The Devil Wears Prada 2

Whoa!

Yeah!

Ah!

Wat?

Twee jaar op rij. Goed gedaan.

Mmm. Ja, dank je. Breng het nieuws.

Oh, wacht. Dat zijn wij.

En nu zijn we aangekomen

bij de Gouden Toets,

voor het verhaal of de serie die vormt

uitzonderlijk ondernemerschap of onderzoeksjournalistiek.

Onze eerste genomineerde, van de New York Vanguard is

Andy Sachs,

voor "Harten van de Stad: Verhalen over Veerkracht."

Onze tweede genomineerde, van de Gotham Sentinel

is George Ali voor "The Subway Tapes."

Van de Borough Report,

Yvonne Simpson voor, "The Cost Of Medical Care is Terminal."

Van de New York Metro Constitution,

Daniel Goldbaum, voor "Fighting Fire with Fire."

Het is iedereen.

En de winnaar is

Andy Sachs.

Ga.

Ga.

Het is geweldig!

Dat klopt, Andy!

Eh...

Bedankt voor deze prijs. Ehm...

Sorry. Ik weet dat ik eruitzie, eh...

...geschokt verdrietig, in plaats van geschokt blij,

en, eh...

...dat komt omdat ik... - Ik heb net...

Ik en die hele tafel

vol getalenteerde, prijswinnende professionals

van mijn krant, de Vanguard ,

zijn net ontslagen...

Wat?

...via sms.

We begrijpen dat de journalistiek verandert,

maar het is nog steeds verwoestend

als zoiets met je gebeurt.

Blijkt dat onze moedermaatschappij een

afschrijving van 500 miljoen dollar neemt,

dus we zijn...

...technische term, ten dode opgeschreven.

Ik kan niet geloven dat ze iedereen zomaar hebben ontslagen.

Het is tenminste een goede foto van je.

Ik vind het zo vreselijk voor iedereen bij de krant.

Johns vrouw staat op het punt haar tweede baby te krijgen.

En Allison heeft net een huis gekocht.

Bovendien is het zo oneerlijk.

De CEO van het bedrijf dat de krant bezit

nam vorig jaar gewoon 11 miljoen mee naar huis.

Leg dat eens uit.

Dat kan ik niet. Maar jij komt er wel.

Ik weet het niet, Lil.

Iedereen die ik ken maakt dit mee.

Ontslagen, inkrimpen, consolidatie.

Het is gewoon bruut.

Hoe dan ook...

Ik weet dat ik geluk heb.

Ik weet dat veel mensen er slechter aan toe zijn dan ik.

De meesten hebben het slechter dan ik. Het is gewoon...

Het komt wel goed. Het komt wel goed.

Het is zo oneerlijk.

Je hebt je kapot gewerkt twee decennia lang,

door het hele land en de wereld,

en je nam nooit de makkelijke weg.

-Nooit met een collega geslapen. -Mmm?

-Ik bedoel, eentje. -Mmm.

Twee.

Hoe dan ook, het punt is,

dat ik nooit met iemand sliep die me kon promoten,

alleen met de knappe machtelozen.

Weet je zeker dat je niet

wilt komen werken voor mij in de galerie?

Ik heb iemand nodig die fatsoenlijke teksten kan schrijven.

En jij hebt een baan nodig.

Zo lief.

Nee, dank je. Nog niet.

Dus wat moet ik haar vertellen?

Oké. Goed. Wacht even.

Weet je zeker dat het verhaal vannacht niet uitkomt?

PR zegt dat we een dag of twee hebben.

Nou, dat is iets.

Dan vertel ik het haar wel morgen.

Geen reden om de avond te verpesten.

- Het is Miranda. - Is het Miranda?

- Miranda! - Miranda!

Miranda!

Miranda!

Is Runway verantwoordelijk?

Niet vanavond.

Hoi. Ik wilde je alleen even vertellen dat

het verhaal online is gebroken...

...en The Business of Fashion heeft het al geplaatst.

- Hoe erg is het? - Een ramp.

Het is compleet viraal gegaan. Wil je kijken?

Nigel, mag ik dat zien?

- Heb ik mijn bril op? - Sorry.

Hoe dan ook, jij krijgt de schuld van absoluut alles.

- Oh, God. Irv gaat uit zijn dak. - Yep.

En de timing kon niet slechter.

Ik weet het.

Kop op. Laten we de muziek tegemoet treden.

Oh, het is dit afschuwelijke bedrijf

genaamd SpeedFash.

Ze hebben ons voorgelogen over hun arbeidsomstandigheden.

Ze hebben onze verslaggever bedrogen

en dus nu,

worden wij beschuldigd van medeplichtigheid aan

het promoten van dit perfect vreselijke bedrijf.

De moeite die sommige mensen doen om winst te maken.

Dus nu zijn wij de schurken van de dag.

Geserveerd, gloeiend heet.

Nou, goed voor jullie, zeg ik.

Schurken zijn altijd het interessantst.

Oh, God. Irv.

Ah. Dat is mijn teken om de hond uit te laten.

Hé, Gio! Laten we dit doen.

Kom op, jongen.

Hallo, Irv.

Wat in hemelsnaam, Miranda?

Papa, kijk hier eens naar.

We worden online afgeslacht.

Ik krijg boze e-mails van adverteerders

- voor Tiffany, Fendi, Bvlgari! - Nou, ik...

Wie gaat voor jouw dure boek betalen?

Ik heb al met adverteerders gesproken.

Ik spreek ze vanmorgen weer

en ik ga een heel direct gesprek aan met Ashley.

Doe het niet. Ik los het op.

Dit is een afschuwelijke timing.

Ik overweeg deze grote stap voor jou. En dit gebeurt.

Papa, dit is erg.

Zelfs de Journal valt Runway aan,

en heel Elias-Clarke krijgt de schuld.

Onze apen, ons circus.

Ik weet het.

Hoe gaan we ook maar het kleinste beetje geloofwaardigheid terugwinnen?

Kijk hier eens naar.

Want sommige dingen zijn nog steeds belangrijker dan geld.

Journalistiek verdomme nog steeds!

Wauw.

Yo.

Miranda Priestly?

Ik dacht dat ze slimmer was dan dit.

Op dit punt ben je gewoon niet relevant.

- Oh mijn God. - Ze is een relikwie.

Ze is dood. Ze is een dinosaurus.

Zo van, oud, moe, afgedraaid.

Ik weet het.

Ze kijkt de seizoensfinale van Yellowstone.

Nee, echt.

Hallo?

Andy Sachs?

Ja.

Irv Ravitz. Een behoorlijke speech heb je vandaag gehouden.

- Oh. Hoi. - Het lijkt erop dat je een baan nodig hebt.

Ik kan niet eens geloven dat ik erover nadenk

om weer te gaan werken bij dat tijdschrift.

Hoe is het salaris?

Twee keer zoveel als ik verdiende bij de Vanguard

en Irv beloofde dat

ik een echt budget zou hebben om verhalen te vertellen

en echte schrijvers zoals jullie zou inhuren, dus ik weet het niet.

Hé. Niemand hier oordeelt over je.

Ik ben momenteel een memoires aan het redigeren

van een van Paris Hilton's Chihuahua's,

een brutale applehead genamd Chi-town.

Om even terug te komen, jij kunt ons inhuren.

Je volledige verraad van je principes betekent veel.

Proost daarop. Betaal die huur, man.

Weet je wat je zou kunnen doen?

Als je de baan zou aannemen, zou je een boek kunnen schrijven.

De definitieve Miranda Priestly expose.

Nee, dat zou ik niet kunnen doen.

Een boek van een insider over Miranda zou enorm kunnen zijn.