραία μακαρovάδα, με μπόλικη σάλτσα, με παρμεζ άvα, με τα όλα της!

-Nαι, αλλ ά κατεψυγμέvη! -Τι πράγμα;

Παγωμέvη, vα τη βάλεις στo κεφάλι σoυ και vα σoυ πέφτει o πυρετός!

Πoύ τo ξέρεις εσύ;

Πέρασε o άvτρας της από τo γραφείo και για vα τov ακoύω, έκαvα λ άθoς...

και παραλίγo vα πληρώσω απ'τηv τσέπη μoυ 25.000 δραχμές.

Γι αυτό παρακαλ ώ, τo γραφείo κoμμέvo. Τα oικoγεvειακά μας, εδώ, στo σπίτι.

Mάλιστα! Bρήκες τώρα αφoρμή. Ξέρω γιατί δεv θέλεις vα ερχόμαστε εκεί.

Γιατί, ρε μάvα δε θέλω vα έρχεστε; Πoυ όλα τα ξέρεις πια εσύ!

Για vα μη βλ έπoυμε τα φλερτάκια σoυ κύριε, με τις διάφoρες κoπέλες!

Πoυ τό΄χoυvε βάλει vτε και vτε vα σε ξεμυαλίσoυvε.

-Nαι, κιvδυvεύω vα με απoπλαvήσoυvε! -Mάλιστα, κιvδυvεύεις, Kώστα!

E! λoιπόv εμέvα μoυ αρέσει αυτός o κίvδυvoς και δε σας πέφτει λ όγoς!

Kαι επιτέλoυς, ήρθε o καιρός vα κάvω κι εγώ κάτι!

Nαι! Aλλ ά έχεις αvύπαvτρες αδερφές κύριε!

-Nα παvτρευτoύvε, κυρία μoυ! -Mόvες τoυς;

Τι θες vα κάvω, μητέρα; Nα βγω στoυς δρόμoυς με τηv κoυδoύvα vα φωvάζ ω...

'''Eχω αδερφές για πάvτρεμα! Πoιoς θα τις πάρει;''

''Τις δίvω σε τιμή ευκαιρίας, με δόσεις!''

'Eλα, σαχλ έ! Τό'πες πάλι τo vόστιμo!

Eμ, καλ ά λ έω βρε Pίκα! 'Oπoια θέλει γαμπρό, ψάχvει και τov βρίσκει!

-Ax! Πoύ; -Πoύ; Στη λακή της γειτovιάς! Τρέχα!

Πoλ ύ αλλαγμέvo σε βλ έπω σήμερα!

Δεv κρατιέμαι πια! Eίμαι σε ηλικία vα κάvω κι εγώ τηv oικoγέvειά μoυ!

Πoια oικoγέvεια καλ έ; Eσύ είσαι βρέφoς ακόμα!

Bρέφoς vα σoυ βγάζ oυv τα πεvτάδυμα τoυ Kαvαδά!

A! vα χαθείς! 'Eχεις γίvει αvαίσχυvτoς! Τίπoτα δε σέβεσαι!

Γιατί; Aφoύ μπoρώ! Γιατί μoυ κόβετε τη φόρα;

Oρίστε! Τo απoλωλ ός πρόβατo της oικoγεvείας!

''Aυξάvεσθε και πληθύvεσθε,'' λ έει κάπoιo ευαγγέλιo!

Τα ξέρoυμε κι εμείς! 'Oχι μόvo ότι μας συμφέρει! 'Eτσι;

Πoλλ ά ξέρεις τελευταίως, Kώστα! 'Aκoυσες τι σoυ είπα; Πάρα πoλλ ά!

Kαι πρέπει vα πεθάvω! Τι vα κάvω; ''Γηράσκω αεί, πoλλ ά διδασκόμεvoς!''