The Vampire Lovers

Zo eindigt mijn deelname van de angstaanjagende Karnsteins.

Voor God, mogen we gespaard blijven

van deze bovennatuurlijke gebeurtenissen.

Ik leg deze herinneringskaart in de pagina's van mijn historie

en het boek wordt gesloten. Ik bid voor altijd.

Ik heb volledig opgeschreven, hoe mijn zuster is gestorven.

Hoe ik, de Baron Hartog, haar dood gewroken heb.

De vijanden die ik zocht waren geen gewone stervelingen.

Ze waren moordenaars vanuit het graf.

Want dit verwoeste kasteel, waar ik op de loer lag

was eens het thuis van de Karnstein familie

en op bepaalde tijden dreven hun boze geesten uit hun vermolmde graven

en namen een soort menselijke vorm aan, om over het platteland te zwerven

en zochten naar slachtoffers, om hun behoefte te bevredigen

hun passie, hun dorst naar bloed.

soms hun slachtoffer berechtend, genietend van hun genot.

Op andere tijden, wurgend en uitlatend op een feest.

Ik wist, dat als het spook verzadigd was, het naar zijn graf zou terugkeren.

Ik wist ook, dat zonder de lijkwade, waarin het werd begraven

om z'n etterende lichaam te verhullen

kon er geen nacht van rust zijn, voor welke vampier.

Mijn hart bonsde met bezorgdheid

als ik het creatuur toekeek, zoekend rond z'n graf.

M'n ledematen wilden nauwelijks gehoorzamen, maar ik daagde het monster daar uit

wat het ook mocht zijn, om zijn lijkwade terug te vorderen.

Een vampier kan vernietigd worden

alleen door een staak door het hart, of onthoofding.

Ik wachtte, zwaard in de hand.

Mejuffrouw Emma, moet u ons zo vroeg verlaten?

Ik Ben bang van wel. - Maakt niet uit, een andere keer.

Meneer Morton. - Generaal.

Heerlijke party. - Blij, dat u het leuk vond.

Dank je Laura, het was een geweldige party.

En ik denk, dat Carl erg knap is.

Moet je gaan, Emma? Het is nog vroeg.

We hebben een lange terugreis. Hele fijne verjaardag!

En onthou, dat je weldra bij Emma logeren.

Ik kijk er naar uit, meneer Morton.

Generaal. - Tot ziens!

Tot ziens.

Excuseer me.

Geachte Gravin, ik ben vereerd.

Generaal Spielsdorf, zo charmant van je, om ons uit te nodigen.

Mag ik... Mag ik m'n dochter voorstellen?

Marcilla.

Wie is dat?

Ze zijn net op een plek ingetrokken, zo'n vijf km verderop.

Je weet wel, waar de oude Barones woonde.

Nou, we moeten onze buren liefhebben, Kurt.

Wilt u dansen, Gravin? - Betoverend.

Carl, ik hou van je. - Wat?

Iedere jonge man in de zaal staart naar dat meisje daar, alleen jij niet.

Ik geloof, dat ze je van mij af wil pakken.

Ze blijft je maar aanstaren.

Onzin! Ze kijkt naar jou.

Excuseer me, Generaal.

Slecht nieuws?

Een goede vriend van me is stervende.

Dat spijt me zeer.

Wilt u me verontschuldigen, dat ik u zo achterlaat?

Is er iets dat ik kan doen?

Nou, ik durf het bijna niet te vragen...

Maar mijn dochter, Marcilla...

Het is een lang reis. We moeten de hele nacht rijden.

M'n beste Gravin:

Het is mij een genoegen, om op uw dochter te passen, als u dat wilt.

En ze is goed gezelschap voor Laura.

Generaal, u bent te goed. - Helemaal niet.

Ik moet het Marcilla vertellen.

Het spijt me zo. - Tot ziens en goede reis.

Wil je dat ze bij ons blijft logeren, Laura?

Ja, natuurlijk, oom. - Goed.

Maar waar is ze?

Je hebt ons laten schrikken, gisteravond.

Ik ging een stukje lopen. Je oom's landgoed is zo groot. Ik was verdwaald.

Uren lang! Iedereen zocht naar je.

En toen verscheen je ineens, als bij toverslag.

Je moet je geen zorgen om mij maken. Ik ga er soms graag even tussen uit.

Lieve Laura, ik voel, dat we zeer goede vrienden zullen zijn.

Dat zijn we al.

Je bent zo mooi.

Nu plaag je me maar. Net zoals Carl altijd doet.

Laura! Wat is er?

Daar, daar.

Het was een kat! Een grote kat!

Hij stikte mij!

Nou, je had een nachtmerrie, dat is alles.

Kalm nu maar aan en ga rustig slapen.

Dat klopt.

Het spijt me.

Geeft niet. Je liet ons behoorlijk schrikken.

We dachten, dat het een indringer was.

Probeer wat te slapen.

Welterusten. lieverd.

Het is al goed.

Oké, dan.

Zulke gillen! Genoeg om de doden te wekken.

Arme Marcilla moet doodsbang zijn geweest.

Eens kijken hoe ze het maakt. - Ja.

Marcilla?

Laat haar slapen. - Oké.

Goedenacht. - Goedenacht, meneer.

Het baart me zorgen, dokter. het kind lijkt zwakker en zwakker te worden.

Bloedarmoede! Ze eten niet, denken alleen aan hun figuur.

Dat is gewoon bij jonge meisjes, meneer. Dat verzeker ik u. En ook bij ouderen.

Maar die verschrikkelijke nachtmerries die ze steeds heeft.

Lichaam verzwakt, geest wordt actief. Heeft wat ijzer nodig, dat is alles.

Groen spul, rood vlees. Doe er weer wat bloed in.

Een slokje port, misschien, 's avonds.

Ik blij, dat u het niet al te serieus beschouwd.

Ze komt er wel bovenop.

Kom over twee dagen wel weer kijken. - Ik zou zeer dankbaar zijn.

Dag, dokter. Dank u.

Marcilla, je bent zo lief voor me.

Ik zweer, dat ik zal sterven, als je weggaat.

Ik zal je nooit verlaten.

M'n liefste Laura.

Ik ben naar de Vollheimers' boerderij geweest. De nieuwe schuur is klaar.

Goed, goed.

Hoe is het met Laura, meneer? Mag ik haar zien?

Nee. Ik begrijp haar niet.

Ze wil niemand zien, behalve...

Marcilla. - Ja.

Laura lijkt toegewijd aan haar.

Niettemin, zal ik blij zijn als de Gravin weer terugkomt, voor haar.

Nee, alsjeblieft, nee!

Ga weg!

Niet meer!

Dokter!

Dokter, u moet direct komen!

Marcilla?

Marcilla?

Haal haar op!

Marcilla?

Marcilla? - Ze zal hier zo zijn.

Waar is ze, verduiveld?

Ik weet het niet, meneer. Haar kamer is leeg. Ik...

Ik ben hier. Ik kon niet slapen.

Ik ging naar de kapel... om te bidden.

Je mag de gordijnen opendoen.

Het is nu daglicht.

Ze is dood.

Nee! Laura!

Laura! Laura!

Laura! Laura!

Dokter, alstublieft, snel!

Nee!

Marcilla?

Marcilla!

'Marcilla!'

'Marcilla!'

'Marcilla!'

'Marcilla!'

Arme Laura.

En de Generaal? - De Generaal is weg, meneer.

Om een vriend te bezoeken, Baron Hartog.

Ja, hij wilde niet in dat huis blijven. Dat begrijp ik.

Mevrouw Perrodot zal op haar passen.

Ben je in orde? - Ja.

Iemand gewond?

Mijn nicht! - Emma!

Mijn huis is vlakbij. U moet een tijdje rusten.

Nee! Mijn reis is absoluut noodzakelijk. Snel, snel!

Vader! - Ja?

Ze is erg geschokt. We moeten haar meenemen, naar huis.

Nee, dat kan ik niet. M'n broer is stervende. Ik kan niet wachten.

Mijn naam is Morton. Als ik voor mag stellen? Uw nicht...

Carmilla.

Carmilla, is meer dan welkom bij ons te blijven

terwijl u uw reis voortzet. - Nee, nee. Dat is onmogelijk!

Mijn dochter zou dankbaar zijn voor het gezelschap.

U bent te goed.

Je blijft bij ons!

De mond?

De ogen.

De wenkbrauwen?

De ogen...

De ogen...

Ik kan het niet zeggen.

De wenkbrauwen.

De wenkbrauw!

Duits is zo moeilijk.

Maar je moet het proberen. - Ik probeer het morgen.

Oké. Maak je gereed voor het eten.

Je vader zal zo thuis zijn. - Ja.

Wie is daar? - Ik ben het, Emma.

Kom binnen!

Die jurken! Zijn ze niet mooi?

Je mag er en aan, als je wilt. - Mag ik echt?

Emma, Geef me die handdoek even aan, alsjeblieft.

Ja.

Dank je.

Jouw jurk is erg mooi, maar het is voor een plattelands meisje.

In de stad moet je meer verfijnd zijn.

Je moet alles uittrekken! Probeer het eens.

Oké.

Je kunt het niet over een korset aantrekken. Het ruïneert de vorm.

Ik heb nog nooit zoiets gedragen, ik voel me zo gedurfd. Wat zal m'n vader zeggen?

Hij zal het waarderen, zoals alle mannen. Maar het is, denk ik, te groot.

Nee. Ik weet zeker van niet. Ik zal het je laten zien.