2046

ในปี 2046 มีเครือข่ายรถไฟขนาดใหญ่ ครอบคลุมทั้งโลก

จะมีรถไฟขบวนพิเศษไป 2046 นานๆ ครั้ง

ผู้โดยสารที่ไปที่นั่นมีจุดมุ่งหมายเดียวกัน

พวกเขาอยากรำลึกถึงความทรงจำที่หายไป

เพราะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยใน 2046

ไม่มีใครรู้ว่ามันจริงหรือไม่

เพราะไม่มีใครกลับมาอีกเลย

นอกจากผม

ถ้ามีคนอยากไปที่ 2046

จะใช้เวลานานไหม

บางคนก็ไปถึงได้ง่ายดาย

ส่วนบางคนก็ใช้เวลานานมาก

ลืมไปแล้วว่าอยู่บนรถนานแค่ไหน

นานจนเริ่มรู้สึกเหงา

จำได้ว่ามีคนมากมายไปที่ 2046

คุณเป็นคนแรกที่กลับมา

ทำไมคุณถึงได้จากที่นั่นมา

เวลาใครถามว่าทำไมถึงกลับมาจาก 2046

ผมให้คำตอบที่คลุมเครือ

แต่ก่อนนี้

เมื่อผู้คนมีความลับคับใจไม่อาจบอกใคร

พวกเขาจะขึ้นเขาไป

ขุดโพรงที่ต้นไม้สักต้น

และกระซิบความลับไปในโพรงนั้น

ก่อนจะกลบฝังให้มิดด้วยโคลน

ทำแบบนี้ก็จะไม่มีใครได้พบความลับนั้นอีก

ผมเคยตกหลุมรักใครบางคน

หลังจากนั้นเธอก็หายไป

ผมไปที่ 2046

คิดว่าเธอต้องรอผมอยู่ที่นั่น

แต่กลับไม่พบ

ผมสงสัยมาตลอดว่าเธอรักผมบ้างไหม

แต่ผมก็ไม่เคยได้รู้

บางทีคำตอบก็เหมือนความลับ

ที่ไม่มีใครได้พบกับมันอีกเลย

คุณสัญญาว่าจะไม่กลับมาแล้วนี่

ผมมาหาคุณ

ทำไม

ผมคิดจะไปจากที่นี่แล้ว

อยากกลับไปดูที่ฮ่องกงว่าจะเป็นยังไง

คุณจะไปเมื่อไหร่

อีกสองวันเรือจะออก

คุณมาบอกฉันทำไม

ผมว่าเราน่าจะไปด้วยกัน

คุณไม่รู้อดีตของฉันไม่ใช่เหรอ

ถ้าคุณไม่บอก ก็ไม่เป็นไร

ถ้าคุณชนะ ฉันไปด้วย

เธอหาวิธีปฏิเสธผมแบบอ้อมๆ

เท่าที่จำได้

นั่นคือครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกัน

หลังจากนั้น ผมก็ไปจากสิงคโปร์

ผมกลับไปฮ่องกงปลายปี 1966

มันเป็นช่วงที่มีการก่อการจลาจล

ผมไม่แน่ใจว่าอยู่นานแค่ไหน

เลยไปพักที่โรงแรมเล็กๆ แถวหว่านไจ๋

ผมเขียนคอลัมน์ในหนังสือพิมพ์

เขาจ่ายให้สิบเหรียญฮ่องกงต่อหนึ่งพันคำ

แรกๆ ก็โหดเอาการ

แต่ถ้ามันทำให้ผมอยู่ได้

ผมจะเขียนอะไรไปก็ไม่ต่างกันหรอก

ไดอารี่ของนักสู้บาซูก้า

ดาวดวงใหม่ของหลกก็อกคือเฟยเฟย

สาวสุดแจ่มกับบาซูก้าคู่สุดอลัง

ดังเปรี้ยงปร้างในหมู่คนชอบสาวอกใหญ่

เดี๋ยวก่อน ผมว่ามันโม้เกินไป

เขียนไม่ได้ใช่ไหมว่านมปลอม

ไม่ช้าผมก็คุ้นกับชีวิตแบบนี้

ผมกลายเป็นนักล่าสาวๆ

มีอะไรกับใครมากมาย

แต่ไม่มีอะไรจะคงอยู่ได้นาน

พูดจริงเหรอ

จะโกหกทำไมล่ะ

รู้จักฉันจริงๆ เหรอ

คุณเคยไปแสดงที่สิงคโปร์ปี 1964

ใช่

คุณคือลูลู่

ก็เคยทำงั้น

แต่เลิกแล้ว

ตอนนี้คุณใช้ชื่อว่าอะไร

ทำไมต้องบอกล่ะ

วันคริสต์มาสอีฟปี 1966

ผมเจอเพื่อนจากสิงคโปร์ในไนต์คลับ

เราเคยสนิทกัน

แต่คืนนั้น

เธอคล้ายจะลืมผมไปแล้ว

เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า

ลืมได้ไงกัน

คุณบอกผมหน้าเหมือนแฟนเก่า

คุณสอนผมเต้นชะชะช่า

แล้วไงอีก

คุณคอยลากผมเข้ากาสิโนอยู่เรื่อย

คุณเล่นเสียอย่างหนัก

จนเป็นหนี้ก้อนโต

ผมกับเพื่อนต้องช่วยจ่ายให้คุณกลับมาที่ฮ่องกง

คุณชอบพูดถึงแฟนเก่า

ลูกครึ่งจีนฟิลิปปินส์จากตระกูลมั่งคั่ง

คุณคิดจะแต่งงานกับเขา

แต่เขากลับอายุสั้น

คุณบอกว่าเขาเป็นรักเดียวในใจคุณ

ผมไม่น่ารื้อฟื้นเรื่องเศร้าๆ

ในเทศกาลนี้เลย

แต่คุณจำคืนวันคริสต์มาสนั้นได้ไหม

ที่พวกเราไปดื่มกัน

เราคุยกันหลายเรื่อง

เธอแกล้งลืมผมไปหรือเปล่า

ผมต้องพาเธอไปส่งที่พัก เธอสลบเหมือด

เพราะเธอดื่มมากเกินไป

ผมเลยรีบกลับออกมา

ตอนออกจากห้อง ผมเห็นเลขที่คุ้นตา

ถ้าไม่ได้เจอเธอในคืนนั้น ผมคงไม่ได้เห็นมัน

และก็คงไม่ได้เขียนเรื่อง "2046"

มีอะไรเหรอ

ลูลู่อยู่ไหม

ลูลู่เหรอ ไม่มีใครชื่อนั้นเลย

มีแต่มีมี่

แต่เธอย้ายไปแล้ว

แต่ผมเคยมาเมื่อสองวันก่อน

รู้ไหมเธอไปไหน

ไม่รู้สิ คุณต้องการอะไร

ไม่มีอะไรหรอก

ผมมีกุญแจเธออยู่

อยากคืนมัน

ให้ผมไว้ก็ได้

ขอบคุณ

คุณจะเช่าห้องเหรอ

ผมเพิ่งกลับจากนอก

ยังไม่มีที่อยู่เลย

ถ้ามีห้องว่างก็ขอดูหน่อย

นี่เป็นโรงแรมเล็กๆ

แต่ผู้เช่ามีแต่คนดีๆ ทั้งนั้นนะ

คุณทำงานอะไรเหรอ

เขียนให้หนังสือพิมพ์น่ะ

เยี่ยมเลย สหายศิลปิน

ผมไม่ได้เป็นแบบนี้บ่อยๆ นะ

ผมเคยเป็นศิลปินเหมือนกัน

จริงเหรอ

เคยเรียนร้องเพลงอยู่ที่ฮาร์บินน่ะ

ตอนนั้นร้องเสียงเทเนอร์

ยินดีที่คุณมาพักกับเรานะ

จะย้ายมาเมื่อไหร่ล่ะ

เร็วที่สุดน่ะ

แต่ว่า…

ห้อง 2046 ต้องปรับปรุงใหม่ก่อนนะ

ห้อง 2047 ว่างอยู่

ลองดูก่อนสิ

ไม่เป็นไร

ผมจะกลับมาตอนทำเสร็จแล้ว

ทำไมต้องเป็นห้องนั้นด้วยล่ะ

คงเป็นเพราะเลขห้องมั้ง

มันสำคัญกับคุณมากเหรอ

ล้อเล่นน่ะ

เอางี้สิ

ดูห้อง 2047 สักหน่อย

ถ้าโอเคก็ย้ายเข้ามาเลย

แล้วค่อยย้ายไปห้อง 2046 ตอนเสร็จแล้ว

เอาไหมล่ะ

ขอดูห้องหน่อยสิ

ได้เลย เชิญครับ

พอย้ายเข้ามา

ก็เลยรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นคืนก่อนหน้านั้น

ลูลู่ถูกแฟนขี้หึงแทงเอา

มือกลองของไนต์คลับ

เธอชอบเขามากๆ

และเปรียบเขากับนกที่ไม่เคยลงสัมผัสพื้นดิน

หลายปีที่ผ่านมา

เธอเฝ้าตามหา "นกไร้ขา" ของเธอ

รักของเธอมักจบลงอย่างเลวร้าย

แต่เธอไม่ได้สนใจมันนัก

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม

อย่างน้อยเธอก็เป็นนางเอกเสมอ

ดี

แน่นอน

ไปกันเถอะ

ไปกันเถอะ

ไปกันเถอะ

ฉันจะไปกับคุณ

ดี ฉันจะไปกับคุณ

แน่นอน

เข้าใจแล้ว

เข้าใจฉันใช่ไหม เข้าใจนะ

เข้าใจแล้ว

ฉันไปได้ไหม

ฉันไปได้

แน่นอน

ฉันเข้าใจ

เข้าใจแล้ว

ใช้เวลาทำห้อง 2046 ไม่นาน

แต่ผมก็คุ้นกับห้อง 2047 แล้ว

แน่นอน

ผมได้ยินเสียงแปลกๆ จากข้างห้อง

- นึกว่ามีใครย้ายเข้ามาแล้ว - พาฉันไปด้วยนะ

- แต่กลับเป็นลูกสาวคุณหว่อง เจ้าของโรงแรม - พาฉันไปด้วยสิ

แน่นอนอยู่แล้ว

ฉันจะไปแน่นอน

ดีล่ะ

ไปกันเถอะ

ไม่รู้ว่าเธอพูดอะไรอยู่

เด็กยกกระเป๋าบอกว่าเป็นภาษาญี่ปุ่น

ท่าทางเธอจะมีแฟนเป็นคนญี่ปุ่น

บอกคนขับให้ไป 220 ถนนแกรนวิลล์