Down a Dark Hall

"จงขับขานในร่างข้าเถิด เทวี และบอกเล่าเรื่องราวผ่านข้า..."

"โฮเมอร์, มหากาพย์โอดีสซีย์"

คิท

คิท

ตื่นเถอะ คิท

ทางนี้

พ่อ

ทุกอย่างเรียบร้อยดีลูก

ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าต้องปรับปรุงตัว

แต่ฉันรู้สึกว่าควบคุมความโกรธได้แล้ว

และพร้อมก้าวข้ามเรื่องทั้งหมดนี้

และปล่อยวางอดีตด้วย

ฉันหมายถึง...การบำบัด

การให้ความร่วมมือกับคุณมาตลอด...

ช่วยให้ฉันเข้าใจว่าต้องเปลี่ยนพฤติกรรม

ขอบคุณนะคะ

จริงๆ นะ

ขอบคุณค่ะ

ถูกพักการเรียน 2 ครั้ง

ถูกจับข้อหาไม่ร้ายแรง

- และข้อหาวางเพลิงที่ยังอยู่ขั้นพิจารณา - ฉันไม่ได้ทำค่ะ

ไม่ใช่เรื่องนั้น

อ้อ แล้วก็ตกพละ

ใครเขาตกพละกัน

- เพราะไม่เคยเข้ายิมไง - คิท

นี่ไงล่ะที่เป็นปัญหา

- ฟังนะ ถ้า... - แม่นี่ใครน่ะ

- อย่างที่บอก ฉันคือ ดร.ซินแคลร์ - ใช่

แต่คุณมาทำอะไรที่นี่

พบนักบำบัดทีละคนก็เกินพอแล้ว

ฉันไม่ใช่นักบำบัดจ้ะ คิท

- ไหนบอกเป็นด็อกเตอร์ - ปริญญาเอก วรรณกรรมศตวรรษที่ 19

ดร.ซินแคลร์เป็นตัวแทนโรงเรียนจ้ะลูก...

ควรเรียกสถาบันมากกว่าค่ะ ดำเนินงานโดยครูใหญ่หญิงผู้โดดเด่น

ที่ที่เด็กสาวอย่างเธอ...

เรียนจบออกไปทำเรื่องน่าทึ่งกับชีวิต

ที่ที่เด็กสาวอย่างฉันต้องกินยา...

และเดินเข้าออกสำนักงานแบบนี้ไปชั่วชีวิตน่ะสิ

- ไม่ยุติธรรมเลย - ทุกอย่างที่ว่าเปลี่ยนแปลงได้นะ

ก็แค่ทางเลือกนึงน่ะ คิท

เราเหลือทางเลือกไม่มาก

ผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไรนะ

คนที่ด็อกเตอร์บอกว่าเคยเรียนที่นั่นน่ะ

- คนที่เป็นจิตรกรน่ะเหรอ - คนนั้นก็ใช่

ประเด็นคือโรงเรียนแบล็ควูดนี่ฟังดูเข้าท่านะ

เข้าท่าเหรอ แหงสิ ขอบใจนะเดฟ

อย่าหยาบคายสิ

- แล้วก็เรียกเขาว่าพ่อ - ไม่ หนูจะเรียกเขาว่าเดฟ

- เดฟ - ชอบให้เรียกเดวิดมากกว่า

อย่างที่แม่บอก มันคือทางเลือก

หนูไม่เอา

ก็ลูกก่อเรื่องไว้เอง

- แม่ยังไม่เชื่อหนูอีก - แม่รู้ว่าทนายลูกก็ไม่เชื่อ

แต่เขาก็มาเก็บค่าทนายแม่อยู่ดี

- ก็แม่เป็นแม่หนู - ใช่แล้ว ฉันเป็นแม่แก

ลูกเริ่มเรียนที่แบล็ควูดสัปดาห์หน้า คิท

- นี่แม่...ล้อหนูเล่นใช่ไหม - ฉันก็พูดแบบนี้แหละ

ที่นี่ค่าเทอมอย่างโหด แต่ก็คุ้มสุดๆ

แล้วที่หลอกว่าเป็นแค่ทางเลือกล่ะ

ก็หลอกนั่นแหละ

งี่เง่าสุดๆ

จบสวยมาก

จำได้ไหมว่าถ่ายรูปนั้นเมื่อไหร่

วันนึงเราไปเดินป่า

ลูกเพิ่งครบหกขวบไม่กี่สัปดาห์

เราเลยคิดว่าเดินป่าคงหนักไป

แต่ลูกมุ่งมั่นอยากลอง

ลูกเริ่มเดิน

และเดินจนจบ

เพราะลูกเป็นคนแบบนั้น

ทุกเรื่องที่พ่อเขาชื่นชมลูก...

แม่ว่าเขาชื่นชมเรื่องนี้ที่สุด

ที่เดินป่าเนี่ยนะ

ที่พยายามต่างหาก

แม่เจ้า

ว้าว

คิท

ลูกแม่

มาเถอะ

หวัดดีค่ะ

หวัดดีค่ะ

พระเจ้า...

ให้ตายสิ...

คุณว่าโคมระย้านั่นเก่าแค่ไหน

หมื่นปีมั้ง ไม่รู้สิ

คงเก่าแก่ถึง 207 ปี...

ถ้ามันไม่ใช่งานจำลองชั้นเลวน่ะนะ

ยินดีต้อนรับสู่แบล็ควูด

- มาดามดูเรท - ดูเรต์ค่ะ

ส่วนนี่คือคุณออร์ลอนสกี

รู้จักเธอไว้นะ

อะไรนะ

ไม่ต้อง

- แล้วนักเรียนคนอื่นๆ ล่ะ - พวกเขาจะมาถึงพรุ่งนี้

- ทำไมแม่พาหนูมาวันนี้ - อย่าเพิ่งถาม

ให้ฉันพาเธอไปดูที่พักเถอะ แคทรีน

ฉันเกรงว่ามีแต่จะมืดลง

ระบบไฟฟ้าเก่ามากแล้ว

และการตามช่างไฟมาซ่อม ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายกลางป่าเขาแบบนี้

แล้วคุณมองเห็นได้ไง

เดี๋ยวสายตาเธอก็ปรับได้ ฉันรับรอง

จะให้เกียรติพักกับเราคืนนี้รึเปล่าคะ

เราต้องกลับค่ะ...

แคทรีน

อาคารส่วนนั้นห้ามนักเรียนเข้าเด็ดขาด

มันไม่ปลอดภัยนัก

ทางนั้นไปไหนคะ

มาเถอะ

เธอจะนอนที่นี่

ที่แบล็ควูด เราเชื่อว่า ความงามเพิ่มคุณค่าให้จิตวิญญาณ

เวอร์วังจริงๆ

หญิงสาวน่าจะรู้สึกผ่อนคลายเมื่ออยู่ ท่ามกลางสิ่งสวยงาม เธอเห็นด้วยไหม

ถอยไป

คุณดูเรต์คะ...

- ขอถามว่าห้องน้ำหญิงอยู่ไหนคะ - ได้เลยค่ะ

เดินไปไม่ไกล ตามฉันมาค่ะ

- เธอเปลี่ยนไป - เปลี่ยนเหรอคะ

เธอ...ไม่ใช่ แม่หนูน้อยของฉันอีกแล้ว

- ก็ไม่ควรนะคะ อายุตั้ง 17 แล้ว - ไม่ค่ะ ฉันหมายถึง...

ภาวะทางจิตของเธอ...

ช่างก้าวร้าวเหลือเกิน

ฟังนะ คิท

ถ้าที่นี่เริ่มแปลกๆ โทรหาเรานะ ตกลงไหม

- ตอนนี้ก็แปลกแล้ว - ใช่

นี่

ที่นี่จะดีสำหรับลูก

ถึงภาวะจิตหนูจะก้าวร้าวน่ะเหรอ

มานี่ซิ

แม่รักลูกนะ

มากเหลือเกิน

- แม่แค่อยากให้ลูกได้สิ่งที่ดีที่สุด - ค่ะ

หวัดดี

มาดามดูเรต์

หวัดดี

หวัดดี

ดีขึ้นเยอะ

- อ้อ ตรงนั้นก็มีไฟ - มื้อเย็น

ยา

ขอดูได้ไหม

ใช่แล้ว ยาตัวนี้แหละ

- มีอะไร - อ้าปาก

ล้อเล่นรึเปล่า

ขอบใจ

แต่อาหารไม่แย่นะ

ใครน่ะ

หวัดดี

อยู่นั่นเอง แคทรีน

- ฉันนึกว่า... - ช่วยเข้าแถวด้วย

เฮ้

- ฉันชื่อแอชลีย์ - คิท

เวโรนิกา

มาดเข้มนะเนี่ย

- ฉันขอต้อนรับทุกคนสู่แบล็ควูด - เดี๋ยวนะ

แค่นี้เหรอ

มีแค่ 5 คนเนี่ยนะ

เรารับแต่คนมีพรสวรรค์จริงๆ

เชื่อเถอะ ฉันไม่มีพรสวรรค์หรอก

เซียร์รา ฉันรับรองว่าเธอมี

เธอแต่ละคนมีพรสวรรค์อยู่ภายใน และฉันหมายมั่นที่จะค้นหามัน

เอาละ เพื่อให้พวกเธอเติบโตที่แบล็ควูด...

ฉันต้องการความใส่ใจเต็มร้อย ไม่วอกแวก

ดังนั้นคุณออร์ลอนสกีจะเก็บมือถือของพวกเธอ

ไม่ยุติธรรมเลย

ว่าไงนะ

พวกเธอจะได้โทรศัพท์หนึ่งครั้ง หาใครก็ได้ ตอนกลางเทอม

ครั้งเดียวเนี่ยนะ

- ได้บอกพ่อแม่เรารึเปล่า - บ้าชัดๆ

ฉันอยากคุยกับทนาย

- งี่เง่าสุดๆ - โง่สิ้นดี

งี่เง่า

เอามา...

- แต่มีอินเทอร์เน็ตให้ใช้ใช่ไหม - ไม่มี

- ว่าไงนะ - อำกันเล่นรึเปล่า

นี่คือตัวเลือกแทนการเข้าคุก

พวกเธอทำร้ายคนอื่น ทำลายทรัพย์สิน

ทำให้ชีวิตคนใกล้ชิดต้องลำบาก

วางเพลิง โจรกรรม

ยาเสพติด ทำร้ายร่างกาย และทุกอย่างที่กล่าวมา

นั่นเป็นสิ่งที่พวกเธอตัดสินใจทำตามลำพัง

และผลของการกระทำเหล่านั้น ได้นำพวกเธอมาที่นี่

ฟังดูเหมือนที่เขาพูดกันในคุกเลย

พวกเธอมองไปรอบๆ สิ

หน้าต่างไม่ติดลูกกรง

และถึงแม้โรงเรียนเราออกจะห่างไกล

แต่การไปถึงเมืองที่ใกล้ที่สุดก็เป็นไปได้

แต่จะไปทำไม

เงื่อนไขของฉันอาจฟังดูโหดร้าย

แต่ราคาของการมีชีวิตเหนือธรรมดา คือต้องทุ่มเทมากกว่าปกติ

โปรดเข้าใจให้ถูกต้อง...

พวกเธอแต่ละคนเหนือธรรมดา

ในชีวิตเดิม พวกเธอถูกเย้ยหยันและลงโทษ

ถูกขับไล่ไสส่ง โดนหัวเราะเยาะ

ถ้าเธอทำตามที่ฉันบอก ให้ฉันอุ้มชู...

ให้ขึ้นถึงจุดสูงสุดที่ฉันรู้ว่าพวกเธอไปได้

จะไม่มีใครหัวเราะเยาะพวกเธออีก

เธอเป็นพวกถ้ำมองหรือไง

เปล่า ฉันแค่...

จ้องเข้าไปในห้องของสาวๆ

ฉันไม่ใช่พวกถ้ำมอง

หรือเธอจะเรียกอะไรก็เถอะ