The first 200 lines.
ซูซี่ แบนเนียน ตัดสินใจไป ศึกษาต่อด้านบัลเลต์
ในโรงเรียนสอนเต้นรำ ที่มีชื่อเสียงในยุโรป
เธอเลือกเรียนที่โรงเรียนในฟรีเบิร์ก
เธอออกจากนิวยอร์กที่สนามบินเคนเนดี เวลา 9 โมงเช้า
และถึงเยอรมนี เวลา 22:40 น. ตามเวลาท้องถิ่น
แท็กซี่!
แท็กซี่! แท็กซี่!
แท็กซี่! เฮ้ แท็กซี่!
แท็กซี่! แท็กซี่!
ช่วยฉันยกของหน่อยสิคะ
เอ่อ เอชเชอสตราเซ
- หา? - เอชเชอสตราเซ
หา?
อ๋อ เอชเชอสตราเซ
เข้าใจล่ะ
ฝนตกหนักมานานหรือยังคะ?
ครึ่งชั่วโมง
แม่มด!
แม่มด!
รอเดี๋ยวนะคะ
- สวัสดีค่ะ - นั่นใครน่ะ?
ซูซี่ แบนเนียน ฉันเพิ่งมาจากนิวยอร์กค่ะ
- ฉันไม่รู้จักเธอ ไปซะ! - แต่ฉันมีจดหมายตอบรับจากที่นี่นะคะ
ข้างนอกฝนตกหนักมาก ให้ฉันเข้าไปก่อนนะคะแล้วจะอธิบายให้คุณฟัง
- รีบไปซะ ไปซะ! - แต่คุณไม่เข้าใจ!
รอก่อนค่ะ! รอก่อน!
ฮัลโหล มีใครอยู่ไหมคะ?
ฮัลโหล?
ถ้าไม่รังเกียจที่จะนอนบนโซฟา
เธอก็พักที่นี่ได้นานเท่าที่ต้องการ
ขอบใจมากนะ แต่พรุ่งนี้เช้า ฉันคงต้องไปแล้ว
- และก็จะไม่กลับมาที่นี่อีก - มันอะไรกันนักกันหนา
เธอถูกไล่ออกจากโรงเรียนหรือยังไง?
ดูฉันสิ ถูกไล่ออกตั้งแต่เรียนอนุบาลแล้ว
ไม่ใช่อย่างนั้น ไอ้เรื่องไล่ออกน่ะจิ๊บจ๊อย
งั้นเรื่องอะไรล่ะ?
ป่วยการจะเล่าให้เธอฟัง
เธอคงไม่เข้าใจหรอก
มันฟังดู...เหลวไหล
และเหลือเชื่อ
ฉันต้องรีบหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
ฉันขอใช้ห้องน้ำหน่อยได้ไหม? ฉันเปียกไปทั้งตัวเลย
เอาสิ ตามสบาย
ทำไมเธอไม่ปิดหน้าต่างล่ะ?
ค่อยยังชั่ว ก็แค่ลมเท่านั้นแหละ
ท่าทางเธอดูไม่ดีเลย
บอกฉันซิ ตกลงมันเรื่องอะไรกัน
ลมน่ะ! ลมพัดแรงจนหน้าต่างเปิด
- ฉันเลยตกใจ - ไม่ ไม่ใช่เรื่องนั้น
ฉันหมายถึง เรื่องที่ทำให้เธอไม่สบายใจ
โอเค พร้อมเมื่อไหร่ก็ค่อยเล่าละกัน
เปิดประตู! แพต!
แพต! แพต!
ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! มีคนจะฆ่าเพื่อนฉัน!
ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! มีคนจะฆ่าเพื่อนฉัน!
ช่วยด้วย!
ไม่นะ! ไม่! ไม่!
ช่วยด้วย!
มีคนจะฆ่าเพื่อนฉัน!
ไม่!
- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์ แดเนียล
อรุณสวัสดิ์ครับ คุณแทนเนอร์
- อรุณสวัสดิ์ค่ะ มีอะไรให้ช่วยคะ? - ค่ะ ฉัน ซูซี่ แบนเนียน
เราคิดว่าคุณจะมาถึงเมื่อวาน คุณแจ้งทางเรามาอย่างนั้น
ค่ะ ฉันมาถึงที่นี่สักราวๆ 4 ทุ่ม
แต่ประตูปิดอยู่ คนข้างในบอกฉันว่า...
เขาไม่รู้จักฉัน เลยไม่ยอมให้ฉันเข้ามา
- ใครเป็นคนบอกน่ะ? - ไม่ทราบค่ะ เขาไม่ได้บอกชื่อ
ฉันต้องขอโทษด้วย เอาล่ะ ยังไงคุณก็มาถึงแล้ว
ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนของเรา
ฉันชื่อแทนเนอร์ เป็นครูฝึกของที่นี่
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
มาเถอะ ฉันจะแนะนำเธอ ให้รู้จักกับมาดามแบลง
รองผู้อำนวยการของที่นี่
หล่อนเคยเป็นนักบัลเลต์ ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง
- มาดามแบลงคะ - ว่าไงจ๊ะ?
ซูซี่ แบนเนียนค่ะ นักเรียนใหม่ของเรา
อ้อ เหรอจ๊ะ
- ขอตัวสักครู่นะคะ - เชิญครับมาดาม
เธอสวยมาก สวยมากจริงๆ พวกเขาเป็นตำรวจน่ะ
เมื่อหลายปีก่อน ฉันเคยรู้จักผู้หญิง คนที่นิวยอร์ก เธอชื่อแบนเนียนเหมือนกัน
แครอล แบนเนียน
- นั่นป้าหนูเองค่ะ - มิน่าล่ะ หล่อนเป็นผู้หญิงที่วิเศษมาก
หล่อนเป็นทั้งเพื่อน และผุ้มีอุปการคุณต่อเหล่าศิลปิน
ฉันดีใจที่หลานของหล่อน มาอยู่กับเราที่นี่
ฉันขอกล่าวต้อนรับเธออย่างเป็นทางการ แทนผู้อำนวยการ
ซึ่งไม่ได้อยู่ที่นี่ในตอนนี้
- เนื่องจากติดธุระที่ต่างประเทศ - ขอบคุณค่ะ
อัลเบิร์ต ขึ้นไปรอป้าข้างบนนะ
หลานชายของฉันเอง ฉันติดเขามาก
ฉันคงคุยกับเธอได้ไม่นาน
เพราะว่าสุภาพบุรุษพวกนั้น กำลังรอฉันอยู่
มีเรื่องเลวร้ายมากๆเกิดขึ้น
นักเรียนของเราที่ชื่อ แพต ฮินเกล
ซึ่งถูกไล่ออกเมื่อวาน เพราะประพฤติตัวไม่เหมาะสม
ถูกคนบ้าฆ่าตายเมื่อคืนนี้
มันเป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก
แต่ฉันเคยเตือนนักเรียนของเราแล้ว ใช่ไหม คุณแทนเนอร์?
ฉันเตือนให้ระวังเรื่องคบหาเพื่อน
ฉันเสียใจที่ต้องบอกว่า เรายังหาห้องพักให้เธอไม่ได้
- เราจะหาได้เร็วๆนี้ - จ๊ะ แต่อย่ากังวลไปเลย
เราจะให้เธอพักกับนักเรียนชั้นปี 3 คนนึง ซึ่งบ้านอยู่ในเมือง
เธอต้องจ่ายค่าเช่าให้เธอ สัปดาห์ละ 50 เหรียญ
มันเป็นราคาที่ถูกมาก เราจะหักเอาจากค่าเล่าเรียนของเธอ
ฉันจะให้เธออยู่ในความดูแลของคุณแทนเนอร์ ครูฝึกระดับหัวกะทิของเรา
อย่าไปหงุดหงิด กับบุคลิกที่เข้มงวดของหล่อนเลยนะ
กับฉันยังไม่เว้นเลย
หล่อนเป็นบุคลากรที่หาที่เปรียบมิได้
- มากับฉันเถอะ - ฉันพร้อมแล้วค่ะ ท่านสุภาพบุรุษ
คุณคงทราบแล้วว่า คุณต้องใช้เวลาเรียนทั้งหมด 3 ปี
และเราก็จะมีการทดสอบประจำปี
เด็กคนนั้นออกจากโรงเรียน สักราวๆ 5 ทุ่มใช่ไหมครับ?
- ฉันก็ทราบมาอย่างนั้น - ขอโทษนะคะ
ฉันมาถึงที่นี่ประมาณ 5 ทุ่ม ฉันเห็นผู้หญิงคนนึงวิ่งออกจากโรงเรียน
เธอเป็นนักเรียนใหม่ของเรา เพิ่งมาถึงที่นี่ ผู้หญิงคนนั้นหน้าตายังไงจ๊ะ?
ผมสีบลอนด์ และใส่เสื้อกันฝนสีน้ำตาล
- เธอทำอะไรอยู่ครับ? - ไม่ทราบค่ะ ตอนนั้นฝนตกหนักมาก
เห็นไหมคะ? หล่อนออกไปตอน 5 ทุ่มจริงๆ
ไปต่อเถอะ
ที่นี่เราจะไม่สอนพื้นฐานอีกนะ เพราะเชื่อว่าทุกคนคงเรียนกันมาบ้างแล้ว
เราเป็นสถาบันสำหรับการศึกษาขั้นสูง
นี่ ปาวลอส เป็นคนงานจิปาถะ
เขาอัปลักษณ์มากใช่ไหม? ว่ามาเถอะ ไม่ต้องกลัว
เขาฟังไม่ออกหรอก เขาพูดแต่ภาษารูมาเนียน
ดูเขายิ้มสิ หล่อขึ้นเยอะเลย ตั้งแต่ได้ใส่ฟันปลอม
เมื่อปีที่แล้วเขาปวดฟัน
เขาเลยถอนฟันออกหมดปาก
ฟันบนในตอนเช้า และฟันล่างในวันรุ่งขึ้น
เกลี้ยง
- เราจะไปไหนกันคะ? - ห้องล็อกเกอร์
ที่นี่มีสระว่ายน้ำด้วย คุณจะไปใช้เมื่อไหร่ก็ได้
คุณแทนเนอร์คะ
หนูมีเรื่องจะบอก
- ยัยคนขี้ฟ้อง - ใครพูดน่ะ เงียบซะ
หยุดเล่นกันได้แล้ว
ฉันอยากจะแนะนำให้ทุกคน ได้รู้จักกับเพื่อนใหม่
นักเรียนหลายคนที่นี่เป็นคนอเมริกัน อย่างมิเรียมนี่ก็ใช่
- สวัสดีจ๊ะ - ล็อกเกอร์คุณอยู่โน่นนะ
ที่นี่มีทุกอย่างพร้อม ยกเว้นรองเท้า
วันนี้ก็ขอยืมของเพื่อนไปก่อน
เร็วเข้าทุกคน ฉันจะไปรออยู่ที่ห้องแดงนะ
ตามฉันมา
คนขี้ฟ้อง คนขี้ฟ้อง คนขี้ฟ้อง
มาตา ฮารีต้องตีโพยตีพายยกใหญ่แน่
ฉันชื่อโอลก้า เป็นเจ้าของห้องที่เธอจะเช่า
โอ้ สวัสดีจ๊ะ ยินดีที่ได้รู้จัก
พวกเขาบอกฉันว่า เธอจะต้องจ่ายค่าเช่าสัปดาห์ละ 50 เหรียญ
- ใช่จ๊ะ - ล่วงหน้าด้วย
โอ๊ย อย่ากังวลเลยจ๊ะ ฉันไม่ได้...
อย่าหงุดหงิดไปเลย คนที่นี่ก็อย่างนี้แหละ
เอ่อ มีใครให้ฉันยืมรองเท้าได้บ้างจ๊ะ?
- ของฉันก็ได้ - โอ้ว ขอบคุณมาก
จะซื้อต่อเลยไหม ฉันขายแค่ 15 มาร์กเอง
ไม่ล่ะจ๊ะ ฉันก็มีอยู่แล้ว
แค่ขอยืมใช้วันนี้เท่านั้นแหละ
แต่ถ้าคุณ เอ่อ...
ไม่เป็นไรจ๊ะ เอาไปเถอะ
- แต่อย่าลืมเอามาคืนนะ - ค่ะ
ขอโทษค่ะ
ไม่เป็นไรจ๊ะ
คุณคงแปลกใจที่คนที่นี่ เอาแต่พูดเรื่องเงิน
ฉันไม่คุ้นกับเรื่องแบบนี้เลย
ตอนแรกฉันก็รู้สึก
แต่ไม่นานก็รู้ว่า มันเป็นเรื่องปกติของคนที่นี่
ซูซี่จ๊ะ
ซาร่า
ฉันเคยได้ยินชื่อเธอมาก่อนนะ
เมื่อก่อนมันก็ขึ้นต้นด้วย ตัว "เอส" เหมือนกัน
เธอชื่อ "งู" ใช่ไหม
ปีหน้าหลังจากที่ฉันเรียนจบ
โรงเรียนสอนบัลเลต์ในเจนีวา ต้องการตัวฉัน
แล้วเธอล่ะ?
ฉันคงกลับไปอเมริกา แต่ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อ
ขอบใจนะ ห้องของคุณสวยมาก
- ชอบไหมล่ะ? - อืม
ดีใจด้วยนะ หวังว่าเราคงเป็น เพื่อนที่ดีต่อกันได้ ฉันว่าเธอน่ารักดี
ถึงชื่อฉันจะเหมือน "งู" งั้นเหรอ?
ฉันล้อเล่นน่ะ
อย่าขี้น้อยใจเหมือนซาร่าสิ
ไม่หรอก
ฮัลโหล?
สวัสดีค่ะ! ไม่ ไม่ ไม่
คุณทำถูกแล้ว
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
คุณไม่น่าลำบากยกมาให้ฉันเลย
พรุ่งนี้ฉันไปขนมาเองก็ได้
ก็เผื่อว่าคุณจะต้องใช้อะไรน่ะ
อ๋อ มีแต่ของไม่ค่อยจำเป็นหรอกค่ะ
- ยังไงก็ ขอบใจนะคะ - ไม่เป็นไรครับ
- ไฮ - ไฮ
- ไม่นั่งพักก่อนเหรอคะ? - ไม่ล่ะครับ ขอบคุณครับ
ผมพักอยู่ที่โรงเรียน ต้องกลับไปให้ทันเวลาอาหารเย็น
- ผมต้องไปจริงๆ - อยู่ก่อนเถอะค่ะ?
ไม่ได้จริงๆครับ ผมต้องไปแล้ว
พวกครูจะเอ็ดเอาน่ะครับ ถ้าลงไปทานมื้อเย็นสาย
- โอเค วันอาทิตย์ก่อนเที่ยงนะ - งั้น บายนะครับ
แล้วเจอกันค่ะ
บายจ๊ะ
ไม่ๆ คุยต่อสิ
ใช่ ฉันรู้แล้ว
No comments yet. Be the first to leave one.