Spirit Untamed

Dziękuję, Lucky.

- Mamo! - Dobra robota, skarbie!

Brawa dla Milagro Prescott!

Milagro!

Mamo.

Bądź nieustraszona, Fortuno.

Bądź silna

Dzielna

Śmiało krocz przed siebie

Wróć, mamo.

Z podniesioną głową

Żyj w zgodzie ze sobą

Miej dzikie serce i dziką duszę

Swobodnie pędź w nieznane…

Wiedz, że nie potrzebujesz więcej nic

Kto jest dobrą wiewiórką?

Być nieustraszoną

- Zaufaj mi. - Lucky!

Lubisz orzeszki.

- Nieustraszoną - Lucky?

Daj spokój, Tom. Nie spróbujesz?

Lucky, gdzie jesteś?

- Ciociu Coro! - Lucky!

Grzeczne panienki nie przesiadują na gzymsach.

Grzeczne panienki mogą chodzić na fajne imprezy.

Twój dziadek kandyduje na gubernatora.

To nieco ważniejsze niż „fajne imprezy”.

Nie pamiętasz, co wydarzyło się na ostatnim przyjęciu?

Popełniłam błąd.

W istocie.

- Nie omija cię nic poza… - Ciastem i rówieśnikami.

- Lucky… - Zabawą!

Słoń? Tego już za wiele!

Mieszkanie u dziadka bywa trudne,

ale w rodzinie Prescottów nie zawsze dostajemy to, czego chcemy,

ale działamy dla dobra rodziny.

A teraz złaź i skończ lekcję matematyki.

Bo przyprawisz guwernanta o kolejne załamanie nerwowe.

- „Pociąg jedzie 40 km/h…” - Coro?

- „Wyrusza o 8.00…” - Coro!

- Kiedy mi się to przyda? - Coro?

Tak, ojcze?

Jestem zgubiony.

Moja mucha.

Za ciasno.

Pomyśl o tym, Coro.

Od kolejowego potentata do gubernatora.

Jak to możliwe? Bo…

Prescottowie się nie poddają.

Właśnie! Nie powinniśmy zamontować zamka w jej drzwiach?

„Pociąg zatrzymuje się co 160 km, by uzupełnić wodę.

Kiedy dotrze do…”. Cześć, Tom!

Miło, że wróciłeś.

Rozmawialiśmy o tym.

Zawodzisz moje zaufanie!

Naprawdę musimy zamontować zamek.

Zatrzymaj się!

Nie!

Daj spokój, stój!

Wiewiórki są za szybkie.

Dziadek mnie zabije.

Panie i panowie, witam w tym uroczystym dniu…

rozpoczynającym moją kampanię.

Obiecuję,

że będę sprawował rządy twardej ręki, jak robię to w domu.

Ukrócę cały ten… chaos?

Cześć, dziadku.

Ciasto.

Pierwsza strona to dobry znak, nie?

Zazwyczaj.

Jeśli komuś do twarzy z wiewiórką, to dziadkowi.

Kiedyś zacznie z nami rozmawiać, nie?

Gdy rany na twarzy się zagoją.

Dziadek potrzebuje ciszy i spokoju, by prowadzić kampanię.

Wrócimy do domu pod koniec lata.

Czemu nie jedziemy do domu nad jeziorem?

Bo nadal jest częściowo zalany.

Tak jak moje wspomnienia z dzieciństwa.

Przeprosiłam przecież.

Panie Twinkles, w naszym przedziale są ludzie.

Przepraszam, chyba zaszła pomyłka…

Pan Twinkles?

Widziałaś jego krawacik?

Był odstawiony jak do teatru.

Chwila. Czy tam, gdzie jedziemy, jest teatr?

Albo biblioteka?

A zoo?

Cokolwiek?

Zostawmy zewnątrz…

na zewnątrz.

Stopy.

Może i spędzimy lato w dziczy,

ale nie jesteśmy dzikuskami.

- Jak jest w Miradro? - Miradero.

Jak mam do niego mówić?

„Tato”.

„Ojcze”.

„Jimie”.

Jim.

„Hej, Jim. Jak ci minęła ostatnia dekada”?

Skarbie.

Nie było mu łatwo po śmierci twojej mamy.

Coś w nim pękło i…

Dlaczego nie wyjechał ze mną?

Kochanie, był sam w dziczy z dzieckiem.

Zrobił, co uważał…

za słuszne.

- To nie łazienka? - Wypraszam sobie!

Lucky!

To prywatny przedział!

Przepraszam. Za pięć minut zamykamy wagon restauracyjny.

Chyba czas na herbatę.

Nie ruszaj się.

Następna stacja: Miradero.

O nie!

- Hej. - Przepraszam.

- Hej! - Szefie!

- Znowu mnie dotyka! - Zrobiłem ci coś?

Ciasto.

Czekoladowe, cytrynowe…

Kokosowe!

Kto jest takim grzecznym pieskiem?

Właśnie ty. No pewnie, że ty.

Lucky!

Siad!

Ty szalony psie!

Uważaj, księżniczko.

Gdybyś wypadła, ktoś by po tobie płakał.

- Lepiej uważaj. - Przepraszam.

- To dzikie konie. - Mogę przejść?

- Tu jesteś! - Ciociu, ja…

Wykończysz mnie!

Bardzo panu dziękuję, panie…

Hendricks.

Będę cię trzymać na smyczy, zobaczysz.

Chwileczkę.

KOLEJE J.F.P.

Po prostu bądź sobą.

Najlepszą wersją siebie.

Wersją, która nie sprawia kłopotów.

- Lucky? - Wybacz!

Jestem za młoda na siwiznę.

Nie martw się. Nie może się doczekać, by cię zobaczyć.

Lato zleci szybciej, niż myślisz.

Co to za zapach?

WITAMY W MIRADERO

Przepraszam. On pluje.

Nie martw się, ciociu.

Lato zleci szybciej, niż myślisz.

Bardzo śmieszne.

Czy to on?

Nie. Nie widzę go.

Jesteśmy w dobrym miejscu?

Niestety tak.

Sprawdzę, czy jest w biurze.

Nigdzie się nie oddalaj.

- Ale jestem głodny. - Gdzie jest bar?

Mam ochotę na steka!

- Nie rozrabiaj, księżniczko. - To nie wybrzeże.

Zmiana planów, chłopaki.

Posłuchajcie. Jesteśmy spłukani.

Z pociągu widziałem konie, dzięki którym wydostaniemy z tej dziury.

Wiesz, gdzie jest hajs? W banku.

Nie pamiętasz ostatniej porażki?

- Co mnie ominęło? - Czas zarobić forsę.

Chodźmy do baru.

Dzisiaj przed państwem wystąpi…

Panie i panowie, klacze i konie…

Wracaj! Oddawaj lody!

- Brawa dla… - Jesteśmy partnerami.

…Valentiny

i Las Caballeras

de Miradero!

Występ obywa się dzięki kolejom Prescott i Zagrodzie Grangera.

Stajnie są tak wygodne, że sami chcielibyście w nich spać.

- Fortuna? - Co?

Czekaliśmy na ciebie. Jesteś podobna do mamy.

Naprawdę?

Znałaś ją?

Wszyscy znali Milagro.

To dla ciebie.

Twoja mama taką nosiła.

- Witaj w domu, mi hija! - Chwila!

- Mistrzyni ujeżdżania… - Przepraszam.

…i mistrzyni w sercu swego ojca,

moja córka, Pru Granger

i niezrównana Ślicznotka!

Pru!

Od 13 lat kręci mi się przez nią w głowie, więc przywykłem.

Konie tak potrafią?

Dość popisów, zajmij się obowiązkami domowymi.

Fortuno Esperanzo Navarro Prescott, wracaj natychmiast!

- Musisz to zobaczyć. - Kolejna zawodniczka.

- Co za smród. - Prawdziwe widowisko.

To nie może smakować.

Kocie ruchy.

Cóż za finał!

Może pani pomogę?

Nie potrzebuję faceta.

Wielka szkoda.