The Last Movie Stars

‫از سیر تا پیاز سینمای جهان رو با ما ببین! ‫تلگرام، اینستاگرام و توییتر: Bamabinofficial@

‫وقتی آدم رو واسه اثری استخدام می‌کنن، ‫مشکل از این قراره...

‫- که نمی‌دونه فیلمه راجع به چیه. ‫- آره.

‫یعنی راجع به خوش‌تیپ بودن پل نیومنه؟

‫راجع به تخریب زنان به دست...

‫فرهنگی مرد محوره؟

‫- آره. ‫- راجع به زندگی مشترک قشنگه؟

‫آره. یعنی فیلمه راجع به پله یا جوآن یا...

‫با این حرفت یاد حرف خودت افتادم...

‫که وقتی چند وقت پیش راجع به رابطه‌ام...

‫ازت مشورت خواسته بودم، ‫بهم گفته بودی؛

‫گفته بودی همیشه تو هر رابطه‌ای...

‫فرد سومی هم وجود داره...

‫و فرد سوم مذکور ‫خودِ رابطه است.

‫شخص متفاوتی ایجاد می‌کنه...

‫که ترکیب دو طرف رابطه است.

‫و با خودم می‌گم یعنی ‫فیلمه راجع به اینه که...

‫که اگه فقط رو یه نفر تمرکز کنیم،

‫راحت‌تر ساخته می‌شه یا نه.

‫راجع به همون آدمه، ‫همون آدمی که...

‫چیه؟

‫گمون کنم بهتره همین کار رو بکنم.

‫«گاهی فکری بزرگ.:

‫این مال صحنه فیلم‌برداریشه.

‫پل این فیلم رو به ارث برد.

‫داشت توش بازی می‌کرد،

‫ولی بعدش کارگردانش رو اخراج کردن...

‫و خودش مجبور شد ‫کارگردانیش رو به عهده بگیره.

‫«گاهی فکری بزرگ»...

‫تو دوران بد و ناآرامی ساخته شد.

‫با همه درگیر بودم.

‫با مدیر برنامه‌هام درگیر بودم.

‫با یونیورسال درگیر بودم.

‫رابطه‌ام با جوآن هم به مشکل خورده بود.

‫خیلی تحت فشار بودم.

‫بیش از حد مشروب می‌خوردم.

‫آبجو نداری؟

‫بیش از حد مشروب می‌خورد ‫و خیلی خسته بود.

‫همزمان کارگردانی و بازیگری می‌کرد.

‫بعدش که کارش تموم می‌شد، ‫نسخه تدوین‌نشده رو نگاه می‌کرد...

‫و بعدش شش هشت‌تا مارتینی می‌خورد.

‫اومده بودم نیویورک ‫که پل باهام تماس گرفت...

‫و گفت «گاهی فکری بزرگ»...

‫کاملا از کنترل خارج شده، ‫بعدش کارگردانیش رو به دست گرفت.

‫می‌خواست بدونه می‌تونم برم اونجا...

‫و کمی کمکش کنم یا نه.

‫واقعا بیش از حد مشروب می‌خورد.

‫ازش پرسیده بودم چقدر مشروب می‌خوره.

‫یادمه بهم گفته بود:

‫«هوم. خیلی زیاد می‌خورم.»

‫جرج که از راه می‌رسه، می‌بینه پل...

‫داره خودش را مشروب ‫به کشتن می‌ده.

‫خود جرج روی هیل...

‫هم خیلی مشروب می‌خورد.

‫آره. عین این می‌مونه ‫که ویلی نلسون به آدم بگه...

‫داری بیش از حد گل می‌کشی، متوجهی؟

‫وقتی چنین آدمی نگران آدم بشه، ‫می‌فهمه تو دردسر افتاده.

‫پل آدم خیلی خشمگینیه. ‫واقعا سرخورده است.

‫ولی خشم هم نوعی از زنده بودنه.

‫یعنی به نظرم خشمگین بودن ‫پیش‌نیاز زندگیه.

‫نمی‌شه که دست رو دست بذاریم ‫تا هرچی می‌خواد بشه،

‫پل هم چنین کاری نمی‌کنه. ‫اصول خاصی داره.

‫خشمگین بودن هم پیش‌نیاز ‫رفتار اصولیه.

‫آهای! بس کن...

‫باید آدم پوست‌کلفتی رو انتخاب می‌کردن.

‫آدم باید خودش تصمیم بگیره ‫از چه چیزهایی ناراحت بشه...

‫و از چه چیزهایی نشه.

‫احتمالا واسه همین اون‌قدر مشروب می‌خوردم.

‫ای حرومزاده! ‫میز پدرم بودها.

‫نمی‌دونم بهتره چنین حرفی بزنم یا نه.

‫تصمیمش با خودته ‫که حلش کنی یا نه.

‫ولی با جوآن یه خانواده تشکیل داده بود...

‫و شاهدخت‌های کوچولوش...

‫تو عمارتی خارق‌العاده اون طرف شهر...

‫ساکن بودن ‫و یه خونه هم تو ولی بود...

‫که دختر دیگه و یه پسر ساکنش بودن.

‫همیشه حس می‌کردم ‫لزومی نداره حسش کنم.

‫اطلاعاتی ندارم.

‫ولی همیشه حس می‌کردم ‫اون شرایط رو درک می‌کنم...

‫و اگه...

‫اگه خودم جاش بودم، ‫به شدت احساس گناه می‌کردم.

‫خب، پل، چرا طلاقت از جکی...

‫اون‌قدر دشوار بود؟

‫پنجاه درصد جمعیت آمریکا...

‫چون اصلا طلاق باکلاسی نبود استوارت.

‫چرا؟

‫اصلا افرادی رو که قرار بود ‫با این کارمون آسیب ببینن...

‫آروم نکردیم و بهشون توضیح ندادیم.

‫بهشون نگفتین جریان از چه قراره؟

‫آره، ولی باید طوری توضیح می‌دادیم ‫که درک کنن.

‫ولی دلیلش این بود ‫که خودم درک نمی‌کردم.

‫این‌طور نیست که اگه خودم درک می‌کردم، ‫چنین کاری نمی‌کردم.

‫الان چطوری توضیحش می‌دی؟

‫خب، نمی‌دونم استوارت.

‫نمی‌تونم تصور کنم.

‫مترجم: «نـــامـــدار»

‫وای!

‫خیلی خوب توقف کردیم.

‫کارت درسته پسر.

‫یه شب همین‌جوری ‫از تخت افتاد پایین.

‫دیدم رو زمین افتاده ‫و سرش خون میاد.

‫اون موقع دیگه چیزی نمونده بود که بگم:

‫«خب، دیگه بسه.»

‫شرمنده، ولی مجبور شده بودم ‫به خدمت یه...

‫اصلا طاقتش رو ندارم. ‫اصلا طاقتش رو ندارم.

‫- بیا بالا. ‫- یه چیزی رو جا گذاشتم.

‫دفعات زیادی چنین فکری کرده بودم.

‫- هنک. ‫- ولم کن لیلاند.

‫هنک، بـ...

‫حالت خوبه؟

‫یوهو! ‫یوهو، یوهو.

‫تو خواب‌هام هنوز بچه‌ام.

‫می‌تونم بدوم، ‫می‌تونم اسکیت‌سواری کنم.

‫دیشب دست پسری رو...

‫که تو کلاس خانم تریستروم...

‫پشتم می‌نشست، گرفته بودم.

‫ولی وقتی بیدار شدم، ‫دلم شکسته بود.

‫پیر شدم.

‫ای بابا.

‫این حرفت این‌قدر مسخره است ‫که حتی نظری هم نمی‌دم.

‫خدایا، تو که خیلی جوانی.

‫تو که هنوز زندگی نکردی.

‫چشم به هم بزنم، تموم شده.

‫فرصت هیچ کاری رو ندارم.

‫راستش، گاهی اوقات ‫وسط اتاقم می‌ایستم...

‫و با خودم می‌گم ‫واسه چی...

‫با قیچی اومدم اینجا؟

‫صبح تا ظهر می‌گذره،

‫ولی من صرفا...

‫جوراب‌های ساق‌بلند رو ‫از کشو درمیارم.

‫ببین.

‫اندازه یه فنجون زمان به آدم می‌دن،

‫حالا یا باید بخوردش، ‫یا بریزدش رو زمین.

‫خیال کردی واسه زمان ‫فرقی می‌کنه چیکار می‌کنی؟

‫تو که مجبور نیستی جای من باشی.

‫- همه‌چی رو برداشتی؟ ‫- آره.

‫اون‌قدر از دستش ناراحت شده بود...

‫که همه‌شون رو سوار ماشین کرد ‫و با هم رفتیم ملیبو.

‫یعنی در واقعش ترکش کرد ‫و گفت «من دیگه نیستم».

‫می‌ره خونه‌اش، ‫در می‌زنه،

‫می‌بینه کل بچه‌هاش تو خونه‌ان ‫و خودش هم خونه است، ولی می‌گه:

‫«نه‌خیر، اینجا خونه تو نیست. ‫اینجا محل سکونتت نیست.»

‫«اینجا محل سکونت خودمونه.»

‫اون هم می‌گه: ‫«دارم میام خونه.»

‫در جوابش می‌گه: ‫«باید اول مشروب رو ترک کنی.»

‫اون هم می‌گه: ‫«من از اتمام حجت خوشم نمیاد.»

‫اِم، همون‌جا خوابید...

‫نمی‌دونم همون شب بود یا نه،

‫نمی‌دونم یه شب بود، دو شب بود، ‫یا چهار هفته بود.

‫ولی جلوی پارکینگ خونه می‌خوابید...

‫و نمی‌ذاشت بیاد تو خونه.

‫می‌گفت: ‫«مذاکره بی مذاکره.»

‫«مذاکره نمی‌کنیم. ‫همینه که هست.»

‫در نهایت مجبور شدم ‫زنگ در اصلی رو بزنم.

‫در رو باز کرد، ‫من هم گفتم:

‫«من جای دیگه‌ای رو ندارم.»

‫بعدش گفت:

‫«نظرت چیه مشروبات سنگین رو ترک کنم؟»

‫«فقط آبجو بخورم؟»

‫در جوابش می‌گه «خیلی‌خب» ‫و در رو باز می‌کنه.

‫خودش هم خیلی سرسخت بود.

‫غر می‌زد که «خیلی از این شرایط متنفرم».

‫«از سر تا پای تورهای تبلیغاتی متنفرم.»

‫«در واقع فقط از همون بازیگری خوشم میاد.»

‫قابل پیش‌بینی نبود. ‫اضطراب داشت.

‫گاهی اوقات کینه‌ای می‌شد.

‫گاهی اوقات خیلی عصبی و ترش‌رو می‌شد.

‫گاهی اوقات خیلی دلربا می‌شد.

‫به شدت عشق می‌ورزید، ‫کل این خصوصیات رو داشت.

‫نمی‌شد راحت باهاش کنار اومد.

‫شرمنده. ولی به محض این که فیلم رو ‫با حضورم معرفی کردن، برمی‌گردم هتلم...

‫و امروز دیگه کار نمی‌کنم.

‫خودم می‌دونم... ‫خب، حتما فیلم درامه.

‫ولی پیامش چیه؟

‫وای خدایا. ‫از من نپرس.

‫موضوع فیلم چیه؟

‫تقریبا دو ساعته.

‫اون هم باهاش کنار می‌اومد.

‫گمون کنم یکی از دلایل ‫علاقه‌اش هم همین بود.

‫مسلما، همه می‌خواستن بدونن...

‫زندگی با پل نیومن واقعا چه شکلیه.

‫با صبوری می‌گفت: ‫«اصلا راجع به همدیگه...»

‫«و فیلم‌های همدیگه صحبت نمی‌کنیم.»

‫بالاخره جفتشون هنرمند بودن...

‫و واسه همین، هر وقت دعواشون می‌شد،

‫کلی داد می‌کشیدن، چیز پرت می‌کردن ‫و جفتشون می‌رفتن بیرون.

‫خیلی رمانتیک و پرشور بود.

‫التماس می‌کرد ‫که سر آخرین سانس،

‫بعد از معرفی فیلمش،

‫بره و کار دیگه‌ای نکنه.

‫ساعت شش و نیم ‫تو انستیتوی فیلم آمریکا نمایش داشت.

‫بعدش رفت هتلشون...

‫و قرار بود شوهرش، پل نیومن، ‫هم بهش ملحق بشه.

‫خبرنگاران حق ندارن وارد هتل بشن.

‫سالی کوئین از «سی‌بی‌اس نیوز».

‫برنده این جایزه جوآن وودوارد...

‫برای بازی در ‫«آرزوهای تابستان، رویاهای زمستان»ـه.

‫فیلم به شدت مهم دیگه‌ای هم هست...

‫که اسمش «آرزوهای تابستان، ‫رویاهای زمستان»ـه.

‫به نظر خودم یکی از بهترین ‫نقش‌آفرینی‌هام رو ارائه داده بودم...