Cruella

O nie. Aż tak od początku? Jak chcecie.

Od pierwszych dni życia byłam istotą wyjątkową.

Nie wszystkim się to podobało.

Ojej, współczuję.

Ale też nie każdy ma gust.

À propos gustu, fajny wisior.

To właśnie przez niego nie żyję.

Ale nie uprzedzajmy faktów.

Wcześnie pojęłam, że postrzegam świat inaczej niż reszta.

Patrz.

Musisz szyć według wzoru.

O to w tym chodzi.

- Brzydki. - W tym matka.

To okrutne. Jesteś Estella, a nie Cruella.

Buntowałam się nie przeciw niej, a przeciwko światu.

Oczywiście matka o tym wiedziała. I to ją właśnie martwiło.

Pamiętaj, to jest też twoja szkoła.

I niech się cieszą.

Fakt.

Co powiesz Cruelli, gdy zechce przejąć nad tobą kontrolę?

Dzięki, że wpadłaś, ale już idź.

Tak. Pożegnaj się z nią.

Do widzenia, Cruello.

Włóż kapelusz.

Nie jest mi potrzebny.

Tylko bądź grzeczna. I miła.

I przyjacielska.

Jak to leciało?

„Nadchodzi kobieta. Dżunglo, drżyj”.

Choć w 1964 mało kto znał tę złotą myśl,

to się miało wkrótce zmienić.

Cześć. Mam na imię Estella.

Patrz, skunksy się tu zalęgły.

Niezłe wdzianko.

Hej. Jestem Anita.

Estella.

Olej ich.

Usiłuję. Nie wiem, czy się uda.

Mam olać?

Chyba mówiłam: „Dżunglo, drżyj”.

Bójka! Bójka! Bójka!

Nie wszystkim było to po myśli.

Otrzymujesz czarną kropkę.

A w zasadzie prawie nikomu.

Starczy.

Masz za swoje!

Ale zawsze znalazł się jakiś sojusznik.

Cześć.

Na przykład on.

Co to za pies?

Badyl. Przygarnęłam go.

On na przykład nie.

Ona tak. Anita Darling. Co za wspaniałe nazwisko!

Można powiedzieć, że szkołę podstawową przeszłam z rykiem na ustach.

Prawie przeszłam.

Sądzę, że nikt nie ma wątpliwości, co dalej.

Zostajesz wydalo...

Wypisuję córkę z tej szkoły.

Wydaliłem ją.

Nie, najpierw ją wypisałam i to ma być w aktach.

To słowo już padło. Zdążyłem je wypowiedzieć.

Wcale że nie.

Nie całe.

Dodam też, że pańscy uczniowie to małe potwory

bez cienia wyobraźni i empatii.

I geniuszu.

Precz mi stąd.

Wynocha!

Być genialnym dzieckiem to jedno.

Być jego rodzicem to także wyzwanie.

Kurs na Londyn! Cała naprzód!

Wiesz, że mamy nóż na gardle?

Zostałaś bez szkoły. Nie ma się z czego cieszyć.

Chociaż...

w tej mieścinie trudno by ci było zostać projektantką.

Pójdziemy tutaj?

FONTANNA W REGENT'S PARK

Do Regent's Park? Doskonale.

Gdy dotrzemy do miasta,

pójdziemy pod tę fontannę, zamówimy herbatę

i pomyślimy, jak zawojować Londyn.

Czemu się tak wystroiłaś?

Muszę zajechać do znajomej,

która może nam pomóc stanąć na nogi.

Której znajomej?

W naszej sytuacji same nie damy rady.

Nie będę już tak rozrabiała.

Obiecuję.

PAŁAC HELLMANÓW

Naprawdę chciałam dobrze.

Ale kiedy ktoś ma taką córkę jak ja,

nie zabiera jej w takie miejsce jak to.

Co to za miejsce?

Nie zdejmuj. Do twarzy ci.

Lepiej schowam. Będzie kiedyś twój.

To klejnot rodowy.

- Przechowasz go? - Serio?

Chodź, Badyl.

Estella.

Koniec żartów.

Zostajesz tutaj. Zaraz wracam.

Mamo!

Nie rzucaj się w oczy.

W tym kapeluszu?

Dasz radę. Kocham cię!

Ja ciebie też.

Spokojnie. Za chwilę wróci.

Próbowałam siedzieć cicho.

Futro i szyfon? W jednej kreacji?

Ale w końcu złamałam obietnicę.

Tylko troszkę.

Podobno bal będzie szałowy.

Jak co roku.

Idź do ogrodu. Postaram się pomóc.

Pomyślałam, że kiedy mama rozmawia z tajemniczą znajomą,

ja się rozejrzę.

Problem w tym, że od tego rozglądania kompletnie straciłam głowę.

Nie miałam pojęcia, gdzie jestem ani co się dzieje.

Ale pierwszy raz w życiu poczułam,

że znalazłam swoje miejsce.

Niestety Badyl nie.

Badyl, wracaj!

Mam cię.

Lepiej załóż. Nie strasz ludzi.

Poniekąd to wszystko była wina Badyla.

Chodzi o niewielką zapomogę na start.

Ale trzeba przyznać, że i ja trochę nabroiłam.

Matko jedyna!

Niech to!

Nikomu nie pisnę ani słowa i nigdy więcej się tu nie zjawię.

- Mamo! - Jest dla mnie wszystkim.

Nie!

Mój świat runął.

Zdarzył się potworny wypadek.

To moja wina.

Komisarzu Weston!

Jakaś kobieta... groziła mi, żądała pieniędzy.

Zabiłam swoją matkę.

Zdaje się, że kogoś goniły.

Przeczesać teren!

W tamtej chwili...

Przeczesać teren!

...jedynym, co mi przyszło do głowy,

była ucieczka.

Uciekałam przez wiele godzin.

W końcu trafiłam do Londynu.

I do Regent's Park.

Ale bez herbatki.

To wszystko moja wina.

Bez mamy.

Niepotrzebnie tam wchodziłam.

Zostałam sierotą.

Mój wisiorek.

Smutna historia.

Genialna dziewczynka okazuje się głupią, doprowadza do śmierci matki

i zostaje całkiem sama.

Ale nowy dzień przyniósł nowe możliwości.

A konkretnie dwóch kieszonkowców. Horacego...

Ma pan drobne na zbyciu?

Niestety nie.

...i Jaspera.

Dobry.

Nie podchodź!

Horacy był wkurzający.

Wracaj do domu, dziewucho!

Jasper był bardziej rozgarnięty.

Ona nie ma domu.

Co też mnie wkurzało.

A Brylant chciał się bawić. Wiadomo, wkurzające.

Badyl!

- Stać! - Wiejemy!

Ale lepsi oni niż poprawczak.

Stać!

Policja!

Wy małe nicponie!

Mało brakowało, ale mamy ją z głowy.

Tak myślisz?

Gdzie my jesteśmy?

No dobra, gadaj.

Gdzie twoi starzy?

Moja mama nie żyje.

Postanowiłam nie mówić, że przeze mnie.

Możesz mieszkać tutaj. Weźmiemy cię do gangu.

Że jak? Nic ze mną ustalałeś.

Właśnie ustalam. Dziewczyna dobra rzecz,

robi za niewiniątko i odwraca uwagę.

Chciałam być projektantką mody. Nie złodziejką.

Na moje oko to masz jedną opcję. Nas.

Miał rację. Byłam zbiegiem.

Znów beczy?

Umarła jej mama. Chyba pamiętasz, jak to jest.

Jedną sprawą trzeba się było zająć jak najszybciej.

O kurde mol!

Muszę je ufarbować.

Serio? Wyglądają fajnie.

Żadna matka nie chce mieć córki złodziejki,

ale moja odeszła.

Spokojnie, to dopiero początek. Czeka nas masa okropności.

Obiecuję.

Idziemy, Badyl.