The Sheep Detectives

Kæra, Rebecca.

Ég veit þú hefur margar spurningar.

Ég sömuleiðis.

En lífið er líka ráðgáta.

En finnist svar við öllum gátum alheimsins,

leið til að finna hamingjuna,

tel ég að svarið væri einfaldlega þetta:

Sauðfé.

Nei, í alvöru.

Það er í alvöru sauðfé.

Já, ég kem.

Í síðasta bréfi spurðirðu hvort einhver kindin væri sérstök.

Þær eru allar sérstakar. Þess vegna gaf ég þeim öllum nafn.

Til dæmis:

Tvíburana ófriðsömu nefndi ég Ronnie og Reggie.

Og sá stolti og virðulegi er herra Ritchfield.

Cloud er dúnmýkst.

Hún er dálítil prímadonna.

Zora, sú forvitnasta.

Mopple er þolinmóðastur.

Og Ullarauga…

af því ég hef ekki fundið betra nafn.

Ég sagði að þær væru allar sérstakar

en ég játa að tvær þeirra eru sérstakastar.

Það er Sebastian.

Stærsti hrúturinn minn

og einfari líkt og ég.

Fyrr eða síðar ráfar hann burt.

Og fyrr eða síðar kemur hann til baka.

Og að lokum er það Lily.

Gáfaðasta kindin mín.

Sú sem virðist alltaf vita hvað ég er að hugsa

og hvað ég finn í hjarta mínu.

Hún færir mér þess konar frið sem einungis fjárbændur þekkja.

Frið sem maður nýtur

við umönnun hlýlegustu skepna á jörðinni.

Hver dagur hefst með umönnun heilsu þeirra.

Ég fóðra þær

og snyrti.

Ég geri mitt besta til að skemmta þeim.

Þegar ég vakna veit ég hver ég verð,

ég verð maðurinn sem vaknar þér við hlið.

Og þær fái lyfin sín sem ég held þær segðu að væru góð

ef þær gætu talað.

Tími til að taka lyfið, félagi. Svona já.

Og þegar verkunum er lokið og sólin hnígur til viðar,

vel ég bók til að lesa fyrir þær.

Sögur um leynilöggur, ráðgátur, sakamál. Mínar eftirlætisbækur.

„Ég veit hvenær Rodney Hollingshead var myrtur

og ég veit hver morðinginn var.“

Ég læt sem þær fylgist með sögunni.

En innst inni veit ég að þótt þær séu sérstakar eru þær samt…

kindur.

Nei, ekki meira.

Farið þið nú.

Þið fáið að heyra endinn á morgun.

Af hverju hætti hann þarna?

Hann var að fara að nefna morðingjann!

En sú kvöl! Var það ekki þernan?

Auðvitað var það þernan.

Nei, nei. Það var garðyrkjumaðurinn.

Alltaf að slá grasið en étur það aldrei.

Já. Grunsamlegt.

Eruð þið galin? Það var læknirinn.

Nei. Það var hryllilega frænkan.

Hryllilega frænkan var fyrir þremur sögum.

Eigum við virkilega sömu foreldra?

Byrjar það.

Allt í lagi þá.

Og þeir eru að slást.

Þið hafið rangt fyrir ykkur.

Ég vissi það fyrir tveimur köflum.

Þernan, er það ekki?

Ekki þernan.

Frændinn, Bertie Hollingshead.

En sannaði leynilöggan ekki að sönnunargögnin gegn Bertie Hollingshead

hefðu verið fölsuð af morðingjanum?

Nákvæmlega.

Skilurðu það ekki?

Til að forðast sakfellingu falsaði hann sönnunargögnin sjálfur.

Bertie Hollingshead var morðinginn.

Af hverju gerirðu þetta?

George klárar söguna á morgun. Þá kemur það í ljós.

Ég held samt að það sé þernan.

„Bertie var lögfróður maður

og vissi að ekki má lögsækja menn tvisvar fyrir sama glæp.

Svo til að forðast sakfellingu falsaði hann sönnunargögnin sjálfur.

Bertie Hollingshead var morðinginn.“

Flestar kindurnar virðast verja deginum í að éta

eða að hugsa um að éta.

En ég á þrjú fjörug lömb með óendanlega orku.

Kátar, áhyggjulausar skepnur sem fæddust í vor.

Reyndar fæðast næstum öll lömb á vorin.

Og svo er það eina lambið sem fæddist um vetur.

Halló.

Ég er Daisy. -Oliver.

Ég heiti Pickles. -Hvað heitir þú?

Ég hef ekkert nafn.

Viltu leika við okkur?

Nei! Burt!

Þið eigið ekki að leika við vetrarlambið.

Það tilheyrir ekki þessari hjörð.

Af ástæðum sem aðeins kindur skilja

hafnar hjörðin oft lambi sem fæðist um vetur.

Allt í lagi.

Bara af því að vetrarlömb eru ólík.

Gott.

Ég hef spurningu.

Af hverju er George svona góður við þetta lamb?

George er ekki kind.

Enginn hefur frætt hann um vetrarlömb.

Og eitt að lokum, ef þú þiggur boðið

þarftu að vita að ég bý nærri bænum Denbrook.

Hann hefur sínar ólíku manngerðir.

Til dæmis…

Daginn, Caleb.

…Caleb, líka fjárbóndi.

Daginn, dömur.

Kann ekki við hann.

Slátrarinn, Ham.

Kann alls ekki við hann.

Gistihúsaeigandinn, Beth.

Kann ekki við mig.

Ég gæti drepið þennan mann.

Tim lögregluþjónn.

RAFBYSSA

Bjáni.

Og séra Hillcoate sem heldur sig vera fjárhirði manna.

Okkar samband er flókið.

Lesning dagsins er dæmisagan um týnda sauðinn.

George, ertu kominn í messu?

Allir eru velkomnir í hús Drottins.

Jafnvel slátrarar.

Ég kom ekki til að hlýða á messu.

Ég þarf að gera upp skuld.

Gamli, góði George.

Gamli, góði George.

En nóg um fólkið.

Ég vil að þú hittir hjörðina mína.

Ærnar þrá að hitta þig.

Og ég sömuleiðis.

Komdu nú fljótt.

Kær kveðja, George.

Cloud?

Ég hef spurningu.

Fæ ég svona falleg augnhár ef ég ét fífla?

Nei, fíflar gera ekkert fyrir augnhár.

En þeir eru frábærir fyrir ullina.

Sjáðu bara Ullarauga.

Hann étur ekkert nema fífla.

Nú, eru þetta fíflar? Gott mál.

Spörum fífla handa Sebastian. Hann hefur verið lengi í burtu.

Hvað með það? Síðan George kom með hann, Guð má vita hvaðan,

ráfar hann sífellt í bæinn.

Hann má vera svangur.

Þótt honum sé sama um okkur þarf okkur ekki að vera sama um hann.

Sebastian er hluti af hjörðinni.

Sjáið þið! Þetta er Caleb!

Voffar!

Voffar, voffar!

Caleb! Við erum hérna!

Það er alltaf svo góð lykt af honum.

Það gera ullarpeysurnar hans.

Þær eru svo fallega litaðar.

Má ég koma inn? -Farðu!

Ég kem inn.

Hann er svo nýr og fallegur og glansandi.

Ertu að hugsa það sama og ég?

Ég vil stanga hann! -Ég verð að stanga hann!

Reggie! Ronnie!

Við ræddum þetta. Við stöngum ekkert nema…

Nema það sé lögmæt ástæða til.

Það er rétt.

Þetta er þriðja heimsókn Calebs í mánuðinum.

Það er bara eitt sem þeir geta rætt um.

Sameiningu hjarða.

Sameina hjarðir! -Nýjar kindur.

Ný beitilönd! -Hundar?

Ég er að hugsa málið!

Ég gaf þér tækifæri og þú laugst að mér!

Og komdu ekki aftur.

Það er þá ekki útlit fyrir sameiningu hjarða.

Ég var svo glöð.

Og nú er ég svo leið.

Ég vil gleyma þessu!

Það er rétt. Þetta eru of mikil vonbrigði.

Hlustið á mig.

Við kjósum að gleyma heimsókn Calebs á þremur.

Einn. Tveir…

En hvað með Mopple? Hann getur ekki gleymt neinu.

Af hverju ekki?

Aumingja Mopple.

Hann fæddist með slæman ágalla.

Ólíkt okkur hinum getur hann ekki kosið að gleyma.

Ó, já.

Mopple, þegar þetta er gleymt, ekki minna okkur á að það hafi gerst.

Ertu viss? Það var ekki svo slæmt.

En það var ekki heldur gott. Svo til hvers?

Tilbúin?

Einn.