The first 200 lines.
เจาเหยา
ตอนที่ 1
หลายปีก่อน
จอมมารลี่บำเพ็ญเพียรรวมยุทธภพ
ฝึกวิชาลับ
ไม่ระวังธาตุไฟเข้าแทรก
และทำร้ายลูกชายของเขาลี่เฉินหลาน
วิชาลับชั่วร้าย
บุกรุกเข้าไปในร่างของลี่เฉินหลาน
พลังมารค่อยๆ เติบโต
กลัวเพียงว่าพลังมารจะแว้งกัดจิตใจของลี่เฉินหลาน
จึงผนึกลี่เฉินหลานไว้ในเขา
และสั่งให้ข้าน้อยตระกูลลู่
ปกป้องผนึกในเขา
ให้คนนอกห้ามเข้าไป
คนในเขาห้ามออกไป
จนกว่าเขาจะกลับมา
ลี่ซิวทุ่มสุดตัว
เดินทางไปต่างประเทศเพียงลำพัง
เพื่อหาวิธีกำจัดพลังมาร
แต่คิดไม่ถึง
หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ผนึกยังมีชีวิตอยู่
ทำให้ภูเขาเต็มไปด้วยไอพิษ
ไม่มีหญ้าสักต้น
คนบนโลกเรียกเขานี้ว่า
ภูเขาผนึกมาร
แปดสิบ แปดสิบเอ็ด
82 83
84 85 86
แปดสิบเจ็ด แปดสิบแปด แปดสิบเก้า
เก้าสิบ
91 92 93
95 96 97
98 99 100
น่าเบื่อจังเลย
เหมือนกันทุกวันเลย
แม้แต่ยุงก็ไม่กัดฉัน
ยัยหนู
เอะอะอะไรแต่เช้า
ตาแก่
ช่วยผมจับหมู
ผมต้องการตัวเป็น
ช้าหน่อย
ไปไหนแล้ว
ผมเห็นวิ่งมาทางนี้
เมื่อกี้ถ้าตีมันตาย
มันก็หนีไม่พ้นแล้ว
ตีให้ตายข้าจะเลี้ยงได้อย่างไร
ข้าแค่อยากเลี้ยงสัตว์รอด
ในภูเขาของพวกเรา
นอกจากตาแก่อย่างเจ้าแล้ว
สิ่งมีชีวิตอื่น
ยากที่จะได้เจอสักคน
รอเจ้าตายแล้ว
ข้าก็ต้องอยู่คนเดียว
อยู่ที่นี่
พูดอะไรน่ะ
ยัยเด็กบ้า
ไม่มีขนาด
ฉันพูดผิดเหรอ
ข้าแค่อยากเลี้ยงสัตว์รอดมาอยู่เป็นเพื่อนข้า
สิ่งมีชีวิต
ของสิ่งนี้
อย่างมากสิบปี ยี่สิบปีก็ต้องตาย
ชีวิตคนเรา
ความโดดเดี่ยวไม่ช้าก็เร็ว
คุณต้องเรียนรู้ที่จะโดดเดี่ยว
เพลิดเพลินกับความเหงา
ฉันจะไม่ปล่อยให้ตัวเองโดดเดี่ยว
อยู่ตรงนั้น
หยุดนะ
อย่าหนี
เจ้าอย่าหนี
ทำลายผนึก
ยัยหนู
กลับมา
คุณตา
ทำความเคารพ
ขอโทษ
ทำความเคารพอะไรกัน
ผนึกนี้อยู่ที่นี่
นอกจากให้พวกเราออกจากเขานี้ไม่ได้
ยังจะทำอะไรได้อีก
ข้าไม่ทำความเคารพ
ข้าเกลียดผนึกนี้
พวกเราพูดไว้ก่อนแล้วนะ
เรื่องอื่นฟังเจ้าหมด
เรื่องนี้ต้องฟังข้า
เฝ้าผนึกจอมมาร
เป็นความรับผิดชอบของพวกเราทุกรุ่น
ทำไมมีเมรีด้วย
ฉันท่องได้หมดแล้ว
เสร็จหรือยัง
เสร็จแล้ว
ตาแก่
ผนึกนี้ที่พวกเราเฝ้าไว้ทุกรุ่น
เจ้าว่าบุตรของจอมมาร
ยังอยู่ข้างในจริง ๆ หรือ
หลายปีมานี้
ถ้ามีความสามารถนิดหน่อย
ต้องหนีไปอีกแน่
ก็เหมือนกับพ่อแม่ของข้า
ตราบใดที่ผนึกภูเขาผนึกมารยังอยู่
บุตรของจอมมารก็หนีออกมาไม่ได้
แล้วหลายปีมานี้บุตรของจอมมาร
อยู่ข้างในทำอะไรกันหมด
เขาไม่กินข้าวเหรอ
ไม่หาคนคุยเหรอ
เขาไม่เสียใจเหรอ
พูดมากไป
รอบุตรของจอมมารออกมาแล้ว
เจ้าถามเขาก็ได้
ถามเขา
รอข้าด้วยสิ
ตาแก่ หมูย่างเสร็จแล้ว
เจ้าไม่ได้บอกว่า
ต้องเลี้ยงสัตว์เลี้ยงเป็นเพื่อนเจ้าไม่ใช่หรือ
ทำไมแค่วันเดียวก็ฆ่าแล้วล่ะ
มันเสียงดังเกินไป
ครั้งหน้าจะเลี้ยงคนที่ไม่ชอบส่งเสียง
เจ้าอย่าโทษข้านะ
ใครให้เจ้าร้องโวยวาย
โวยวายทั้งคืน
ฉันนอนไม่หลับเลย
คุณบอกว่าคุณเลี้ยงของ
ก็เลือกแบบนี้
ตอนที่ผมเลี้ยงคุณไม่มีอะไรเลือก
ฉันเป็นหมูเหรอ
ยังเลี้ยงสัตว์ไม่ง่ายเลย
คุณตา
เกิดอะไรขึ้น
เหมือนจะมีคนบุกเข้าไปในผนึก
ข้าไปดูหน่อย
อย่าขยับ
คุณตา
วิ่งเร็วจริงๆ
บุตรของจอมมาร
ตายซะเถอะ
ข้า
นี่คือ
ที่ไหน
ผนึกถูกคนทำลายแล้ว
ชะตากรรมของเผ่าเรา
ในที่สุดก็จบลงแล้ว
คารวะเจ้าสำนักฉางอวี้
ผู้ดูแลฉือไม่ต้องมากพิธี
เจ้ากับหมิงเซวียน
ไปภูเขาผนึกมารด้วยกัน
ทำไมมีเจ้ากลับมาเพียงคนเดียว
พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ
ขอรับ
เขาเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า
ข้ากับเซียนจินเดินทางไปภูเขาผนึกมาร
ใกล้กับผนึกจอมมาร
ค่ายกลที่นั่นซับซ้อนมาก
ข้าเข้าใกล้ไม่ได้
เซียนจินเข้าไปข้างในคนเดียว
ข้ารอจนถึงวันนี้
รู้สึกว่าค่ายกลวุ่นวายไปชั่วขณะ
จากนั้นก็แข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง
ข้าเข้าไปข้างในไม่ได้
อึๆ
ก็กลับมาเอง
ด้วยพลังของข้าเพียงคนเดียว
ไม่สามารถบุกเข้าไปได้จริง ๆ
ในผนึกภูเขาผนึกมาร
ก็เลยกลับมาก่อน
รายงานเรื่องนี้ให้เจ้าสำนักทราบ
หวังว่าจะหาวิธี
ช่วยเซียนจินได้โดยเร็ว
เซียนจื่อตานของสำนักเชียนเฉิน
ยังเหลืออีกกี่วันที่จะออกมา
สิบสามวัน
รอไม่ไหวแล้ว
เจ้าไปจัดการหน่อย
ข้าจะไปเยี่ยมสำนักเชียนเฉิน
ไม่ว่าอย่างไร
ก็ขอให้เขาช่วยหมิงเซวียนออกมา
ขอรับ
หมิงเซวียน
เจ้าห้ามเป็นอะไรเด็ดขาดนะ
ให้ฉันอยู่ทุกวัน
ฉันจะอยู่จนเห็ดออกมาแล้ว
ไม่ง่ายเลยที่จะเกิดเรื่องขึ้น
ฉันจะไม่ยุ่งได้ยังไง
นั่นมันอะไรกัน
เป็นคนนะ
คนสวยจังเลย
วางใจเถอะ
แค่เห็นหน้าตาดีของเจ้า
ฉันก็ไม่ปล่อยให้คุณ
ตายแบบนี้หรอก
ฉันบอกว่า
ให้คุณอยู่บ้าน
คุณไปไหนอีกแล้ว
ข้าออกไปเดินเล่น
ดูว่าผนึกมีเรื่องอะไรหรือไม่
แต่จะว่าไป ตาแก่
วันนี้เสียงดังขนาดนั้น
No comments yet. Be the first to leave one.