Frozen II

‏حرفه‌ای‌ترین اپلیکیشن پخش آنلاین ایرانی ‏«فیلامینگو» ‏تقدیم می‌کند

‏آنا. السا.

‏کم‌کم وقت خوابه.

‏اوه‌اوه. شاهزاده‌خانم توی طلسم شیطانیِ

‏غولِ برفی گیر افتاده.

‏زود باش، السا! ‏یه شاهزاده بساز! یه شاهزادهٔ شیک!

‏اوه، نه! شاهزاده هم ‏گیر افتاد.

‏کی به خطر اهمیت می‌ده

‏وقتی عشق هست؟

‏اَه، آنا. پیف!

‏بوسیدن جنگل رو نجات نمی‌ده.

‏پری‌های گمشده فریاد می‌زنن.

‏زرافه چه صدایی درمیاره؟

‏بی‌خیال.

‏ملکهٔ پری‌ها رو بیدار می‌کنن...

‏و اون طلسم رو می‌شکنه ‏و همه رو نجات می‌ده!

‏و همه‌شون با هم ازدواج می‌کنن!

‏دارید چی بازی می‌کنید؟

‏جنگل افسون‌شده.

‏شاهزاده و شاهزاده‌خانم...

‏هوم. این شبیه هیچ جنگل افسون‌شده‌ای ‏که من دیدم نیست.

‏تو جنگل افسون‌شده دیدی؟

‏صبر کن، چی؟

‏آره. یه بار.

‏و تا حالا هیچ‌وقت ‏این رو بهمون نگفتی؟

‏خب، اگه بخواید می‌تونم ‏الان براتون تعریف کنم...

‏باشه. همین الان. ‏همین الان تعریف کن.

‏مطمئنی؟

‏وقتشه بدونن.

‏بعداً یه آدم‌برفی بزرگ می‌سازیم.

‏اگه آروم بگیرن و گوش بدن.

‏خیلی دور...

‏تا جایی که می‌شه به سمت شمال رفت...

‏جنگلی بسیار کهن ‏و بسیار افسون‌شده بود.

‏اما جادوی اون، جادوی

‏طلسمِ غول‌ها و پری‌های گمشده نبود.

‏قدرتمندترین ارواح ازش محافظت می‌کردن...

‏روحِ هوا...

‏آتش...

‏آب...

‏و زمین.

‏اما اون جنگل، خانهٔ

‏مردم اسرارآمیز نورثولدرا هم بود.

‏نورثولدراها هم مثل من ‏جادویی بودن؟

‏نه، السا. جادویی نبودن.

‏فقط از موهبت‌های جنگل ‏بهره می‌بردن.

‏روش زندگی‌شون ‏خیلی با ما فرق داشت...

‏اما با این حال، ‏به ما قول دوستی داده بودن.

‏برای گرامی‌داشت این دوستی،

‏پدربزرگ‌تون، شاه رونِرد،

‏براشون سدی عظیم ساخت...

‏تا آب‌هاشون رو نیرومندتر کنه.

‏هدیه‌ای برای صلح بود.

‏هدیهٔ خیلی بزرگی برای صلحه.

‏و من افتخار بزرگی داشتم

‏که برای جشن گرفتنش ‏به جنگل برم.

‏صاف بایست، آگنار.

‏اصلاً آمادگیِ

‏چیزی رو که اون روز پیش اومد نداشتم.

‏گارد‌مون رو پایین آورده بودیم.

‏مجذوب شده بودیم.

‏وای. وای!

‏همه‌چیز خیلی...

‏جادویی بود.

‏اما یه چیزی اشتباه پیش رفت.

‏اونا به ما حمله کردن.

‏بیا پشت من.

‏نبردی وحشیانه بود.

‏پدربزرگ‌تون...

‏پدر!

‏کشته شد.

‏آه!

‏نبرد، ارواح رو خشمگین کرد.

‏مواظب باش!

‏و جادوشون رو ‏علیه همهٔ ما به کار گرفتن.

‏اون‌وقت یه صدا شنیدم...

‏و یه نفر نجاتم داد.

‏می‌گن بعدش ارواح ‏ناپدید شدن.

‏و مهی نیرومند ‏تمام جنگل رو پوشوند.

‏و راه ورود همه رو بست.

‏و همون شب، من به‌عنوان ‏پادشاه آرندل به خونه برگشتم.

‏وای، بابا، محشر بود.

‏هر کی نجاتت داده،

‏من عاشقشم.

‏کاش می‌دونستم کی بوده.

‏چه بلایی سر ارواح اومد؟

‏الان توی جنگل چیه؟

‏نمی‌دونم.

‏مه هنوز سر جاشه.

‏هیچ‌کس نمی‌تونه وارد بشه.

‏و از اون موقع هم هیچ‌کس بیرون نیومده.

‏پس ما در امانیم.

‏بله.

‏اما ممکنه جنگل دوباره بیدار بشه.

‏و باید برای هر خطری ‏که با خودش میاره آماده باشیم.

‏و با این حرف،

‏بهتر نیست به پدرتون ‏شب‌بخیر بگیم؟

‏ولی هنوز کلی سؤال دارم.

‏بذار برای یه شب دیگه، آنا.

‏خودت می‌دونی من این‌قدر صبر ندارم.

‏اصلاً چرا نورثولدراها به ما حمله کردن؟

‏کی به آدمایی که بهش هدیه دادن ‏حمله می‌کنه؟

‏فکر می‌کنی جنگل دوباره بیدار بشه؟

‏فقط آتوهالان می‌دونه.

‏آتا... چی‌چی؟

‏وقتی کوچیک بودم...

‏مادرم ترانه‌ای می‌خوند

‏دربارهٔ رودخانه‌ای ویژه ‏به اسم آتوهالان...

‏که می‌گفتن همهٔ جواب‌های گذشته ‏رو در خودش نگه داشته.

‏دربارهٔ اینکه ما بخشی از چی هستیم.

‏وای.

‏برامون می‌خونیش؟ خواهش می‌کنم؟

‏باشه.

‏بیاید نزدیک هم.

‏جمع‌تر بشید.

‏علیاحضرت. ‏اوه!

‏آماده‌ان.

‏ببخشید.

‏دارم میام.

‏اون صدا رو می‌شنوی؟

‏چی رو؟

‏هیچی.

‏از یخِ دائمیِ جدیدت ‏لذت می‌بری، اولاف؟

‏دارم به آرزوم می‌رسم، آنا.

‏کاش

‏این وضع تا ابد ادامه داشت. هوم.

‏ولی تغییر، با زیبایی خودش ‏ما رو به سخره می‌گیره.

‏چی؟

‏ببخش. بزرگ شدن شاعرَم کرده.

‏تو از من بزرگ‌تری و پس همه‌چیزدانی...

‏هیچ‌وقت نگران این فکر می‌شی که...

‏هیچ‌چیز همیشگی نیست؟

‏اِ... نه.

‏واقعاً؟

‏وای، بی‌صبرانه منتظرم ‏مثل تو خیلی پیر بشم...

‏تا دیگه نگران چیزهای مهم نباشم.

‏منظورم این نبود.

‏نگران نیستم، چون...

‏خب، تو و السا و کریستوف و سون رو دارم...

‏دروازه‌ها کاملاً بازن...

‏و دیگه تنها نیستم.

‏اوه!