Crazy Eights

Το διάστημα από το 1954 μέχρι το 1976, σχεδόν 600 παιδιά προσφέρθηκ

εθελοντικά να λάβουν μέρος σε πειράματα για την μελέτη της συμπεριφ.

Αυτές οι πειραματικές εγκαταστάσεις

χρηματοδοτούνταν από ιδιώτες και βρίσκονταν σε απομονωμένες περιοχές του ν.

Στις οικογένειες καταβλήθηκε αμοιβή για την συμμετοχή ,

και τους είπαν ότι οι μελέτες αυτές είναι ακίες.

Για τα περισσότερα παιδιά δεν ακούστηκε ποτέ τίποτα ξ

20 Χρόνια Πριν

Όλα είναι εντάξει, Τζένιφερ.

Θα δεις την μαμά πολύ γρήγορα.

Γιατί πρέπει να μείνω εδώ?

Θέλω να μείνω μαζί σου.

Σου είπα, γλυκιά μου.

Είναι μόνο για λίγο.

Θα είσαι δυνατή για τη μαμά?

Πρέπει να την πάρουμε τώρα.

Περιμένω. Δεν θέλω να πάω.

Σε αγαπάω, Τζένιφερ.

Τα λέμε σύντομα.

Ποιοι είναι αυτοί?

Είναι η νέα σου οικογένεια.

- Λοιπόν? - Μας κάνει.

Βάλτε την στο θάλαμο με τους άλλους.

Πρόσεχε τους για λίγο.

Μαθαίνουμε από συνήθεια και επανάληψη.

Σήμερα

Ενεργούμε από συνήθεια.

Αλλά το συναίσθημα είναι μια ανθρώπινη κατάσταση.

Η φύση πρώτα, πάνω από την ανατροφή.

Ναι, Λάουρα.

Λέτε ότι γεννιόμαστε με συναισθήματα όπως η ενοχή.

Σωστά.

Αλλά γιατί? Σε τι εξυπηρετεί?

Χωρίς αυτήν η κοινωνία θα παύση να υπάρχει.

Δεν καταλαβαίνω.

Εξ ορισμού, ένας ψυχοπαθής είναι ένας άνθρωπος χωρίς ενοχές.

Σκέψου το λοιπόν.

Εντάξει, την επόμενη εβδομάδα τα κεφάλαια 12 και 13.

Μην ξεχάσετε ότι θα έχουμε διαγώνισμα.

Να έχετε ένα καλό Σαββατοκύριακο.

Και μπορεί κάποιος παρακαλώ να ανάψει τα φώτα βγαίνοντας έξω?

Ει, Μπέθ, είμαι η Δρ. Θερόν.

Δεν ήρθες στις τρεις τελευταίες συναντήσεις και ανησυχώ.

Θέλω πάρα πολύ να συζητήσουμε για τους εφιάλτες που βλέπεις.

Άκουσα επίσης για τον θάνατο του φίλου σου και λυπάμαι.

Ξέρω ότι εσύ και ο Μπράξ ήσασταν φίλοι από παιδιά.

Αναρωτιέμαι εάν ο θάνατος του σου προκάλεσε περισσότερο στρες,

και... και αυτούς τους εφιάλτες που βλέπεις.

Τέλος πάντων, τηλεφώνησε μου σύντομα.

Ποιος είσαι?

Ποιος είσαι?

Χμμ?

Ποιος είσαι?

Ποιος?

Γουάου.

Τι ακριβώς υποτίθεται ότι ψάχνουμε?

Δεν ξέρω. Είπε ότι υπήρχε ένα κουτί κάπου εδώ,

που ήθελε να το ανοίξουμε όλοι μαζί.

Και ξέρεις κάτι? Εδώ είναι ένα κουτί.

Δεν πρέπει να περιμένουμε και την Μπέθ?

Είναι έξω στην βεράντα.

Ακούστε, μπορούμε να ανοίξουμε αυτό το πράγμα και να φύγουμε?

Έχω πράγματα που πρέπει να κάνω.

"Αγαπημένοι μου φίλοι,

"Μακάρι ο Θεός να με συγχωρέσει για την αδυναμία μου,

"αλλά δεν μπορώ να ξεπεράσω τις μνήμες"

"που βασανίζουν την ψυχή μου."

"Μετανιώνω για την αποτυχία μου να κρατήσουμε επαφή"

"αυτά τα τελευταία παράξενα 20 χρόνια",

"αλλά είμαστε τώρα εδώ και..."

"θα είμαστε μαζί για πάντα."

"Κάθε ημέρα που περνάει,"

"οι εφιάλτες μου γίνονται ποιο μεθυστικοί."

"Να είστε δυνατοί εκεί που εγώ ήμουν αδύναμος."

"Σας ικετεύω."

"Είναι η τελευταία μου παράκληση"

"να μάθετε για το παρελθόν που μοιραστήκαμε μαζί."

"Μου λείπουν όλα όσα μοιραστήκαμε."

Πάντα ήταν ένας παράξενος κακομοίρης.

Έλα τώρα. Δώσε του μία ευκαιρία.

Τουλάχιστον έχε την ευπρέπεια να τον αφήσεις ήσυχο για μία ημέρα.

Ότι να΄ναι. Θέλει κανείς αυτή την σαβούρα? Γιατί εγώ δεν την θέλω.

Κοίτα όλες αυτές τις φωτογραφίες.

Οι τρελοί Οκτώ.

Μάλλον δεν ήμασταν πολύ έξυπνοι.

Χρειάζονται εννιά για μια ομάδα μπέιζ μπολ.

Είναι απλά ένα όνομα, Μπρέντ.

Περίμενε ένα λεπτό. Τι είναι αυτό?

Τι είναι?

Μοιάζει με χάρτη.

Μοιάζει με χάρτη για την παλιά χρονοκάψουλα,

που θάψαμε όταν ήμασταν παιδιά.

Την θυμάσαι?

Όχι ιδιαίτερα.

Περίπου.

"Χρονοκάψουλα του Έντοσμπουργκ."

Έντοσμπουργκ, ε?

Έχω να ακούσω αυτό το όνομα αρκετό καιρό.

Διάβασες ποτέ κανένα από αυτά τα βιβλία?

Ναι.

Ποια?

Όλα.

Φαίνεται ότι εργαζόταν σε κάποιο άλλο.

"Η Κάρολ βρίσκεται κατάκοιτη στο έδαφος."

"Ο Σάιρους, ένα ανθρώπινο κτήνος,"

"την κρατάει ακίνητη κάτω από το λαιμό της."

"Τοποθετεί ένα τρυπάνι στο κρανίο της"

"και διασκεδάζει με τις έντονες κραυγές της εξάχρονης,"

καθώς ανακατεύονταν θεσπέσια με το στρίγκλισμα του τρυπανιού."

Δεν είναι να απορείς που ήταν εργένης.

Πάω πάλι μέσα. Θα έρθεις?

- Μπου. - Αχ!

Δεν ήταν αστείο.

Συγνώμη.

Είσαι καλά?

Ναι. Νομίζω ότι είναι το άγχος που βρίσκομαι εδώ.

Ήταν σκληρά για όλους, γλυκιά μου.

Χρειάζομαι ένα ποτό.

Λάθος μου.

Δεν πάω.

Ας θυμηθούμε ότι ήταν η τελευταία του επιθυμία.

Δεν θα πάω στο μέσο του πουθενά,

για να ξεθάψω ένα μάτσο σαπισμένων παιχνιδιών.

Είσαι ο εκτελεστής της διαθήκης του. Δεν νομίζω ότι έχεις επιλογή.

Λοιπόν, εγώ έχω. Πάω σπίτι.

Τυχερή. Ποιο είναι το όνομά του?

Δεν είναι κάτι τέτοιο. Είναι απλά...

Κοίτα, πρέπει να πάω στην δουλειά, εντάξει?

Αν δεν πάει αυτή, δεν θα πάω και εγώ.

Ωραία. Δεν είναι πως εμφανίστηκες και ποτέ,

τις λίγες φορές που βρεθήκαμε όλοι μαζί, για αυτό...

Τι είναι αυτά που λες? Εμφανίστηκα.

Που ήσουν όταν αποφοιτούσα

ή όταν ο Λάιλ χειροτονήθηκε?

ή σε οποιαδήποτε από τις συναυλίες μου?

Ή όταν η Μπέθ ήταν στο νοσοκομείο για δύο συνεχόμενες εβδομάδες?

Τι μπορώ να πω?

Δεν μου αρέσουν τα νοσοκομεία.

"Μπορούμε να νικήσουμε αυτό τον φόβο, αλλά όχι μόνοι μας."

Τι... Τι είναι αυτό?

Στο πίσω μέρος του χάρτη.

"Μπορούμε να νικήσουμε αυτό τον φόβο, αλλά όχι μόνοι μας."

Πρέπει να πάμε.

Το χρωστάμε στον Μπράξ.

Καλά. Θα έρθω.

Καλύτερα να μην μας πάρει όλη την ημέρα.

Εντάξει. Θα φωνάξω την Μπέθ.

Καταραμένο σήμα.

Λοιπόν, φαίνεται ότι είναι το τέλος του δρόμου.

Θα περπατήσουμε από εδώ.

Τζέν, τι λέει ο χάρτης?

Ανατολικά από το ποτάμι,

τότε θα πρέπει να υπάρχει, υποθέτω, ένα μικρό ξέφωτο με έναν αχυρώνα.

Ναι.

"Ανεβείτε την σκάλα στο πίσω μέρος του αχυρώνα στο δεύτερο όροφο."

Πάμε.

Αυτό είναι?

Για αυτό κάναμε όλο αυτό τον δρόμο μέχρι εδώ?

Υπέροχα. Υπέροχα, είναι κλειδωμένο.

Κάνε πίσω.

Καλή δουλειά, πάτερ.

Γουόα.

Γουάου.

Ξέρω κάνα δυο άτομα που θα μπορούσα να το χρησιμοποιήσω.

Κάρεν.

Νομίζω ότι αυτά ήταν δικά μου.

Υπάρχουν και άλλες φωτογραφίες.

Χμμ. Εδώ είμαστε.

Ποιος είναι αυτός?

Αυτός είμαι εγώ.

Νομίζω ότι είμαι ο όμορφος ακριβώς εδώ.

Ήμασταν τόσο μικροί.

Τρελή Οκτώ, ε?

Νομίζω ότι χωρίς αυτήν, θα ήμασταν απλά τρελοί.

Υποθέτω.

"Μ.Γ."

Είναι αρχικά.

Μπράξ Γιάνγκ.

Κάτι δεν φαίνεται σωστό εδώ, παιδιά.

Πρέπει να την αφήσουμε μόνη της.

Εννοώ θα πρέπει απλά να το αφήσουμε μόνο.

Φόνισσα σκύλα!

Το άκουσε αυτό κανένας από εσάς?

Πρέπει να αναπνεύσω λίγο αέρα.

Και εγώ, επίσης.

Εντάξει. Έχω φρικάρει.

Και εγώ, επίσης. Ας το βγάλουμε έξω.

Ένα, δύο, τρία.

Ωχ, Μεγάλε!

Ένα, δύο, τρία.

Τι είναι εκεί?

Πως το ανεβάσανε εδώ πάνω?

Ας προσπαθήσουμε να το δέσουμε με το σχοινί της τροχαλίας.

Ας το σύρουμε. Πάμε.

Πως απέκτησες αυτή την ουλή?

Συγνώμη?

Την ουλή.

Δεν είναι τίποτα.

Ήταν ένα μικρό μπαρ. Πάρα πολύ πιοτό.

Το σχοινί θα πρέπει να είναι περίπου 50 χρονών.