Limitless

Limitless (2011) - OCR by Verachai W. fps 23.976, Runtime 1:44:44

เห็นได้ชัดว่าผมคำนวณผิดไปสองสามอย่าง

อย่างที่เขาว่า ชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร

รู้ตัวอีกทีก็โดนมีดปักกลางหลัง

ผมจะบอกอะไรคุณอย่างนึง

ผมจะไม่ปล่อยให้พวกมันแตะต้องผม

คนข้างบ้านต้องเปิดประตูออกมาด่าแน่ ๆ

สำหรับผู้ชายที่คิดคำนวณเลขสี่หลักได้ ผมคงพลาดบางสิ่งไป

แต่ก็ไม่ได้พลาดมากมายนัก

ผมกำลังจะปะทะกับพื้นโลก

แต่สิ่งเดียวที่ปะทะตัวผม... ทางเท้าดี ๆ นี่เอง

คุณเห็นหมอนั่นมั้ย?

นั่นผมเอง เมื่อไม่นานมานี้

คนไม่กินเหล้าเมายาแบบไหนกัน จะหมดสภาพได้ขนาดนี้?

นักเขียนไง

เห็นอย่างงี้ ก็มีคนจ้างผมเขียนหนังสือนะ

เค้าปลอมตัวเป็นนักเขียนนิยายไซไฟ แต่จริงๆแล้วสำหรับผม...

มันเป็นเรื่องปัจเจกชนในศตวรรษที่21

ที่เกิดจากสังคมแบบอุดมคติ ซึ่งจริงๆแล้ว...

มันคือ... มันคือ เอ่อ...

วันนี้แหละ ผมจะเอาจริงซะที

ได้แล้ว.. ได้แล้ว..

เดี๋ยวมันจะเจ๋งมาก

แค่ใช้เวลา... อยู่แต่ในห้องก็พอ

ผมได้แนวคิดแล้ว..

อย่าออกไปไหน!

มันเป็นอย่างงี้อยู่แค่ไม่กี่สัปดาห์...

ที่จริงก็..หลายเดือนแล้วล่ะ

อย่างน้อยผมก็ยังมี ลินดี้ อยู่นะ

ง่ายๆแค่นี้เหรอ?

ไม่เอาน่า เอ็ดดี้...

ไม่เห็นจะต้องแปลกใจเลย

แปลกใจสิ

อย่าทำอย่างงี้เลยนะ

ผมส่งงาน 90 หน้าพรุ่งนี้ หรือ ก่อนวันศุกร์..

รอฟังคำตอบทางนั้นก่อนไม่ดีเหรอ..

- เอ็ดดี้! - ว่าไง?

ฉันรู้ว่ามันจะเป็นไงนะ.. ฉันเป็น...เคยเป็นแฟนคุณ

คุณมีความหมายสำหรับผม มากกว่าคำนั้นนะ

หุ้นส่วน เหรอ? ที่รัก เหรอ?

แม่ยอดชู้.. สุดดวงใจ..

แม่บ้าน..? ธนาคาร?

ถึงงั้นก็เถอะ

ของผมก็คือของคุณเหมือนกัน

และคุณก็รู้ว่าผมอยากอยู่กับคุณตลอดไป

- บางทีผมคิดว่าเราควรจะ.. - อย่าขอแต่งงานนะ!

ทำไมล่ะ?

เพราะคุณเคยใช้มุขนี้ไปแล้วกับคนเก่า

ก็จริง.. ผมแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง กับเมลิสซ่า หลังจบมหาลัย

แต่งอยู่แป๊บนึง

มันไม่เวิร์คแล้วอะ

แม้ว่าคุณจะพูดถูกแค่ไหน.. ผมก็ยังรักคุณนะ

ฉันต้องกลับไปทำงานแล้ว

คุณยังไม่บอกผมเลยนะว่าเป็นไง

- ฉันทำได้แล้ว! - จริงเหรอ?

ฉันเป็นบรรณาธิการ

ฉันจะมีผู้ช่วยเป็นของตัวเองด้วย เชื่อมั้ย?

แหงอยู่แล้ว ทำไมจะไม่เชื่อล่ะ มันต้องงั้นอยู่แล้ว

ขอบใจ

เธอพูดถูก..รอไปก็เท่านั้น

ผมพลาดโอกาสสำคัญไปแล้ว

เรารู้ดีว่าจะหันกลับไปเจออะไร

เตียงนอนชั้นล่างในห้องนอนวัยเด็กของผม

ซึ่งพ่อคงยินดีต้อนรับผม..

สู่ความท้าทายของโลกแห่งอุปกรณ์ทันตกรรม

เอ็ดดี้ มัวร่า!

ในบรรดาความสัมพันธ์ที่ไร้ค่า และสมควรถูกลืมที่สุด..

จะมีอะไรไร้ค่าไปกว่า น้องเขยของเมียเก่ามั้ยนะ?

ให้ตายเหอะ! ไม่ได้เจอนานเท่าไหร่แล้วนะ? เก้าปีได้มั้ย?

นายโอเคมั้ยเนี่ย? ดูเหมือนพวกจรจัดเลยนะนาย

เป็นไงมาไงเนี่ย?

ก็ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่กำลังเขียนหนังสือน่ะ.. เขียนเยอะเลย

โอ้ ยังพยายามอยู่อีกเหรอ?

ที่จริงแล้ว ฉันมีสัญญาว่าจ้างด้วยนะ

- จริงอะ? งั้นก็ดีสิ - ช่าย

แล้วนายล่ะ? ยังค้ายาอยู่มั้ย?

- ดูเหมือนฉันยังค้ายาอยู่เหรอ? - ไม่เหมือนหรอก

มาเถอะ หาอะไรดื่มกัน ฉันอยากฟังเรื่องหนังสือของนาย

ไม่รู้สินะ นี่แค่บ่ายสองเอง

ปกตินายสนด้วยเหรอ?

เเหม..

- แล้ว.. - เมลิสซ่าเป็นไงบ้าง?

- ได้แล้ว - ขอบใจ

ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้เจอพี่เลย

เธอย้ายไปรัฐทางเหนือ

ดูเหมือนจะทำงานเกี่ยวกับอินเตอร์เนทที่บ้านนะ

ลูกสอง..

ลูกสองเลยเหรอ? เธอแต่งกับใครน่ะ?

หมอนั่นทิ้งเธอไปนะ.. ถ้านายอยากรู้

นายจะสนใจทำไมเหรอ?

พวกนายแต่งงานกันแค่ห้านาทีเองมั้ง?

ฉันไม่อยากพูดเรื่องพี่แล้ว พูดเรื่องนายดีกว่า

ไหน หนังสือเกี่ยวกับอะไร? เขียนไปถึงไหนแล้ว?

ที่จริงแล้ว.. ฉันเขียนไม่ทันน่ะ แต่ครุ่นคิดถึงมันอยู่ตลอดเวลา

- เขียนไปเยอะเท่าไหร่แล้ว? - ยังไม่ได้ซักคำ

- ตันล่ะสิ? - ช่าย

ที่จริงแล้วฉันพอช่วยนายได้ แต่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ

ไม่ ไม่ ไม่ต้อง...

นายยังไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร

- นายยังค้ายาอยู่นี่ - แหม ฉันผ่านจุดนั้นไปหลายปีแสงแล้ว

ตอนนี้ฉันเป็นคล้ายๆที่ปรึกษา ของบริษัทเภสัชกรรมแห่งหนึ่งน่ะ

เป็นพวกหนูทดลองยาไวอากร้าปลอมรึไง?

ไม่นะ นี่เป็นผลิตภัณฑ์ชั้นเยี่ยม จะวางตลาดปีหน้าแล้ว

ถูกทดสอบทางการแพทย์ ได้รับการรับรองจากFDAแล้วด้วย

ถามเฉยๆนะ.. แค่นั้นจริงเหรอ?

ไหนดูซิ

มีอะไรในยา?

มีตัวทำให้การรับสัญญาณคลื่นสมอง ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพขึ้น

ว่ากันว่า คนเราใช้สมองได้สูงสุดแค่ 20 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น

ยาตัวนี้ จะทำให้เราใช้สมองได้ทั้งหมด

เวอร์น่อน นายมองฉันให้ดีๆสิ

ฉันถังแตก.. ฉันหดหู่เป็นบ้า..

ฉันไม่คิดว่าชีวิตฉันพลิกหน้ามือเป็นหลังมือได้...

ด้วยการกินยาเม็ดเดียวหรอก

ได้สิ เมื่อไหร่ล่ะ?

บอกเค้าว่า ผมทำไม่ได้

ไม่ แกบอกเค้า ไม่.. เดี๋ยวนี้เลย!

สงสัย ฉันต้องไปแล้วล่ะ

แต่ฉันยังอยากเจอนายอีกนะ ยังไงโทรมาแล้วกัน

ส่วนยานั่น ฉันให้นายเลย

ฉันไม่เอาหรอก

อย่าทำเสียน้ำใจน่า..

รู้มั้ยนั่นเม็ดละเท่าไหร่? 800เหรียญเชียวนะ

ไม่ต้องขอบใจ

ระหว่างทางกลับบ้าน ผมคิดถึงแต่เมลิสซ่า

เธอล้มเหลวเหมือนผมได้ยังไง?

เธอออกจะฉลาด.. ฉลาดกว่าคนรอบข้างเธอทั้งหมด

ดูแล้วน่าจะมีความเชื่อมโยงกัน ระหว่างเอ็ดดี้คนนี้

ที่เมาเล็กน้อยแต่หัววัน.. กับ เอ็ดดี้คนก่อนหน้านี้

ที่อาเจียนรดโต๊ะเจ้านาย..

ขโมยยาระงับประสาทจากคนใกล้ตาย..

ที่ลินดี้ทิ้งผมไปก็ถูกแล้ว..

สุดท้าย..มันคงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้แล้วล่ะ?

ผมไม่อยากเจอหน้าใครทั้งนั้น

โดยเฉพาะเมียสาวของเจ้าของห้องเช่า

- วาเลอรี่.. วันอังคารน่า.. - พอเลยนะ พอที!

ไปบอกสตีฟนู่นเลยไป.. เค้าจะได้จัดการแกทีเดียว

ทันใดนั้นผมรู้สึกว่าไม่ต้องรับมือกับเธอ..

ผมได้กลืนสสารบางอย่างไปโดยไม่ได้คิด

ค่าเช่าถูกจะตายชักอยู่แล้ว!

ผมรู้สรรพคุณของยาจากเวอร์น่อนอยู่น้อยนิดมาก

แกอาจจะเป็นแค่แมสเซนเจอร์ แล้วทำมาบอกเป็นนักเขียน?

ถ้ามันเป็นยาหลอนประสาทล่ะ?

น่าสมเพชจริง!

พระเจ้า.. มาฟังเธอด่าตอนผมหลอนๆนี่ มันทำให้ผมอยากโดดออกหน้าต่างจริงๆ

นี่แก..! ฟังฉันอยู่รึปล่าวเนี่ย?

เข้าใจมั้ย? ว่าถ้าไม่จ่ายก็ออกไปเลย!

และแล้ว ผมก็รู้สึกจนได้..

ผมเคยตาบอด.. แต่ตอนนี้ผมเห็นแล้ว

- มีอะไรเหรอ? - อะไรนะ?

คุณไม่ชอบผม.. ผมไม่โทษคุณหรอก

คุณคิดว่าผมเป็นไอ้ห่วยที่ไม่จ่ายค่าเช่า และปอกลอกสามีของคุณ

คุณกำลังหวังว่าผมจะยิงตัวตาย

แต่ตัวตนของผมไม่น่าจะทำให้คุณหงุดหงิดขนาดนี้

- มีอะไรกันแน่? - ไม่ใช่เรื่องของแก!

เกิดอะไรขึ้นที่โรงเรียนกฎหมายเหรอ?

รู้ได้ไงว่าฉันเรียนกฎหมาย?

คนทั่วไปคงไม่แบกหนังสือหนาๆ เกี่ยวกับผู้พิพากษาที่ตายแล้วหรอก

แกมันโรคจิต นี่แกสะกดรอยฉันใช่มั้ย?

ปล่าว.. ผมแค่เห็นหนังสือคุณ

เห็นแค่มุมหนังสือ แกรู้ได้ไง?

ผมเคยเห็นมาก่อน เมื่อ12ปีที่แล้วสมัยเรียนมหาลัย

ตอนผมนั่งรอผู้ช่วยสอน ที่ผมอยากอึ้บ..

ออกมาจากห้องน้ำ และหวังว่าเธอจะมีถุงยาง

ไม่รู้ทำไม เหมือนจิตใต้สำนึกผมจะหามันเจอ

แม้ความทรงจำที่ผมไม่ได้บันทึกไว้..

ผมเห็นมันผ่านตา.. แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

ถ้ากำลังทำรายงานล่ะก็ ผมคงไม่ใช้เล่มนั้น

ใครถามเเกวะ?

เฮสติ้ง เป็นคนมีประวัติเก่าแก่ ผมคงเริ่มจากตรงนั้น..

ที่น่าสนใจคือ.. หมอนี่งี่เง่าสิ้นดี

ซึ่งทำให้ข่าวลือที่ว่า เค้าไล่ผู้ช่วยออกไปดูมีมูลความจริง

ซึ่งผู้ช่วยเป็นคนเขียนงานของเค้า แทบทั้งหมด

ลองไปหาลูกชายผู้ช่วยในเนทดูสิ พวกเค้าคงอยากคุยกับคุณแน่เลย

ดังนั้นถ้าคุณอยากมีข้อมูลที่ไม่มีใครรู้ล่ะก็..

ตอนนี้ข้อมูลจากพิพิธภัณฑ์ศิลปะ

ของบทความที่ผมอ่านไปคึร่งเดียว..

กำลังย้อนความจำมาให้ผม..

จนกลายเป็นข้อมูลอันเป็นประโยชน์

เธอตกอยู่ในกำมือผมแล้ว..

แล้วคุณจะแนะนำว่าอะไรเหรอ?

ผมช่วยเธอทำรายงานด้วยนะ

แค่45นาที ก็ได้รายงานขั้นเทพออกมา

เธอพึงพอใจมาก

บ้าน.. นี่เป็นบ้านผมไปไม่ได้หรอกน่า?

ใครจะไปอยู่อย่างงี้ได้?

ในแว่บแรก.. เผาทิ้งให้หมด!

แต่ก็ได้สติล่ะนะ..

ยานี้มันยังไงกัน? อยู่อย่างไร้แก่นสารไม่ได้เหรอ?

ผมไม่ได้สูบบุหรี่มา 6 ชั่วโมงแล้ว ไม่ได้กินอะไรเลยด้วย

ผมหลักแหลม เป็นระเบียบ.. ยาอะไรกันนี่?

ยาสำหรับคนอยากมีพลังวิเศษเหรอ?

ผมไม่ได้เมายา.. ไม่ได้ฟั่นเฟือน

สมองผมปลอดโปร่ง.. ผมรู้ว่าผมต้องทำอะไร..อย่างไร

เช้าวันต่อมา.. ผมลองติดต่อกับสมองตัวเอง

ไม่มีสัญญาณตอบรับ จากความฉลาดปราดเปรียวของผม

สรุปสั้นๆ.. ผมกลับมาเป็นคนเดิม

แต่บางอย่างยังคงอยู่..

- ล้อเล่นปล่าวเนี่ย? - ปล่าว

- อยู่ๆตัวหนังสือก็โผล่มาบนกระดาษ - ช่าย