Frankenstein

ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ

ΑΠΩΤΑΤΟΣ ΒΟΡΡΑΣ, 1857

Καπετάνιε!

Καπετάνιε!

Να σου πω λίγο;

Πρέπει να περάσουμε τον πάγο.

Το πλήρωμα πεινάει. Εξαντλήθηκε.

Άμα συνεχίσουμε έτσι, θα έχουμε θέματα.

Ακούστε, παλικάρια!

Όσο καθυστερεί η δουλειά, τόσο πιο ζόρικος θα γίνεται ο πάγος.

Δεν σταματάμε.

Δουλεύετε με βάρδιες.

Κύριε, με κάθε σεβασμό…

Να καθησυχάσουμε το πλήρωμα.

Να το καθησυχάσουμε;

Ναι, ότι θα γυρίσουμε στην Αγία Πετρούπολη μόλις απελευθερώσουμε το πλοίο.

Δεν θεωρούν ότι θα 'μαστε αξιόπλοοι για πολύ και…

Ακούστε με!

Ούτε εσείς ούτε ο αξιωματικός από δω έχετε λόγο να σκέφτεστε οτιδήποτε.

Αναλάβαμε μια αποστολή και θα τη φέρουμε εις πέρας.

Θα φτάσουμε στον Βόρειο Πόλο.

Συνεννοηθήκαμε;

Έκρηξη, καπετάνιε.

Σχεδόν τρία χιλιόμετρα μακριά.

Ετοίμασε τους άντρες.

Τα σκυλιά δεν έπαθαν τίποτα.

Κι από πού έρχεται τόσο αίμα;

Από δω, καπετάνιε!

Ένας τραυματίας. Έχασε πολύ αίμα.

Έχει τραύμα στον ώμο και σπασμένο πόδι.

Αρκούδα το έκανε;

Δύσκολο, καπετάνιε.

Λάρσεν, βοήθα με την μπότα του.

Προσθετικό πόδι.

Βάλτε τον στη σανίδα.

Σβέλτα. Στο πλοίο. Τώρα!

Λάρσεν, έρχεται αυτό το πράγμα.

Ετοιμάστε τα τουφέκια!

Μόλις σας πω.

Στοχεύσατε!

Πυρ!

Επόμενη ομάδα!

Πυρ!

Όλοι στο πλοίο!

Ο άντρας που ανεβάσαμε;

Πού είναι;

Τι είναι αυτό; Τι θέλει;

Φέρτε τον σ' εμένα!

Το τρομπόνι. Λάρσεν, πιάσε το τρομπόνι!

Βίκτορ.

Βίκτορ!

Το σκότωσα.

Το σκότωσα.

Δεν πέθανε!

Τη σκάλα!

Ανεβάστε τη σκάλα!

Φέρτε τον σ' εμένα!

Πόσες σφαίρες έμειναν;

Μία, αλλά δεν θα το σκοτώσει.

Το ξέρω.

Αλλού θα ρίξω.

Λάβδανο, να μαλακώσει τον πόνο. Πιες.

Πού βρίσκομαι;

Στο δανέζικο πλοίο Ορίζων.

Καπετάνιος Άντερσον και δρ Ούντσεν.

Πόσους άντρες σας σκότωσε αυτό;

Έξι.

Θα επιστρέψει και θα σκοτώσει κι άλλους.

Όλους σας, αν χρειαστεί, εκτός κι αν με παραδώσετε σε αυτό.

Όχι. Τελείωσε.

Βυθίστηκε στα παγωμένα νερά. Πέθανε.

Όχι, δεν πέθανε!

Δεν μπορεί να πεθάνει.

Προσπάθησα να το καταστρέψω.

Είτε με πιστεύετε είτε όχι,

θα επιστρέψει… για μένα.

Κι όταν το κάνει,

πρέπει να μου υποσχεθείτε ότι θα με αφήσετε πάνω στον πάγο

για να με πάρει.

Σας παρακαλώ.

Τι σόι πλάσμα είναι αυτό;

Ποιος διάβολος το δημιούργησε;

Εγώ.

Εγώ.

Είναι δημιούργημά μου.

Είχα αποφασίσει ότι η ανάμνηση των δεινών μου έπρεπε να πεθάνει μαζί μου.

Έτοιμο.

Κάποια απ' όσα θα σας πω έχουν συμβεί.

Κάποια άλλα όχι, μα είναι όλα αλήθεια.

Το όνομά μου είναι Βίκτορ.

Βίκτορ Φράνκενσταϊν.

Ο πατέρας μου μού έδωσε αυτό το όνομα.

Ξέρετε τι σημαίνει;

Ναι, έτσι πιστεύω. Κατακτητής.

Που τα κερδίζει όλα.

Ναι. Απ' αυτόν ξεκίνησαν όλα.

Τον πατέρα μου.

Και τη μητέρα μου.

Βίκτορ!

ΜΕΡΟΣ I Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΙΚΤΟΡ

Βίκτορ!

Βίκτορ!

Έλα κάτω. Έρχεται ο πατέρας σου.

Εδώ είμαι, μητέρα.

Εδώ είμαι.

Ο πατέρας μου ήταν βαρόνος και διακεκριμένος χειρουργός.

Παντρεύτηκε τη μητέρα μου για να βολευτεί κυρίως,

μιας και είχε μεγάλη προίκα κι αριστοκρατική καταγωγή.

Αυτό έδωσε στον πατέρα μου τα μέσα να διατηρήσει τη θέση και το πατρικό του.

Ήταν απών απ' τις ζωές μας,

μα όταν επέστρεφε, όλοι ακολουθούσαν το πρόσταγμά του.

Καλή μου, Κλερ.

Τον υπόλοιπο καιρό…

Βίκτορ.

Πατέρα.

Τον υπόλοιπο καιρό, η μητέρα ήταν δική μου.

Όχι, φέρ' το εδώ αυτό.

Τα άλατα του κρέατος εμπλουτίζουν το αίμα σου

καθώς και του μωρού.

Τρως για δύο, αν θυμάσαι.

Άντε.

Είναι θρεπτικό.

Φύλακα άγγελε,

γλυκιά συντροφιά.

Στάσου δίπλα μου και μη μ' αφήσεις.

Υπό την προστασία σου, πάρε με, και…

Τους άκουγα μέσα απ' τον τοίχο, να μαλώνουν ακατάπαυστα,

να φωνάζει ο ένας στον άλλον για τα λεφτά, τα ακίνητα… και μένα.

Οι φωνές τους με γέμιζαν τρόμο.

Ο άνθρωπος μάς απεχθανόταν και τους δύο.

Τα κατάμαυρο χρώμα των μαλλιών μας, το έρεβος στα μάτια μας.

Ακόμη και η σιωπηρή, και κατά καιρούς νευρική στάση μας

φαίνεται πως τον εξαγρίωνε απύθμενα.

Απαρίθμησε με όσο μεγαλύτερη ακρίβεια μπορείς την παλαιά ταξινόμηση

των χυμών του ανθρώπινου σώματος.

Αίμα, μαύρη χολή, κίτρινη χολή και φλέγμα.

Το μέσο βάρος μιας ανδρικής καρδιάς;

Είναι 250-310 γραμμάρια, πατέρα.

Το μέσο βάρος μιας γυναικείας καρδιάς;

Είναι 220-280 γραμμάρια.

Πού οφείλεται αυτό, θεωρείς;

Η διαφορά που έχουν στη μάζα.

Στο βαθύ συναίσθημα;

Στην τάση για μελαγχολία;

Στη μάζα. Στον όγκο του αίματος, πατέρα. Στη μυϊκή υπερτροφία.

Συμφωνώ. Δεν υπάρχει πνευματικό περιεχόμενο στον ιστό,

και κανένα συναίσθημα στον μυ.

Περίγραψε τώρα τη βασική λειτουργία της τριγλώχινας βαλβίδας.

Μου διαφεύγει, πατέρα, μα είναι βέβαιο πως θα το θυμηθώ.

Ναι, είμαι σίγουρος.

Το φίλντισι δεν αιμορραγεί, Βίκτορ.

Η σάρκα μόνο.

Μέχρι να θυμηθείς κάτι, ο ασθενής σου ίσως έχει πεθάνει.

Το κατάλαβες;

Η βασική λειτουργία της τριγλώχινας βαλβίδας

είναι η αποτροπή της παλινδρόμησης αίματος στην κοίλη φλέβα.

Όχι, όχι τα χέρια σου. Όχι πια.

Είναι πια εργαλείο της τέχνης και βούλησής σου.

Πρέπει να τα προσέχουμε.

Το πρόσωπό σου, όμως, είναι καθαρή ματαιοδοξία.

Φέρεις το όνομά μου, Βίκτορ, και μαζί μ' αυτό, τη φήμη μου.

Σε παρακαλώ να το θυμάσαι.

Νιώθω ότι έχεις κάτι πολύ καλό.

Τρία…

Δύο…

Ένα…

Αδύνατον.

Θ' ανακατέψω εγώ.

Μητέρα;

Πατέρα!

Η μητέρα.

Θέλω ζεστό νερό και καθαρές πετσέτες. Μπόλικες. Αμέσως.

Κύριε.

-Όχι, Βίκτορ! -Μαμά;

Πατέρα!

Σώσ' τη, να χαρείς!

Η μητέρα μου, που θεωρούσα πια πως ήταν κομμάτι του εαυτού μου,

εκείνη που νόμιζα πως δεν θα έφευγε ποτέ,

εκείνη που ήταν η ζωή… έγινε πλέον θάνατος.

Το βλέμμα της έσβησε,

το χαμόγελό της θρέφει πια την παγωμένη γη.

Φύγετε!

Όλοι σας, φύγετε!

Ένα μέρος του σύμπαντος έμεινε κενό

και ο ουράνιος θόλος σκοτείνιασε για πάντα πια.

Κλείσε τα μάτια σου τώρα.

Μην κοιτάξεις, αν δεν σου πω.

Τώρα.

Ο Γουίλιαμ μεγάλωσε μέσα στο φως και τα χαμόγελα.

Ήταν πιο ήρεμος εκ φύσεως, πιο ευγενής. Ο αγαπημένος του πατέρα, το δίχως άλλο.

Ευχαριστώ, πατέρα.

Είναι χαρά μου, αγόρι μου.

Αυτός ήταν αύρα δροσιάς κι εγώ, το μαύρο σύννεφο.

Αυτός ήταν όλο γέλια, κι εγώ, μες στην κατήφεια.

Πιάσε τα γκέμια.

Κοίτα με, πατέρα. Κοίτα με.

Υπήρχε και κάτι άλλο.

Ή μάλλον, ένα κενό.

Η μητέρα μου είχε πεθάνει

στα χέρια του σημαντικότερου γιατρού της εποχής του: