The first 200 lines.
Aldridge-setrið er eina 19. aldar húsið í New York
sem varðveist hefur ytra sem innra.
Á sínum tíma var það eitt glæsilegasta hús sem fyrirfannst með öllum þægindum,
þar á meðal andlitsþvottaskál og öryggisgerði til varnar Írum.
Hér inn af...
má ímynda sér Sir Aldridge með sínum auðugu gestum.
Sagt er að hér inni hafi P.T. Barnum fengið þá hugmynd að þrælka fíla.
Fylgið mér.
Nú ætla ég að segja ykkur nokkuð skuggalegt.
Að morgni 25. október 1894 vaknaði herra Aldridge
ævareiður af því morgunverðurinn beið hans ekki.
Hann kallaði á þjónana en enginn svaraði.
Af hverju?
Af því að um nóttina
höfðu þeir allir verið stungnir til dauða í svefni.
Síðar kom í ljós að morðin voru framin af elstu dóttur hans,
Gertrude Aldridge.
Aldridge skrifaði í dagbók sína: „Ég veit að Guð gerir ekki mistök,
en trúlega hefur hann verið drukkinn við sköpun persónuleika Gertrude.“
Til að hlífa fjölskyldunni við niðurlægingu var hún ekki afhent lögreglunni
heldur lokuð niðri í þessum kjallara.
Hún fékk mat...
inn um þessa lúgu.
Mörgum árum seinna flutti nýr eigandi inn
og gróf út líkamsleifar hennar.
En þegar hann fór að heyra undarleg hljóð
lokaði hann fyrir dyrnar.
Það er rétt. Síðan hefur enginn opnað þessar dyr.
Komið með mér. Farið ekki nálægt dyrunum.
Fyrirgefðu, Aldridge. Ég verð að fara út!
Bjáninn þinn, Garret.
Nei. Nei.
BÓKASAFN KÓLUMBÍU-HÁSKÓLA
Daginn, Daniel. Teresa.
Þetta er mjög góð spurning, Sean.
Eins og sjá má af útreikningum mínum
getum við bráðlega sameinað almennt afstæði og skammtakenningu.
Ég kenni í stóra salnum. Stór dagur.
Fleygbogi.
Stóri salur. Stóri salur.
Afsakaðu ónæðið en ég þarf að tala við þig um nokkuð sem þú skrifaðir.
Já, fyrirgefðu. Hvaða grein er það?
Ég á við bókina þína.
Ég veit ekki hvað þú átt við.
Afsakaðu mig, nemendurnir eru að koma.
Ert þú ekki Erin Gilbert?
Annar höfunda „Draugar fortíðar: "Bókstaflega og óeiginlega:"
„Rannsókn dulrænna fyrirbæra“?
Enginn vísindamaður með vott af sjálfsvirðingu trúir á dulræn fyrirbæri.
Því miður. Þú ert að leita að annarri Erin Gilbert.
Já, en þetta líkist þér mjög.
Hvað? Nei.
Jú, þetta er ég.
Það er svo langt síðan
og þetta var bara grín á milli vina.
460 blaðsíðna grín?
Fyrsta setningin er: „Þetta er ekki grín.“
- Hvað viltu? - Ég heiti Ed Mulgrave.
Ég er sagnfræðingur á Aldridge-setrinu. Ég held að þar sé draugagangur.
Gætirðu komið og kannað það?
Ég talaði við lögregluna en það hljómaði geðveikislega.
Því miður, þessi bók er tómt bull.
Ég veit ekki hvar þú fékkst hana. Ég hélt ég hefði brennt bæði eintökin.
Hún fæst á Amazon. Og líka sem rafbók. -Hvað?
Hún fæst líka sem hljóðbók. En ég er læs.
Er það rétt?
Nei!
Nei, nei, nei, nei, nei. Ég drep þig, Abby.
„DRAUGAR ERU TIL!“
Ég drep þig, Abby.
- Erin. - Sæll, Filmore!
Það á að skoða fastráðningu þína á fimmtudaginn.
Frábært. -En ég sá að þú hafðir meðmæli frá Branum í Princeton.
Vísindadeildin þeirra er ekki svipur hjá sjón.
Ég ræð þér að leita meðmæla hjá virtari háskóla.
- Virtari en Princeton? - Já.
Ég held nefnilega að þú hafir hæfileika á sviði nútímaeðlisfræði
en ég vil ógjarnan að þú kastir þeim á glæ.
Ég kasta þeim ekki á glæ.
- Ég útvega meðmælin. - Og varðandi klæðaburð þinn.
Já?
Of kynæsandi fyrir fræðimennsku?
Gleymum því.
- Nei, hvað er að? - Gleymum því!
Þú lofaðir að gera þetta ekki, Abby.
„ÓHRÆDDUR VÍSINDAMAÐUR“
„Abigail heldur áfram rannsóknum á því yfirskilvitlega
við Kenneth P. Higgins vísindastofnunina.“
HIGGINS VÍSINDASTOFNUN
Svona nú, F7!
RANNSÓKNIR DULRÆNNA FYRIRBÆRA
EKKI SKRIFA NEITT HEIMSKULEGT Á DYRNAR!
DRAUGAR FORTÍÐAR
- Halló? - Ég hef beðið lengi.
Já, það er langt um liðið.
Vonandi komstu ekki bara með eina hveitibollu.
Hvað þá?
Ja hérna hér.
Erin.
Abby.
Bennie.
Já, ég veit hver þú ert. Má ég bara...?
Má ég fá hádegismatinn minn? Ég hef beðið í klukkutíma.
Veistu að nú fást minni heyrnartól?
Það er vísindaleg framför.
Takk fyrir að spyrja.
Þú ert víst að horfa á framtíðina.
Gjörðu svo vel. Viltu ekki fylgja ungfrú Gilbert til dyra?
Það eru sömu dyr og við komum inn um.
- Ég veit hvernig við komumst út. - Það er ekki svo flókið.
- Það er óþarfi. - Ekki.
- Ég reyndi það. - Varla.
Þú settir bókina okkar á sölu án míns leyfis.
Ég þarf ekki þitt leyfi.
Jú, auðvitað. Ég samdi hana með þér. Nafnið mitt er á henni.
Nei. Alls ekki.
Bókin er ný tekjulind fyrir mig.
Mig vantar 1/10 upp á kaup á smáísskáp hérna.
Ég kem til álita fyrir fastráðningu.
„Til álita fyrir fastráðningu.“
Ef samstarfsfólkið í Kólumbía háskólanum gúgglar nafnið mitt
er bókin það fyrsta sem birtist.
Ásamt draugatáknmynd, þakka þér fyrir, sem dansar.
Bókin var barnið okkar.
Og þú yfirgafst það áður en það lærði að fljúga.
Bækur geta ekki flogið og ekki börn heldur.
Það veistu ekki. Veistu hvað?
Ef ég ætti barn sem gæti flogið myndi ég ekki segja fjölmiðlum það.
Ef ég ætti fljúgandi barn myndi ég þegja og þú líka.
Ekkert í bókinni hefur verið sannað með tilraunum.
Svo það er eins og ég sé klikkuð.
- Ertu að grínast? - Hvað?
Ég fékk eina hveitibollu.
Ég fékk súpu með einni klofinni bollu.
Sjáðu, hún flýtur bara þarna.
Það er leitt að þú sért í súpu-vandræðum.
Það er ekkert kjöt þarna. Þetta er bara gulrót.
- Hættu, Abby. - Já.
- Abby! - Þú drepur mig.
Ég fékk aftur eina bollu. Þú verður að senda Bennie aftur.
Og hann fær ekkert þjórfé. Ég ætti að rukka hann.
Og hún var skorin í tvennt!
Kemurðu oft hingað?
Fyrirgefðu, halló. Hver ert þú?
- Holtzmann. - Erin.
Ég hef heyrt margt hræðilegt um þig.
Ekki vera of vinaleg, Holtzmann.
Hún biður þig að semja bók og rústar svo draumum þínum.
Holtzmann vinnur hér með mér.
Hún er snjall verkfræðingur og mjög trygg.
- Hún snýr ekki við manni baki. - Ég skil.
Hún er líka sérfræðingur í tilrauna öreindafræði.
Við Holtzmann erum að sanna það sem voru bara kenningar í bókinni okkar.
- Virkilega? - Já.
Við erum að klára hringleysinn til að kæla atóm fyrir gagnhverfan aðdráttargeisla.
Ertu að búa til gagnhverfan aðdráttargeisla?
Viltu ekki leyfa henni að heyra LTH?
Hvaða LTH?
- Það er ekkert LTH. - LTH er lág...
Lágtíðnihljóð. Ég veit hvað það er.
Það hafa ekki verið færðar sönnur á þau.
Jæja? Ekki færðar sönnur... Komdu með mér.
Ert í dragt og verður roggin.
Fyrir nokkru dvöldum við átta nætur á Chelsea-hótelinu. Við fundum ekkert.
Eða það héldum við.
En seinna þegar við hlustuðum á þessar upptökur...
Þú plataðir mig.
- Vanalega vill fólk ekki nálgast tækið. - Hún kom strax.
Enginn hefur nokkurn tíma sett andlitið nálægt því.
Góður brandari. Þetta var fyndið. Ógeðslegt.
Er það verra eða betra ef það kom að framanverðu?
Hvað næst? Fæ ég nærbuxurnar í boruna?
Ég held að þú sért með nóg uppi í borunni.
Hafðu það!
Ég hélt við gætum rætt þetta eins og fullorðið fólk en svo er víst ekki.
Hvað varstu að leita að bókinni ef þú trúir ekki lengur á þetta?
Það kom maður í vinnuna til mín og sagði mér frá húsi með draugagangi.
Hvaða hús?
Aldridge-setrið.
Það er auðvitað grín.
Hvað ertu að gera?
- Þetta er einmitt... - Viltu koma að leita að draugum?
Já.
Búið!
- Ertu að fara þangað? - Ég tek pakkann.
Abby! Bókin!
Komdu. Förum nú!
Ég fer ekki með ykkur.
Nei, ertu að grínast?
Þér var ekki boðið.
Þú átt að fara út svo ég geti lokað hérna.
En þú sagðir: „Förum.“
Lokaðu bara á eftir þér, hurðin skellur í lás.
Bíddu, Abby.
Leigubíll!
Abby, láttu ekki svona.
Taktu bókina af netinu. Gerðu það.
Þá það, en þú verður að kynna okkur fyrir náunganum á setrinu.
Já, það myndi gleðja hann.
Þá skal ég íhuga að taka bókina af netinu, kannski,
No comments yet. Be the first to leave one.