The first 200 lines.
The Thin Red Line (1998) OCR 23.976 fps runtime 02:50:37
สงครามนี้คืออะไรในหัวใจของธรรมชาติ
ทำไมธรรมชาติถึงต่อสานกับตัวเอง
แผ่นดินสานกับทะเล
มีอานุภาพของการแก้แค้น ในธรรมชาติหรือไม่
ไม่เพียงแค่หนึ่ง แต่สอง
ผมยังจำแม่ตอนใกล้จะตายได้
เหี่ยวแห้งและซีดเผือด
ผมถามว่าแม่กลัวมั้ย
แม่เอาแต่สั่นหัว
ผมกลัวที่แม่ต้องจากไป
ผมไม่เห็นอะไรที่งดงามหรือเบิกบานใจ ในการที่ท่านจะกลับสู่พระเจ้า
ผมได้ยินคนพูดเรื่องการเป็นอมตะ แต่ไม่เคยเห็น
ผมสงสัยว่าจะเป็นยังไงตอนผมตาย
จะรู้สึกยังไงที่รู้ว่านี่คือลมหายใจ...
เฮือกสุดท้ายที่เราจะสูดเข้าไป
ผมหวังว่าจะเจอแบบเดียวกับแม่
ด้วยความเยือกเย็น แบบเดียวกัน
เพราะนั่นคือสิ่งที่มันซ่อนเร้นไว้ ความเป็นอมตะที่ผมมองไม่เห็น
เด็กๆ ที่นี่ไม่เคยทะเลาะกันเลยเหรอ
เป็นบางครั้ง
บางทีตอนที่พวกเขาเล่นกัน
มักชกต่อยกัน
- เขากลัวผมเหรอ - นิดหน่อย
- คุณกลัวผมหรือเปล่า - กลัว
- ทำไมล่ะ - เพราะคุณเหมือน...
คุณเหมือนทหาร
- ผมเหมือนทหารเหรอ - ใช่
ไม่สำคัญหรอก
ไม่สำคัญหรอก
- ลูกคงเพลีย - ใช่
ถ้าเขาว่ายน้ำ เขาจะง่วงนอน
เอาละ เร็วเข้า กลับกัน
ไปๆๆๆ
เร็วเข้าสิ
ไปๆๆ
วิทท์ เรือลาดตระเวน
ของอเมริกัน
มาทำอะไรแถวนี้ลำเดียว
แกไม่เปลี่ยนไปเลยนะ วิทท์
ไม่เรียนรู้อะไรเลย
ใครให้แกทำอะไร ก็หาเหาใส่หัวทุกที
แกหนีทหารมากี่ครั้งแล้วเนี่ย
แกเป็นทหารมา 6 ปีแล้วนะ
เลิกคิดแบบทหารใหม่ได้แล้ว
หัดใช้สมองบ้าง
เราฉลาดไปหมดไม่ได้หรอก
นั่นสินะ น่าเสียดาย
ดูแกสิ
ที่จริงแกไม่ยอมทำ ตามหน้าที่ในกองร้อยฉัน
ไม่มีวันเป็นทหารกับเขาได้ในโลกนี้
นี่คือกองร้อยซี ฉันเป็นจ่ากองร้อย ฉันคุมที่นี่
ถึงผู้กองสตารอสจะเป็นผ.บ. แต่ฉันเป็นคนบริหาร
แกเป็นแค่ปากท้องให้ฉันเลี้ยงดู
ปกติแล้วแกต้องขึ้นศาลทหาร
แต่ฉันจัดการให้แล้ว
คิดดูซิแกโชคดีแค่ไหน
ฉันจะส่งแกไปฝึกระเบียบวินัย
ให้ไปเป็นพลเปลหาม จะได้ดูแลคนบาดเจ็บ
จะให้ผมทำอะไรก็เชิญเลย
ผมเป็นคนกว่าจ่าตั้งสองเท่า
ในโลกนี้...
คนๆ หนึ่งไม่สำคัญอะไรเลย
และไม่มีโลกอื่นนอกจากโลกนี้
ผิดไปละจ่า
ผมเคยเห็นอีกโลกหนึ่ง
บางครั้งผมคิดว่า มันเป็นจินตนาการ
งั้น...
แกก็เห็นสิ่งที่ฉันไม่มีวันเห็น
เราอยู่ในโลกที่พัดพาตัวเองลงนรก
สิ่งที่คนเราทำได้คือหลับตา ไม่ให้อะไรแผ้วพาน
ปกป้องตัวเอง
ฉันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่แกเคยมี
แต่แกไม่รู้ด้วยซ้ำ
จ่าเกลียดนายเข้ากระดูกดำ
ฉันไม่เคยรู้สึกยังงั้นเลย เพราะฉันไม่ได้เกลียดเขา
ฉันรักกองร้อยชาร์ลีว่ะ
พวกเขาเป็นครอบครัวฉัน
เขาเรียกมันว่า"เดอะร็อค"
ไม่มีใครอยากได้เกาะ ไอ้ยุ่นมันสร้างสนามบินไว้
การต่อสู้จำกัดอยู่ที่บริเวณนี้
นี่เป็นถนนสู่ออสเตรเลีย และเป็นวิธีคุม
เส้นทางเดินทะเลสู่อเมริกา
ถ้าเราจะยับยั้ง การบุกของไอ้ยุ่นสู่แปซิฟิคใต้
เราต้องทำตรงนี้
นาวิกโยธินจัดการเรื่องนี้แล้ว คราวนี้ตาเราบ้าง
ทำงานหลังขดหลังแข็ง
เอาใจนายพลทั้งหลาย
ลดศักดิ์ศรีตัวเอง...
เพื่อเขา เพื่อครอบครัวเรา
เพื่อบ้านเรา
- ผมชื่นชมผู้พัน จริงๆ - ขอบคุณครับ
คนอายุเท่าคุณส่วนใหญ่วางมือแล้ว
ไม่เป็นไร
เราต้องการทหารที่ เป็นผู้ใหญ่มีบุคลิกอย่างคุณ
เรามีทั้งนายสิบและนายพันโทเก่งๆ
พอได้เป็นพันเอก ก็อยากเป็นนายพล
เพื่อจะได้เป็นนักการเมือง
เล่นตามน้ำเพื่อไปตามน้ำ
ยากยิ่งที่จะรักษาศักดิ์ศรีไว้
- อย่างท่านว่าครับ - อยู่ในสายตานายพลเรือ
จ้องเขม็ง
มีคนจับตาอยู่เสมอ
เหมือนกับเหยี่ยว
มีคนพร้อมจะมาคุมแทนเรา
- คุณมีลูกชายมั้ยผู้พัน - มีครับ
ดี เราไม่อยากให้เขาต่อสู้สงครามนี้
อีก 30 ปีข้างหน้าใช่มั้ย
- ครับผม ไม่อยาก - ขยี้มันอย่างไม่ต้องปรานี
ขุดมันออกจากเนินเขานั่น ปกป้องสนามบินไว้
ครับผม
คุณสงสัยบ้างมั้ยว่า ทำไมไอ้ยุ่นถึงสร้างสนามบินไว้บนนั้น
ผมว่าเราไม่รู้ว่าพวกไอ้ยุ่นนี่คิดว่าไง
- คุณคิดว่าไง - ผมไม่เคยตั้งคำถามนั้นกับตนเองครับ
คุณเป็นคนถ่อมตัว
ไม่มีใครอยากได้เกาะนั่นนอกจากคุณ
คุณอยากได้มันแค่ไหน
มากเท่าที่จะมากได้ครับผม
ทุกสิ่งที่ครอบครัวเสียสละให้ผม
เหมือนตักน้ำรดผืนแผ่นดินแห้งแล้ง
เพื่อตอบแทนความรัก เราควรให้แก่เขา
สายไปแล้ว
ค่อยๆ ตาย...
ช้าๆ ดุจต้นไม้
คุณรู้สึกมั้ย
ครับผม
ขอบคุณครับ
ไปด้านบนที่สะพาน
ยิ่งใกล้ชิดซีซ่าร์เท่าไหร่ ยิ่งกลัวมากขึ้นเท่านั้น
ช่วยไม่ได้ที่ผมจะกลัวจนหัวหด จ่า
มันช่วยไม่ได้ ผม...
พ่อเลี้ยงชอบทุบตีผม ตอนผมยังเล็กๆ
ผมกลัวมาก ต้องหนีไปซ่อนตลอด
ผมต้องนอนในเล้าไก่ตั้งไม่รู้กี่คืน
ไม่นึกว่าจะมีอะไรที่ร้ายไปกว่านี้อีก
แต่ที่นี่ผมมีชีวิตนับเป็นนาที นับทุกๆ วินาที
เราจะยกพลขึ้นบกกัน จะโดนโจมตีทางอากาศ
อาจต้องตายอยู่บนหาด
ไอ้เรือนี่ เหมือนป่าช้าลอยน้ำไม่มีผิด
- ชื่ออะไรไอ้น้อง - ผมอยากมีรถสักคันตอนปลดประจำการ
- ชื่ออะไร - เอ็ดเวิร์ด บี เทรน
เทรน
สิ่งเดียวที่จริงแท้แน่นอน คือความตายกับพระเจ้า
นั่นคือสิ่งที่ผมเป็นห่วง สงครามนี้
ไม่ใช่จุดจบของผมหรือของจ่า
- เราจะโดนทิ้งบอมบ์มั้ย - จะไปรู้ได้ไง
พวกลูกเรือบอกเที่ยวที่แล้ว ไม่โดนเลยรอดไป
แต่เที่ยวก่อนหน้านั้น เกือบโดนเข้า
จะให้ฉันบอกแกว่าไงอีก
ขอบใจ ทิลส์ ไม่ต้องบอกหรอก
ฉันบอกดีกว่า
เรานั่งอยู่ในเรือ เหมือนเป็นเป้านิ่งให้มันถล่ม
ไม่บอกก็รู้
คิดต่อไป ทิลส์
คิดไป
- ไม่ดูกับเขามั่งเหรอ - ไม่สนโว้ย
- คนแน่นไปหน่อย - ถึงไม่แน่น ก็ไม่สนหรอก
งั้นฉันไปฉกปืนพกนั่นไว้ก่อนดีกว่า
เหรอ ขอให้สนุกนะ
เออ หนุกๆ นะ
แกคงอยากมีสักกระบอก ตอนขึ้นบกไปชนพวกซามูไร
เปิดประตู เปิดประตูหน่อยโว้ย
เปิดประตู
มาเล่นไพ่นี่กัน...
ไม่เป็นไร ฉันนอนอยู่ ใช่
นี่พวกเรา นี่มันการเล่นไพ่หรืออะไรกันนี่
แจ็คสูง แจ็คพนัน โรเบิร์ตได้สองแจ็ค
ไม่คิดว่าจะเป็นอย่างนี้นี่นา...
ตอนไปสมัครเป็นทหาร
ใครจะนึกว่าจะมีสงครามวะ
บอกหน่อยซิ
รู้อย่างเดียวว่ากองร้อยชาร์ลี มักถูกปู้ยี่ปู้ยำ
บอกได้เลยว่าเป็นความผิด
ของผู้กองเราเอง
พาเรามาติดอยู่บนเรือลำนี้ แถมไม่รู้จักใครสักคน
พามาติดอยู่ไกลจากที่ตั้ง
ผู้กอง
ฉันอ่านประวัตินาย รู้ว่าเป็นทหารก่อนสงคราม
ไหงลดชั้นเป็นพลทหาร
เพราะเมียน่ะสิ
ตอนนั้นฉันอยู่กองพันทหารช่าง
เราไม่เคยจากกันมาก่อน
แม้แต่คืนเดียว
แต่ต้องถูกพรากตั้ง 4 เดือนฉัน เลยลาออก
ก็ออกซะงั้นแหละ
เขาส่งฉันกลับสหรัฐ
บอกว่าไม่มีทางได้เป็นนายทหารอีก
ขู่ว่าจะหาทางให้ถูกเกณฑ์ เป็นทหารราบให้ได้
ไอ้สารเลว
อย่าด่า ฉันไม่โทษพวกเขา
ตอนนี้เมียอยู่ไหน
อยู่บ้าน
ทำไมฉันจะต้องกลัวตายด้วย
ฉันเป็นของเธอนะ
ไปได้ ไปๆ
ไป ๆ
ไป เร็วๆ เข้า
ถ้าฉันตายก่อน ฉันจะไปรอเธอที่นั่น
อีกฟากนึงของห้วงน้ำอันมืดมิด
ใส่หมวกไว้ซะ
No comments yet. Be the first to leave one.