Machines

‫بلند شین بچه‌ها.

‫الان رسیدن.

ماشین‌ها

‫خدا به ما دست داده، پس باید کار کنیم.

‫حالا که اینجاییم، باید کار کنیم.

‫همه ۱۲ ساعت کار می‌کنن.

‫بعضی کارها زور بازو می‌خواد.

‫بعضی‌ها با فکرشون کار می‌کنن.

‫بعضی کارها دست‌وپا می‌خواد، ‫بعضی‌ها هم مغز.

‫بعضی‌ها باید زور بازو بزنن، ‫بعضی‌ها قلم دست می‌گیرن.

‫سیستم‌ها فرق می‌کنه.

‫بعضی‌ها با دستگاه کار می‌کنن.

‫من کارهای مختلفی می‌کنم.

‫دستگاه‌ها باید کنترل بشن،

‫یا با دکمه، یا با فکر.

‫اگه بخوام اینو جابه‌جا کنم،

‫باید با فکرم ‫حرکتش رو کنترل کنم.

‫اونجا یه دکمه می‌زنی. ‫سیستم کامپیوتری داره.

‫ولی اینجا هم زور می‌خواد، هم فکر.

‫وگرنه دست‌وپام می‌شکنه.

‫این یکی ۲۲۰ کیلو مواد شیمیایی داره.

‫این ۱۰۰ کیلوئه، اون یکی ۶۰.

‫هرکدوم سیستم و وزن خودش رو داره.

‫چیزها این‌طوری ساخته می‌شن.

‫رنگ رو طبق سفارش درست می‌کنیم.

‫۶۰، ۵۰، ۴۰، ۳۵ کیلو؛ ‫هرچقدر لازم باشه.

‫۱۰۰، ۲۰۰، ۲۲۰؛ ‫همون‌قدر رنگ درست می‌کنی.

‫طبق سفارش درستش می‌کنی.

‫کار با چرخ برای هر شیفت ‫۲۱۰ روپیه (۴.۶ دلار) دستمزد داره.

‫از همین باید بخورم، پس‌انداز کنم ‫و خرج خانواده‌م رو بدم.

‫وقتی فکر می‌کنم باید با همین پول ‫بچه‌هام رو بزرگ کنم،

‫سعی می‌کنم هزار، هزار و پونصد، ‫دو هزار روپیه پس‌انداز کنم.

‫کارخونه همه‌ی روزهای ماه کار نمی‌کنه.

‫بگو ببینم، کی توانش رو داره ‫۳۶ تا ۴۸ ساعت یکسره کار کنه؟

‫باید تنت رو داغون کنی ‫تا یکی دو پیسه پس‌انداز کنی.

‫آدم پولدار از مشکلات فقیر ‫چی می‌فهمه؟

‫وقتی توی خونه همه‌چی دارم، ‫اینجا چی کار می‌کنم؟

‫ولی فقره

‫که آدم فقیر رو مجبور می‌کنه قرض کنه ‫و بیاد اینجا کار کنه.

‫وقتی پول اومدن ندارم، ‫با سود ده درصد قرض می‌کنم.

‫با جون کندن پول درمیارم، آقا.

‫اینجا شیفت ۱۲ ساعته‌ست.

‫هشت صبح میای ‫و هشت شب می‌ری.

‫برمی‌گردم، غذا درست می‌کنم و می‌خورم.

‫بعد از یه ساعت استراحت، ‫ساعت ۹ شب برای شیفت دوم برمی‌گردم.

‫راه دیگه‌ای نیست.

‫ولی اصلاً فقر یعنی چی؟

‫فقر یعنی عذاب، آقا.

‫آدم مجبور می‌شه بچه‌ها، زن و پدر و مادرش رو ‫ول کنه و بیاد اینجا.

‫کاری از دستت برنمیاد. درمانی نداره.

‫آقا، بذار بگم ‫هیچ‌کس از من سوءاستفاده نمی‌کنه.

‫قرض کردم که بیام اینجا کار کنم.

‫برای نیازهای خودم، برای بزرگ کردن بچه‌هام.

‫استثمار یعنی اینکه ‫مجبورم کنن اینجا کار کنم.

‫مگه نه؟

‫من از خیلی دور اومدم.

‫۱۶۰۰ کیلومتر راه اومدم ‫تا اینجا کار کنم.

‫با خواست خودم.

‫هیچ‌کس بهم فشار نمیاره.

‫همه‌مون چون بدهکاریم ‫میایم اینجا کار کنیم.

‫هزاران نفر مثل من هستن.

‫قطاری که باهاش میام چهار تا واگن داره، ‫ولی یه وجب جای خالی نیست.

‫نمی‌تونی بشینی؛ ‫باید ۳۶ ساعت سرپا باشی.

‫نه آب هست، نه غذا. ‫با خودم نخودچی می‌برم.

‫۳۶ ساعت هیچ غذایی نیست.

‫تنها پولی که خرج می‌کنم ‫برای تنباکوی جویدنیه.

‫اصلاً پول چه عادت دیگه‌ای رو دارم؟

‫حتی پول سیگار هم ندارم.

‫یه سیگار پنج یا ده روپیه‌ست. ‫از پسش برنمیام.

‫یه بسته تنباکوی جویدنی دو روپیه‌ست ‫و کل روز می‌مونه.

‫وقتی تمام روز کار می‌کنی، ‫یه چیزی نمی‌خوای حالت رو جا بیاره؟

‫تنباکوی جویدنی یه کم آرومت می‌کنه.

‫حتی سرپرست یا رئیس هم ‫نمی‌تونه چیزی بگه.

‫تمام روز کار می‌کنی، پس تنباکو

‫یه فرصت می‌ده بشینی و نفسی بکشی.

‫هر طور شده باید ۱۲ ساعت کار کنی.

‫کار می‌کنی و کار می‌کنی ‫تا ۱۲ ساعت تموم بشه.

‫وقتی برای کار به درِ کارخونه می‌رسم،

‫همون‌جا دلم می‌خواد برگردم.

‫وقتی به در می‌رسم، ‫ته دلم می‌گه...

‫همین‌جا برگرد.

‫ولی برگشتن کار درستی نیست.

‫چیزی که بچگی یاد می‌گیری، ‫بزرگسالی دیگه نمی‌تونی یاد بگیری.

‫اگه از بچگی حواست به دستگاه‌ها باشه،

‫وقتی بزرگ بشی زرنگ‌تر می‌شی.

‫ماهر می‌شی.

‫هرچی می‌خوای یاد بگیری، ‫باید از بچگی یاد بگیری.

‫اگه الان اینو یاد بگیرم، ‫بعداً از پس هر کاری برمیام.

‫۲۴ تا بسته دربیار، ‫بعد ۲۴ تای دیگه جاش بذار.

‫- اون پایینی‌ها رو برداشتی؟ ‫- آره.

‫این مارک... هزار تا قیمتشه!

‫سر قیمت می‌تونیم حرف بزنیم.

‫این یکی رو دوست دارم. چنده؟

‫این جنس برای تابستون خوبه.

‫بهش می‌گیم «وال».

‫اونا بهش می‌گن «باوارد».

‫گرونه.

‫- منظورت اینه؟ ‫- آره.

‫یعنی از جنس کره‌ای بهتره؟

‫دارم درباره‌ی «ژاکارد» حرف می‌زنم.

‫- تن‌خور راحتی داره. ‫- هوم...

‫این صد... صد...

‫به خدا الان به دلار ۱۲۷ درمیاد.

‫برو پی کارت!

‫آشغال‌ها رو بکش بیرون.

‫با دستت بکش بیرون.

‫توش مس هست.

‫- چسبناکه. ‫- بکش!

‫بکشش بیرون!

‫- نریز رو من! ‫- همه‌ش رو بکش بیرون.

‫- کجا افتاد؟ ‫- بگیرش و بکش.

‫زود باش!

‫- چسبناکه. جدا می‌شه؟ ‫- معلومه که می‌شه.

‫کلی دیگه مونده که دربیاری. ‫صبر کن.

‫داره می‌افته.

‫این ایالت، گجرات...

‫ایالت گجرات ‫شکم فقرا رو سیر کرده.

‫اگه خونه غذا و هیچی نباشه،

‫یه بچه‌ی ۱۰، ۱۵ یا ۲۰ ساله میاد ‫و ماهی تا ۶ هزار روپیه درمیاره.

‫حتی اگه نتونه چیزی پس‌انداز کنه،

‫حداقل می‌تونه شکم خودش رو سیر کنه.

‫بعضی ایالت‌ها ‫کمبود نیروی کار ندارن.

‫اوتار پرادش، بیهار، بنگال، اوریسا...

‫چاتیسگر.