Star Trek: Strange New Worlds

Wat voorafging: -Erica verkeert in kritieke toestand.

Ik kan het amper geloven. Ik leef in geleende tijd.

Ik wil je nog niet laten gaan. -Generaal Dak'Rah.

Jij en Chapel waren op J'Gal, waar Rah z'n reputatie heeft verdiend.

M'Benga, ik ben hier om het goed te maken.

Blijf van me af. Niet doen.

Ik ben het gevecht niet begonnen, maar ik ben blij dat hij dood is.

Persoonlijk logboek van de kapitein, sterrendatum 2449,1.

De Enterprise is op routinemissie...

dus Marie en ik kunnen genieten van onze laatste dagen samen.

Het begon net te wennen, maar ze hoort haar eigen schip te hebben.

Het leek erop dat het invasieve Gorn-weefsel in remissie was...

maar helaas is het teruggekeerd, en het is agressief.

Toch is er nog hoop.

De chimaerabloesem, een zeldzaam en uniek exemplaar.

Kan deze bloem haar helpen? -Het blijft een gok...

maar hij zou een chemische stof bevatten...

die invasieve moleculen kan verplaatsen door celmembranen.

Deze bloem kan het weefsel goedaardig maken.

Waarom voel ik een 'maar' aankomen? -Nou, de bloem is dus zeldzaam...

en we hebben de enige plek gevonden waar de bloesem voorkomt.

Op een planeet genaamd Kenfori. -Kenfori...

Dat stelsel is een no-flyzone. -Ja, dat klopt...

maar er heeft ooit een onderzoekscentrum gestaan.

Dat hield zich vooral bezig met landbouw en gewassen.

Toen de Klingons aanvielen, werd onze aanspraak betwist.

Na de oorlog besloten beide kanten de planeet op te geven.

Het is dus niet alleen 'n no-flyzone, maar ook verboden gebied.

Als we gaan, schenden we meerdere verdragen.

Het is waanzin, Chris. Ik wil niet dat jullie dit voor mij doen.

Ik wil niet dat je doodgaat. Als de bloesem helpt, halen we hem.

Maar Starfleet zal dit nooit goedkeuren. Dit moet geheim blijven.

Daarom stellen we een klein team voor. Alleen dr. M'Benga en ik.

Goed plan, met één aanpassing. -Nu komt het.

Ik wil meegaan. -Dat zei ik ook al.

Bedankt, Mr Spock, maar als we gepakt worden, ben ik verantwoordelijk.

U beledigt me, kapitein. -Hij wordt nooit gepakt.

Ik word nooit gepakt.

Luitenant, toon de kaarten van de bufferzone rond het Kenfori-stelsel.

De grens ligt vlak bij een enorme stofgordel.

Ik ben lang niet meer in betwist Klingon-gebied geweest.

In de buurt van. De Enterprise gaat die grens niet over.

Hun communicatoren werken zo meteen niet meer.

We moeten alle communicatie even verbreken.

Ik open een gecodeerd kanaal zodat de kapitein zich kan melden.

Denk aan de gevolgen als het verkenningsteam ontdekt wordt.

Ortegas, haal ons hier weg.

Nu wordt het pas echt leuk.

Uitslover.

Kom maar op met die lofbetuigingen, het applaus en de fooi.

Geef maar toe. Jullie hebben m'n vliegkunsten gemist.

Eigenlijk wel, ja.

Het is net als fietsen, maar dan met fusiestuwraketten.

Ik dacht dat je een hekel had aan m'n vliegkunsten.

Herinner je je Zeta Borealis nog?

Toen we geland waren, trapte je de deur open en gaf je over.

Dat kwam door die Vedalaanse sigaren van de avond ervoor.

Die Vedalanen wisten wel hoe ze een feestje moesten geven.

Het was de hoofdpijn zeker waard.

Ik zie een object van onbekende samenstelling. Er is te veel stof.

Het stikte hier van de mijnen, zowel van de Federatie als de Klingons.

Volgens het verdrag zouden ze verwijderd moeten zijn.

Misschien zijn ze er een vergeten.

Ik blijf op afstand. Activeer de schilden.

Open de communicatiekanalen. -Ik gebruik Klingon-frequenties.

Het is een communicatiebaken. Er komt een bericht binnen.

Heb je dat ooit eerder gezien? -Ja, in de oorlog.

Er lag er een bij een gebombardeerde Klingon-mijn met stralingsgevaar.

Dit betekent: 'Ga terug of sterf.'

Waarom zouden ze hier een waarschuwingsbaken achterlaten?

Dat doet er niet toe. Omkeren is geen optie.

De ruimte.

De laatste grens.

Dit zijn de reizen van de Enterprise.

De vijfjarige missie: vreemde, nieuwe werelden verkennen...

nieuwe levensvormen en andere beschavingen ontdekken...

en onverschrokken het onbekende tegemoetgaan.

Geen teken van leven.

Dus we zijn hier helemaal alleen? -Nee, kapitein.

Ik zie helemaal geen teken van leven. Alleen flora, geen fauna.

In zo'n rijk bioom? Er moeten hier ergens dieren zijn.

Nou, ja. De flora is het enige wat telt. Heb je dat meer gezien?

Perfect om te vliegvissen. -Als we geen missie hadden.

En als er iets te vangen viel. -Goed punt.

Dat is het onderzoekscentrum.

Christines onderzoek wijst uit dat ze monsters van de bloem hadden.

We hoeven in ieder geval niet het bos uit te kammen.

Wat vind je van Korby en Christine?

Moet ik je eraan herinneren dat ik drie ex-vrouwen heb?

Eigenlijk vier. -Een huwelijk is nietig verklaard...

maar het volgende... -'Geneesheer, genees uzelf'?

Ik blijf aan mezelf werken.

Een teken van leven? -Het tegenovergestelde.

Een oorlogsslachtoffer? -Nee, dit zijn geen oorlogswonden.

Z'n ribbenkast is opengespleten. Geen enkele faserbrandwond.

Gezien de staat van ontbinding is hij na de evacuatie gestorven.

Misschien was het een dier, maar... -Maar geen tekenen van leven.

Een dier dat al lang dood is? -Ik waag het er niet op. Fasers.

De noodenergie werkt nog.

Nauwelijks. -Jammer wat er hier is gebeurd.

De oorlog heeft een zware tol geëist.

Chimaerabloesems.

In het echt zijn ze nog mooier.

We hoefden niet ver te zoeken, hè? -Wacht.

Er zit een setje in je tas.

Zoek bloemen die in de bloei staan. Trek handschoenen aan.

Wat zijn dit voor bloemen? -Het is maar een voorzorgsmaatregel.

Bij bepaalde doseringen kan het medicijn giftig zijn.

Sommige organische giffen hebben medicinale waarde.

Artsen gebruiken ze al eeuwen tegen hartziekten, malaria...

Hoelang levert dit haar op?

De behandeling van een bemanningslid is vertrouwelijk...

tenzij diegene een gevaar vormt voor de bemanning.

Ik vraag het je niet als je kapitein, maar als je vriend en Maries...

Ik moet het weten. Is er een kans dat we haar echt kunnen redden?

Dit is haar enige kans.

Gister was de situatie uitzichtloos, tot Spock met deze optie kwam.

Er is nog hoop. Nog één laatste kans, Chris.

Ik zie een kleine EM-flux die richting Kenfori gaat.

Coördinaten: sectie acht, positie 15.29.4.

Hij beweegt zich onregelmatig, wat op een natuurlijk verschijnsel wijst.

Ga door met sectie negen.

Ik stel een tweede scan van sectie acht voor, eentje zonder EM-stralen.

Ik heb een voorgevoel. -Prima. Luitenant Scannell.

Scan gestart. Ik zie neutrino-emissies achter de flux.

Ik zoek een warpkenmerk.

WARPKENMERK GEDETECTEERD

Het is een Klingon-slagkruiser.

In de oorlog verborgen ze hun schepen achter EM-straling.

Goed werk, luitenant. -Dit verandert niets.

We blijven observeren. -Overste, dit is wel heel toevallig.

Ze kunnen de shuttle hebben gezien. -Misschien.

Maar Klingons geven niets om verdragen. Het zijn vast plunderaars.

Ik trek geen voorbarige conclusies.

Uhura, wordt er gecommuniceerd? -Nee, op geen enkel kanaal.

Het is doodstil. -Hou me op de hoogte.

Voorlopig wachten we af.

Dit zijn dezelfde wonden als op dat Klingon-skelet buiten.

Dus iets heeft beide soorten gedood? -Als je het zo kunt noemen.

Ze zijn eerder verslonden. -Kom, we hebben de bloem. We gaan.

Dat moet iets levends zijn.

Het was vast de kapotte apparatuur.

Ik krijg nog steeds niets door. -Mag ik eens?

Niets.

Onze shuttle.

Misschien weten ze niet dat we er zijn.

O, jawel.

Er hangt hier een menselijke stank in de lucht.

Ze kunnen niet ver zijn.

Spaar je vuurkracht. Onze wapens moeten opgeladen zijn. Tricorder.

Wie hierheen gaat, komt nooit meer terug.

Klaar voor een glorieuze dood?

Het zijn jagers. Ze jagen ons op als konijnen.

Als ze ons te pakken krijgen, zullen ze een voorbeeld stellen.

De andere kant was vast net zo erg.

Ze schieten zodra ze ons zien. -Dan schieten wij eerst. Op verdoven.

Terugtrekken.

Rennen.

Geef je me soms een placebo? -U bent gewend aan de pijnremmers.

Zuster Chapel moet... Het spijt me enorm.

Kapitein, is uw ongemak toegenomen? -Wat denk je zelf?

Vulcans reguleren pijn middels meditatie. Mensen kunnen dat ook...

maar dat zou nu te veel oefening vergen.

Zuster Chapel heeft een soort gedachtenversmelting voorgesteld.

Ik vind het allemaal best.

Mijn geest naar uw geest.

Een gedeelde ademtocht.

Wat je ook doet, ga ermee door.

Uw ego bevat alle pijn.

Laat uw ego los, zodat uw leed overschaduwd wordt.

Spock. Word wakker.

Laat haar los, Spock. Ik ben het, Christine.

Ik was tijdelijk de controle kwijt. -Zeg dat wel.

Marie, gaat het wel? -Ja.

Wat is er gebeurd? -Ik heb uw pijn geabsorbeerd, maar...

Ik zag iets. -Ja, ik ook.

Het leek deel van u uit te maken.

Was het een Gorn? Is dat wel mogelijk?

Ik vrees dat ik op beide vragen geen antwoord heb, kapitein.

Dank u, Mr Spock. De pijn is nu veel minder.

Luitenant Spock, overste Chin-Riley wil alle hoge officieren spreken.

Ik kom eraan. Mijn excuses, vaandrig.

We hebben een probleem. Ons team heeft zich niet gemeld.

Hun transponders zijn actief, maar ze reageren niet...

dus ze hebben communicatieproblemen of er is iets anders gebeurd.

Luitenant, komt overste Pelia ook nog?

Ze werd opgehouden en stuurde mij. -Leuk geprobeerd.

Ik weet dat ze vergaderingen haat. Ga zitten.

We moeten onopgemerkt binnen transporterbereik komen.

Ik stel een langzame nadering voor.

Een lage impulssnelheid produceert niet veel geluid.

We zijn dan niet te onderscheiden van stofdeeltjes.

Dan zijn we erg traag en moeten alle niet-essentiële systemen uit...

maar het kan het waard zijn.

Dan zouden we Kenfori over vier uur bereiken.

Daar kan ik mee leven. Ortegas, zet een koers uit met Mr Spock.

Vier uur? Dat bevalt me niet.

Verklaar je nader, luitenant. -Waarom verstoppen we ons?

Ze weten van de kapitein en dokter. We moeten ze onmiddellijk redden.

En hoe doen we dat zonder het grensverdrag te schenden?