George Harrison: Living In The Material World

Ga maar, George. Vlieg weg, wees vrij en ga.

We zien je uiteindelijk wel weer.

Ga naar een mooie plek. We redden ons wel hier.

En toen ging hij. Dat was het eind.

Wat zou je tegen George zeggen als hij er nog was?

Wil je een kop thee?

'Waar heb je gezeten'?' Ik zag hem in een droom.

Dat zei ik tegen hem in de droom Waar heb je gezeten...

sinds de vorige keer? Hij gaf ook antwoord, dus dat mag je best weten.

'Ik was al die tijd hier.' Daar heb ik verder weinig aan.

George had kanker en z'n leven liep ten einde.

Hij kocht een huis in Zwitserland om geen belasting te hoeven betalen.

De man van het lied 'Taxman' wilde per se geen belasting betalen.

Dat was typisch George: charme, humor...

en een zekere bitterheid over bepaalde dingen.

Het is nog lastig om over hem te praten...

op een vrolijke manier. Het is nog steeds te pijnlijk.

Mensen dragen vrolijke kleuren, rozetten en blauwe hoeden.

Conform afspraken tussen de drie grootmachten...

Moet ik beginnen? - Prima, en daarna mag Pete.

We woonden op Arnold Grove 12 met twee kamers boven en twee beneden.

We hadden alleen een kolenhaard, geen elektriciteit, kleine tuin...

toilet achterin de tuin. Het was een heel koud huis.

Wat voor iemand was George? - Hij was behoorlijk arrogant.

Hij had een sterk zelfbeeld en liet zich door niets intimideren.

Hij had geweldig haar dat hij achterover kamde.

Een vriend van ons, Arthur, zei: 'Het lijkt wel een tulband.'

En dat was ook zo. Het was een geweldig ding.

Dit was voor hij beroemd werd. Hij was een gewoon joch...

dat nergens binnenkwam omdat hij niet beroemd was.

De leraren vonden hem maar niks. Rock-'n-roll bestond nog niet.

Ik vond het nogal dickensiaans. De school waar we op zaten...

was erg dickensiaans. Dickens had er zelfs nog lesgegeven.

Zo dickensiaans was het. Je ging erdoor verlangen naar iets anders.

Je werd er hongerig door. Kunst was een visioen.

We noemden het geen kunst, maar rock-'n-roll.

We hadden een goede gitarist nodig. John en ik speelden een beetje...

maar we waren niet goed genoeg voor de solo's.

Ik zei: Ik ken wel iemand. Hij is wat jong, maar goed.

John wilde hem ontmoeten en ik vroeg George of hij de band wilde zien.

Hij bracht z'n gitaar mee. We zaten bovenin een dubbeldekker...

in Johns wijk, bij Woolton. Er zat niemand in de bus en 't was al laat.

John zei: 'Laat maar eens wat horen.'

Ik zei: Pak je gitaar. Dus George pakte z'n gitaar uit...

en hij speelde het nummer 'Raunchy'.

Nog één twee documenten die je moet tekenen.

Ik wil toch even kwijt dat ik geen idee heb wat ik onderteken.

De naam is geen Richard Starkey, John Lennon of George Harrison.

Krishna, Krishna, Krishna.

Moge de Heer dit in vervulling doen gaan.

Deze bijeenkomst op Savile Row is pas het begin.

Mogelijk zien geschiedkundigen het moment later...

als een mijlpaal in het verval van het Rijk:

De Beatles gaan uit elkaar.

Op school was ik erg klein.

John schaamde zich omdat ik eruitzag alsof ik tien was.

John had in die tijd vier snaren op z'n gitaar.

Hij wist niet dat gitaren zes snaren hebben. Ik vroeg hem wat hij deed.

Hij zei: 'Hoezo'?' Hij dacht dat het zo hoorde.

We lieten John de akkoorden zien E en A enzovoort.

M'n moeder was een muziekliefhebber en vond het leuk als ze er waren.

John wilde altijd graag het huis uit.

Z'n tante Mimi was nogal streng en hij schaamde zich voor haar.

We waren één keer bij John thuis toen we nog op school zaten.

We kleedden ons als nozems. Dat was de trend in die tijd.

Kennelijk was dat goed gelukt, want ze mocht me meteen niet.

Ze zei: 'Wat doet hij hier'? Hij ziet eruit als een nozem.'

Hij zei alleen maar: 'Hou je mond, Mary.'

Op onze bruiloft wilden ze uittesten wat de reacties van mensen waren.

De meeste mensen hadden toch iets anders verwacht.

Op een gegeven moment hadden ze pauze.

Een oudere dame zou piano spelen. Ze was een echte kroegpianiste.

Ze kon elk nummer spelen dat mensen mee wilden zingen.

De drie jongens kwamen binnen met glazen bier.

John goot z'n glas over haar hoofd uit en zei: 'Ik doop u David.'

En hij liep weg. Die dame verraste me.

Ze reageerde niet. Ze glimlachte, stond op en ging zich afdrogen.

Als je vroeger in Liverpool trouwde, zei iedereen:

'Is er nog veel gevochten'?'

Er werd niet gevochten, maar wel bijna toen John Lennon dat bier uitgoot.

Toen ik John ontmoette, had hij veel macht.

Soms koos je iemand om achter ten strijde te trekken.

Hij liep absoluut voorop.

Hoe stelde je je het muzikantenleven voor?

Het was niet beredeneerd. Het voelde als de juiste beslissing.

We dachten dat er iets moois zou gebeuren.

Maar in die tijd was een tournee langs de Mecca-zalen al grandioos.

Dat was geen kleinigheid.

WEER EEN. LIEFS, STUART

Na de oorlog waren er nog veel huizen kapot door bommen.

Ze waren niet zozeer arm, want de Duitsers waren rijk genoeg.

Dat hadden ze snel op orde.

Die dag had ik ruzie met Astrid. Ik was woest en wilde stoom afblazen.

Als dat gebeurde, ging ik vaak naar de haven.

De Reeperbahn was voor zeelui, om dronken te worden...

om naakte vrouwen te zien of seks te hebben. Daar staat het om bekend.

Klaus was altijd erg relaxed.

Hij was niet snel onder de indruk van iets.

Hij zei altijd: 'Ja hoor, geweldig.'

Maar toen hij de Beatles voor de eerste keer had gezien...

Zo had ik hem nooit eerder gezien. Hij werd helemaal gek.

Ik ging met Klaus naar de Kaiserkeller.

Hij had me eerst drie dagen moeten bewerken.

Ik flipte gewoon. Ik zag ze op het podium...

met gezichten waarvan ik droomde om ze ooit te fotograferen.

Ze hadden zulke sterke persoonlijkheden en ze waren long, net als ik.

We hadden weinig geld, net genoeg om van te eten.

We hadden niets te makken, maar het was zo'n kick.

Ik was in de stoutste stad ter wereld op m'n zeventiende.

Het was erg spannend. Ik leerde van alles.

Je had er gangsters, travestieten, hoeren.

Ze zagen er vreemd uit, als nozems Ze droegen nog geen leer.

Het leer kwam pas toen ze Astrid en mij ontmoetten.

We waren helemaal onder de indruk van ze.

We beseften niet hoe ze leefden.

De Bambi Kino was een pornobioscoop.

De kamer waarin ze verbleven, was in feite een bezemkast.

Er was geen raam, alleen een gloeilamp aan het plafond.

Ze leefden in een kast, achter het bioscoopscherm.

Het was vreselijk, want ze stonken. Ze konden hun kleren niet wassen.

Klaus stelde me aan ze voor. John gedroeg zich heel hanig.

Paul liet zien dat hij een brave jongen was met een goede opleiding.

Hij begroette me en gaf me een hand. George keek me aan en zei:

'Hallo. Ben jij de vriendin van Klaus?' Hij was zo lief.

Toen heb ik George Ieren kennen. Hij was in veel dingen geïnteresseerd...

maar erg stilletjes. Paul was degene die zei:

'Wie is dat? Wie heeft dat geschreven? Van wie is die foto'?'

George zat maarte staren naar m'n kamer die ze vreemd voorkwam.

Hij was helemaal zwart en er hingen takken en bladeren van het plafond.

George dacht vast dat ik gek was.

Maar dat veranderde al snel in een hele fijne vriendschap.

Astrid nam ze mee naar huis en kookte voor ze.

Astrids moeder kookte hun lievelings- kost. Ineens hadden ze een thuis.

Astrid zorgde erg goed voor ze. - Het was te gek om ze te ontmoeten.

Ze waren erg artistiek. We gingen veel met ze om.

Astrid was heel liefdevol en heeft ons enorm geholpen.

Je denkt vast dat het iets seksueels was en natuurlijk vielen ze op me.

Ik zag er goed uit en ik was charmant met m'n grappige Engelse accent.

Toen ik verliefd werd op Stuart, kwam het goed uit dat ik fotografe was.

Ik kon makkelijk op hem afstappen en vragen:

Mag ik je fotograferen? Ik voelde me zo tot hem aangetrokken.

Ik heb altijd al bijzondere gezichten willen fotograferen...

die het verhaal vertellen van degene achter het masker.

Stel je voor wat er achter die ruwe, jonge, John Lennon school.

Of achter die grappige Paul.

Of die lieve George.

George was pas zeventien, maar hij was kalm.

Hij keek je recht aan en hij was grappig.

En hij fungeerde als katalysator. Paul en John waren zo verschillend.

Hij bracht rust in het geheel.

Ringo was er nog niet bij. Pete Best was de drummer.

Stuart hing er wat meer bij, maar George zat midden tussen die twee in.

Na Stuarts dood zorgen John en George goed voor me.

Ze zochten me thuis op.

Het was Johns idee.

Hij zei: 'Mag ik zien waar hij schilderde? 'lk zei: Natuurlijk.

Ik moest een foto van ze nemen Ik zette een oude stoel neer.

John raakte geëmotioneerd door de ruimte waar z'n vriend schilderde.

Hij barstte bijna in huilen uit. George was een beetje bezorgd.

Ik zei tegen George: Ga maar achter hem staan.

Je zag dat George al snel door had...

waar het om draaide: de dood en het leven.

Hij was pas net achttien. Op de foto's zie je in z'n ogen...

hoe hij waakt over John die er helemaal doorheen zit.

Dat zie je in z'n gezicht.

Ik heb die gitaar weggegeven.

Goed nummer, hoor. Niet slecht.

John was stekeblind, maar hij wilde z'n bril niet op, dus hij zag niets.

Op een dubbel spoor.

We stonden in de coulissen te wachten tot alle Beatles in beeld waren.

Ringo was het ontbrekende bandlid.

Hij kwam pas in beeld in die scène.

We waren altijd zenuwachtig voor elke volgende stap op de ladder.

Dat was het mooie van een viertal We deelden de ervaring.

Hoeveel Beatles zijn er nodig om een gloeilamp te verwisselen?

Vier.

We waren nog hartstikke groen.

We waren dankbaar dat we op plaat werden uitgebracht. Een eigen plaat.

Toen we stegen in de hitlijsten, zetten we de auto ervoor stil.

Bij de BBC om 19 over 4 Stop de auto.

En dan luisterden we naar onze plaat voor we naar ons optreden gingen.

Levert het samen leven en werken stress op voor jullie?

Nee, we hebben geluk gehad: 'we zijn nu veertig jaar samen

We zijn al lang vrienden, dus we zitten elkaar niet zo in de haren.

Werd je buiten door iemand begroet? - Nee, dat was George.

Dat was m'n moeder. - Komt ze naar Ierland voor je?

Is het lastig om jullie imago te bewaken?

Ons imago is wie we zijn. We hebben geen imago gecreëerd.

Het is zo gegaan. We hoeven alleen onszelf te blijven. Nietwaar, Ringo?

Wij wel, over de andere twee maak ik me meer zorgen.

We hielden allemaal van de sfeer eromheen.

Maar we hadden wel elk onze persoonlijkheid en houding.

We wilden bij een wegrestaurant een vette hap gaan halen.

Paul had de sleutels en George zat achter het stuur.

De discussie duurde zeker anderhalf uur.

'Ik heb de sleutels' 'En ik rij.'

Dat moesten we doorstaan omdat geen van beiden een duimbreed week.

'Ik heb de sleutels' 'Nee, ik rij.'

Beste ma en pa, iedereen vindt onze optredens te gek.

Overal worden we door twintig motoragenten begeleid...